نچه در مدیریت تشییع در تهران و قم و مشهد گذشت، بیشتر از ناهماهنگی های متعارف (مثل مشکل ۴۷ساله صوت و…) بود!
مثلا سرِکار گذاشتنِ «برنامه ریزی شده» ی مردم در تهران، بی محل گذاشتن مردم در حرم امام رضا(ع) پس از نماز بر پیکر و… نمودهایی از رویکرد «مدیریت کردن مردم» به جای «مدیریت مردمی» بود.
در عراق «ناهماهنگی متعارف» و «از دست در رفتن» بود، اما غیر سازمان یافته؛ که به شکل مردمی جمع می شد.
این حضورهای میلیونی، حتماً «مردم» اند و دیگر خواست یک جمع و تجمع خاص نیست. هر کس بین شان حضور داشته صدای بلند گلایه شان را شنیده است.
با جماعتی ساکن و غرغرو روبرو نیستیم؛ با ملتی بپاخاسته مواجه ایم که «سطح اداره» را نازل تر از «سطح خیزش و حضور» می بیند.
رهبر شهید مثل این به پا خاستگی و بعثت را «روح نظام» و آن سازمانِ اداره را «پیکر و اندام» برایش می خواند.(ر.ک:۸۷/۹/۲۴)
تن و اندام اگر متناسب با «روح و سطح حیاتش» نباشد، آگاهی و کمال سیاسی مردم بین «نظام امام_امت» خویش و «نظام دیوان سالاری»، دوئیت می بیند و آن را «نقطه اعتراض» خود قرار می دهد.(ر.ک:۹۶/۱۱/۲۹)
مدیریت تشییع، نمود یک نحوه حکمرانیِ مردم هراس است که ردپایش خیلی جاهای دیگر هست:
جاماندن دهک های پایین و بیکاران از سهم ۲۵٪ اقتصاد کشور علیرغم ابلاغ سیاستهای اصل ۴۴ در سال۸۴تا کنون، کمتر از جاگذاشتن چند میلیون تشییع کننده در شرق تهران و داخل حرم رضوی نیست!
رویّه کردن تاکتیک «دوْر زدن تحریم» با تراستی ها، به جای راهبرد اساسیِ «خنثی سازی تحریم» با سیاستهای اقتصاد مقاومتی از ۹۲ تا جنگ اخیر، گُل درشت رویکرد رانتیِ ترجیح نور چشمی ها مقابل خیل عظیم مردم است.(سیاستها را بخوانید متوجه می شوید چقدر «مقاوم سازی» اقتصاد به «مردمی سازی» آن گره خورده است)
چند صف نور چشمی برگزیده برای نماز جلوی دیوار در مصلی یا طواف تابوت کنار ضریح و… همه عاشقان رهبرشهید و نائب مردم بودند، اما برخی از آن تراستی ها زمینه جرقه دیماه خونین شدند و پساتفاهم هم لابی دِرْهم امارات را فعال و بانک اهداف مؤثر نظامی را کاستند!
سانسور شعار «مرگ بر سازشگر و منافق» ( بدون نام آوردن از کسی) از تریبون آستان قدس و برخی شبکه های سیما بار اوّل است؟!
همان رویکرد منع تجمع کارگری و معلمی زیر عکس رهبری و پرچم ایران، علیرغم صحه نهادن رهبر شهید بر آن اعتراضات نیست؟!
نشاندن «رویکرد امنیتی» و کنترل گر به جای «عملکرد امنیتی» در موارد به جا و لازم، عیب کهنه شده آن حکمرانی مردم گریز است!
پرچم های قرمز انتقام و خونخواهی در تشییع ۴۰میلیونی ردپایی در تفاهم نامه دارد؟! ( اگر نگویم ماده ۱و۲ اساساً آن را مسکوت هم نگذاشته و مسدود کرده است!)
آیا مردم از اداره همین موارد تفاهم نامه راضی اند؟! واقعا چرخه «جنگ_آتش بس_ مذاکره_جنگ» شکسته شد؟!
رهبرشهید به همه آموخت که از صدها مثل این ناامید نشوند!
تا خودش بود با سعه وجودی و نفوذِ مستقرش سعی می کرد لولایی باشد که خواست مردم را به قدر مقدور در عمل مسئولین بنشاند؛ تا وقتی که «حکمرانی جوان مومن انقلابی» را تدریجاً بسازد.
اما ظاهرا رهبر جوان ، در شرایط «جنگ وجودی» از طرفی و «بعثت عجیب مردم» از سوی دیگر، وقتی ارتباطی جز با بیانیه با مردمش ندارد، تسریع در این تحول حکمرانی را قصد کرده است.
لذا در پیام معروف علی الاصول جانب درک عمومی را می گیرد و خود را کنار مردم،«ناظر و مراقب تفاهم نامه» قرار می دهد.
کسانی هستند که شرایط حساس جاری را مستمر می کنند. بخواهی از سهولت ترور رهبرشهید بپرسی، می گویند الان جنگ است!
بخواهی از رویکرد معیوب اداره تشییع، اشکال کنی، می گویند الان وقت روایت حماسه تشییع میلیونی است! و…
ولی حضور انقلابی و میلیونی مردم می گوید اتفاقا همین الان وقت آن است که در جنگ وجودی و بعثتی اینچنین به تناسب سازی نظام حکمرانی با این سطح بپاخاستگی و خیزش فکر کرد و طرح پخته داد و پیگیر تحققش بود.
محسن قنبریان ۱۴۰۵/۴/۱۹
تصحیح:
«جاماندن دهک های پایین و بیکاران از سهم ۲۵٪ اقتصاد کشور»
درست است؛ نه:
«جاماندن ۲۵٪ مردم از اقتصاد کشور!»