خون‌خواهی یک وظیفه ملی و تکثیرپذیر است.
فرقی نمی‌کند فرد انقلابی باشد یا منتقد؛ هر ایرانی با هر گرایشی که دل در گرو وطن دارد، می‌تواند در این مسیر همراه شود.
برای شنیدن سخنرانی کامل روی اینجا ضربه بزنید
۲۳ تیر ۱۴۰۵
حجت الاسلام قنبریان
خیابان پیروزی، چهارراه نبرد
صلح شرافتمندانه فقط پایان بندی «جنگ شرافتمندانه» نیست؛ حتی «در تجاوز بی شرمانه» هم «امکان» دارد!
«با بی شرفترین ها» هم «امکان» دارد!
خوب است؟!
اما صلح چگونه «شریف» یا «بی شرف» می شود؟!
فرهنگ و ادبیات پارسی، اوّلی را با فعل «کردن» صرف می کند و دوّمی را با فعل «دادن»!
«صلح کردن»، «امکانْ ساختن» است…
ولی وقتی «همه امکانها را واگذاری» و «چاره ای نگذاری»، می گویند:«تن به صلح داد»! همان صلح غیر شرافتمندانه، بی شرفی و ذلت پذیری!
«منطق بده بره» در عرف ایران معاصر همان «واگذاریِ امکانها» و «بی چاره شدن» هاست!
از حق غنی سازی تا تنگه هرمز و موشکی و…،«امکانهای ایرانی» و «چاره های ملّی» است که دادنش، تن به صلح دادن و «تثبیت تجاوز» می آورد!
اما «امکانْ ساختن» برای صلح شرافتمندانه:
یعنی آن «حقوق مسلّم» را با «امکانهای غیر آمریکایی» نگهداشتن و به تبع «جنگ را بی اثر کردن» و صلح را بر دشمن تحمیل کردن!
همه حقوق مسلّم را «در سبد آمریکا پذیرفتن» و «تنها راه را مذاکره با او شمردن»؛ امکان آمریکایی است که نتیجه ای جز «جنگ بی شرمانه» یا «سازش بی شرفانه» ندارد!
«امکانهای غیر آمریکایی» مثل:
محسن قنبریان
پ.ن:
حسن روحانی، رئیس جمهور در جلسه هیات دولت از امام حسن مجتبی (ع) به عنوان امام صلح و پیوند که با ایجاد وحدت برای حفظ اساس اسلام گام برداشت، نام برد و افزود: امام حسن در پاسخ به اعتراض برخی از اصحاب خود درمورد پیمان صلح ایشان، فرمود وقتی اکثریت قاطع جامعه و مردم صلح می‌خواهند من صلح را انتخاب می‌کنم.
رئیس جمهور افزود: امام مجتبی به ما می‌آموزد مرد جنگ باشیم به روز جنگ و مرد صلح باشیم به روز صلح. اگر در روز صلح جنگ کردیم و اگر در جنگ صلح کردیم هر دو خطا و اشتباه است. به موقع باید بایستیم و بجنگیم و به موقع هم باید صلح کنیم./ پایگاه اطلاع رسانی ریاست جمهوری
قرآن راهی ساده برای شناخت منافقین پیشنهاد می‌کند: “به آنها گفته شود: بالا بیایید در راه خدا بجنگید یا (اقلا) از خود در برابر دشمن دفاع کنید”
این، عامل تشخیص مومن و منافق است. (لِیَعْلَمَ الْمُؤْمِنِینَ وَلِیَعْلَمَ الَّذِینَ نَافَقُوا).[۱]
️ “مقاومت”، ابزار سنجش منافقین است.
عجیب اینکه امپراطوری رسانه‌ای استکبار، مومنینِ اهل مقاومت را “جنگ طلب”(!) جا زد؛ اما ما، “سازشکاری” و شانه خالی کردن از مقاومت در زمان تهاجم دشمنِ مستکبر را نشانه‌ی نفاق در افکار عمومی نکردیم!
این سنجه برای یقه‌گیری و اتهام‌زنی به این و آن نیست؛ بلکه فرهنگ عمومی شدنش، بطور طبیعی نفاق را “ذلیل” می‌کند. منافق زیر فشار افکار عمومی مجبور است لااقل ژست مقاوم بگیرد و سازشکاری‌اش را با “صلح” و “تنش‌زدایی” و مانند اینها کادو نکند.
محسن قنبریان
۹۸/۱۱/۱
[۱] ۱۶۶و ۱۶۷ آل عمران