از ۹اسفند،تجمعات خیابان،«نمود بعثت مردم» شد؛ که از دو حیث قابل بررسی است:
الف) تطوّر مضمون و شعارهای اصلی:
مثلا مضمون ۳۹روز اول، پشتیبانی از میدان و حفظ امنیت شهر، در «نماد پرچم» بود. از آتش بس، توجهات به ضلع دیپلماسی معطوف و «پلاکارت» کنار پرچم شد و هکذا…
ب) به لحاظ کمیّت و کیفیت حاضران:
این بُعد با مطالعه موردی پیمایش متا در بازه زمانی اسفند و فروردین مورد توجه یادداشت است.
کمیّت این حضور
مورد مطالعه، تا ۲۹ فرورین را سنجیده، که کمیت حضور رو به رشد بوده و ۵۳٪ گفته اند در این تجمعات شرکت کرده اند.
کیفیت و ترکیب حاضران:
در بازه مورد مطالعه، گونه های مختلف مردم حاضر بوده اند مثلا ۳۴٪ از کسانی که در انتخابات ۱۴٠۳ شرکت نکرده اند هم اظهار داشته اند در تجمعات شرکت می کنند.( بخشی از ۵۳٪ اند).
فرق یک بعثت و خیزش اجتماعی با تجمعات صنفی و حتی سیاسی، اثر گذاری بر طیف های خاموش اجتماعی است.
چیزی که در ادبیات قرآنی «انبعاث» خوانده می شود. انبعاث،«باب انفعال» با معنای مطاوعه و اثر پذیری است.
«اثرپذیری از بعثت را انبعاث می گویند».
در بازه زمانی مورد مطالعه، ۴۱٪ از کسانی که در خانه اند و در تجمعات حضور مستقیم ندارند با این تجمعات ( که مضمون آن ایامش امنیت داخلی کشور است) موافق اند.
جمع بندی:
به لحاظ مبانی، «یک حرکت عمومی» یا بعثت، غیر از برخورداری از کمیّت بالای همراهان، میزبان طیف های دیگر و اثر گذاری بالا بر طیف های خاموش است.
«خیابان» خود می تواند بهترین مراقب بر این ارکان باشد.
مرتبط: علاج در «مردم» است! / تجمعات و تورم!
محسن قنبریان ۱۴٠۵/۵/۱۶