استاد: حجت‌الاسلام قنبریان

زن تراز فقط در حاشیهٔ خانواده یا جامعه تعریف نمی‌شود؛ او وقتی در جای اصلی خود می‌نشیند که با حفظ تعالی معنوی و اصالت خانواده، نسبتش را با مقدرات اساسی زمانه روشن کند.

متن داخل اسلایدها را بخوانید!

1. یقین به راه و هدف خود.
   مُردّد و مذبذب به مباهله نمی رود.
   بُریر، غیر معصومی بود که در عاشورا مقابل یزیدیان مباهله کرد و رقیبش معجزه آسا کشته شد!
   او هم یقینِ علی اکبریِ « أولسنا علی الحق»؟! داشت.
   شیعیان اصحاب مباهله! به راه و هدف خود مقابل دشمنان زنده اسلام ناب یقین دارید؟
2. رهن جان!
   کسی که مباهله می رود، جان خود را گرو برای ادعایش می گذارد.
   مدعیِ بی هزینه در سنت الهی، رسوا می شود.
   پیروان اسلام مستضعفانِ علی(ع)! در دعا مال و جان گرو نهاده اید؟!
3. آقا زاده های صف اول!
   در تقسیم غنیمت ها کسی آقازادگانِ مباهله را اول صف ندید، اما در مواجهه با خطرها چه زیر شمشیرها، چه نفرین ها صف اول بودند.
   آقایان و آقازادگان جمهوری اسلامی! این گونه باشید! مثل دامادِ نبی و حسنیْن(ع) نمی شوید، مثل داماد و دختر شهید خامنه ای و فرزندان رشید و باقری و لاریجانی و…باشید؛ نه مثل غنیمت بران غایب از جنگ!
4. حق مسلّم !
   «منافع» را می شود مصالحه کرد؛ بُرد_بُرد با هژمونی ها و نظم های مستقر.
   اما «حق مسلم» قابل معامله و مجامله نیست؛ مجادله و محاربه و مباهله می خواهد.
   حق مسلم آن روز نبوت خاتم(ص) بود؛ امروز حق مسلم نداریم؟!
5. خدای صحنه ها!
   خدایی که در مباهله قرار است «لعنت» کند، در غزوات، «لکن الله رمی» بود، در حدیبیه، رصدکننده دشمن(لبالمرصاد) و در قامت «انمایبایعون الله»، دستش بالای دست بیعت کنندگان بود!
   «با هم» و «با ولیّ» بودن، شرط است.

محسن قنبریان / شب مباهله ۱۴۰۵

مباهله پارسال!

ویروسی در محبین و حتی برخی شیعیان بوده که نه در تأسی‌های بعد، بلکه در همان عاشورای ۶۱ه اثر کرده؛ بر حسین (ع) گریسته و دعایش کرده‌اند اما یاری نه!

در مقابل، از غیر شیعیان کسانی با پیوستن به عاشورای امام، به درجات کمال رسیده‌اند از حُر تا زهیرِ عثمانی و تا برخی با سابقه خوارجی…

در همان مباحث ورود اینها به مرحله قبول ولایت امام -که جوهره تشیع است- را توضیح داده‌ام.

لکن کلیپ‌ها همیشه بریده‌اند؛ اگر همه دفع دخل‌ها بخواهد بیاید، مجموعه آن سخنرانی می‌شود!

پس:

1. اینکه آن خوارج، عاقبت به مقام ولایت بار یافتند، مفروغ است و همین جا هم واضح است تعبیرِ پیوستن به حسین (ع) با ناصبی گری و خوارجی گری علیه امام، قابل جمع نیست!
2. شیعه هیئتی بودن هرثمه!
   او البته شیعه غالی مثل نوادری از هیاتی های زمان ما نبوده است!
   همسرش جرداء -که در برخی منابع راوی خبر از هرثمه است- شیعه علی (ع) بوده و به تعبیر ابن عساکر از هرثمه حبّ شدیدتر و تصدیق بیشتر از علی (ع) داشته است.
   اما از مجموع نقل‌ها بر نمی‌آید هرثمه منکر علم غیب امیر (ع) بوده باشد؛ ولو با تعجب برای همسر تعریف می‌کند (الملاحم ابن طاوس)! یا از ریشه آن می‌پرسد؟!
   در برخی نقل‌ها وقتی خبر غیبی امیر (ع) را به اباعبدالله می‌دهد، تعبیر “ابشّرک…” دارد که حاکی از قبول آن غیب گویی است!

خلاصه اینکه:

عمده جامعه هیاتی ما که متأسی به امام عاشورایند؛ اما اگر هیات سکولار و شیعه انگلیسی -که مخاطب نقدند- بیش از هرثمه، شیعه‌اند یا او کاستی ای در تشیع اصیل دارد، از اینجا تصحیح می‌کنم!

محسن قنبریان