از ۹اسفند،تجمعات خیابان،«نمود بعثت مردم» شد؛ که از دو حیث قابل بررسی است:

الف) تطوّر مضمون و شعارهای اصلی:

مثلا مضمون  ۳۹روز اول، پشتیبانی از میدان و حفظ امنیت شهر، در «نماد پرچم» بود.  از آتش بس، توجهات به ضلع دیپلماسی معطوف و «پلاکارت» کنار پرچم شد و هکذا…

ب) به لحاظ کمیّت و کیفیت حاضران:

 این بُعد با مطالعه موردی پیمایش متا در بازه زمانی اسفند و فروردین مورد توجه یادداشت است.

کمیّت این حضور

مورد مطالعه، تا ۲۹ فرورین را سنجیده، که کمیت حضور رو به رشد بوده و ۵۳٪ گفته اند در این تجمعات شرکت کرده اند.

کیفیت و ترکیب حاضران:

در بازه مورد مطالعه، گونه های مختلف مردم حاضر بوده اند مثلا ۳۴٪ از کسانی که در انتخابات ۱۴٠۳ شرکت نکرده اند هم اظهار داشته اند در تجمعات شرکت می کنند.( بخشی از ۵۳٪ اند).

فرق یک بعثت و خیزش اجتماعی با تجمعات صنفی و حتی سیاسی، اثر گذاری بر طیف های خاموش اجتماعی است.

چیزی که در ادبیات قرآنی «انبعاث» خوانده می شود. انبعاث،«باب انفعال» با معنای  مطاوعه و اثر پذیری است.

«اثرپذیری از بعثت را انبعاث می گویند».

در بازه زمانی مورد مطالعه، ۴۱٪ از کسانی که در خانه اند و در تجمعات حضور مستقیم ندارند با این تجمعات ( که مضمون آن ایامش امنیت داخلی کشور است) موافق اند.

جمع بندی:

به لحاظ مبانی، «یک حرکت عمومی» یا بعثت، غیر از برخورداری از کمیّت بالای همراهان، میزبان طیف های دیگر و اثر گذاری بالا بر طیف های خاموش است.

«خیابان» خود می تواند بهترین مراقب بر این ارکان باشد.

مرتبط:  علاج در «مردم» است!    /  تجمعات و تورم!

محسن قنبریان ۱۴٠۵/۵/۱۶

اگر می خواهید:

• بعثت مردم و «تمام کردن کار»، نمایشی نشود و «مؤثر بر نتایج مذاکرات» بماند…
• در کنارش «اختلاف نظرهای موجّه» به تفرقه ها و گروه گروه شدن ها نیانجامد و نقشه دشمن منعقد نشود…

حتماً این دو دستور دینی را لحاظ کنید:

1. شعار دهنده علیه مسئولین را تنها بگذارید و یاری اش نکنید.
   مسئول در نظام اسلامی، محترم است «مرگ بر» و برچسب های «سازشکار و خائن» را قطعا رهبر شهید رد می کردند!
   حضرت امیر(ع) حتی از سبّ و ناسزا علیه قاسطین و حزب اموی در صفین منع کرد:
   «من دوست ندارم شما دشنام دهنده باشید؛ ولى اگر اعمال زشتشان را شرح دهید و احوال آن ها را بیان کنید، به گفتار صحیح نزدیک تر و براى اتمام حجّت رساتر است»( خطبه۲۰۶)
2. نگرانی ها درباره تفاهمنامه و توافق را در همان تجمعات بزرگ و اصلی دنبال کنید.
   فراخوان های فرعی،«بستر رادیکال کردن حرف» و افراط است. رقیب هم مانندش می سازد و جامعه گروه گروه و مقابل هم می شود!

جماعت بزرگ مردم، خود تعدیل کننده هم اند و مانع افراط و تفریط در کُنش اند.

در اینباره خطبه ۱۲۷ را حتما بخوانید.

چاره افراط و تفریط ملازمت با جمعیت انبوه مردم (  در عهد ولایت) است:

«همواره با بزرگ ترین جمعیّت ها باشید که دست خدا با جماعت است. از پراکندگى بپرهیزید، که انسان تنها بهره شیطان است آنگونه که گوسفند تنها طعمه گرگ خواهد بود».

«نتانیاهو و ترامپ» را با جلوگیری از تفرقه و «مردم زداها و محفلی ها» را با متانت و اتحاد شکست دهید!

مرتبط: تذکری راجع به تفاوت «اختلاف» و «تفرقه»

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۳/۲۴

حجت‌الاسلام والمسلمین محسن قنبریان، استاد حوزه و دانشگاه:

در نامه ۵۳ نهج‌البلاغه آمده است:

«وَ إِنَّمَا عِمَادُ الدِّینِ وَ جِمَاعُ الْمُسْلِمِینَ وَ الْعُدَّهُ لِلْأَعْدَاءِ الْعَامَّهُ مِنَ الْأُمَّهِ».

«جِماع» در لغت به معنای پناهگاه و تکیه‌گاه است. در این تعبیر، حضرت علی (ع) مردم (جمهور) را پناهگاه مسلمانان می‌خوانند.

بسیاری از استکشاف‌ها و برداشت‌های این «جمهور» در تطبیقات و تعیین مصادیق، صحیح است. این مردم هم به لحاظ نظری و هم به لحاظ عملی، پناهگاه امت هستند

در این بعثتی که رخ داده است، باید توجه داشت که هر خیزشی سطوح و متعلقات مختلفی دارد. گاهی مسئله، جنگ، بمباران و دفاع است؛ در این شرایط، بدیهی است که جنگ به مسئله‌ی اصلی مردم تبدیل می‌شود. اما «بعثت برای عدالت و پیشرفت» نیازمند تنبه و آگاهی‌بخشی بیشتری است.

متن کامل گفتگو