روی دیگر ولایت!

 یک روی ولایت،«مُطاع»(مورد اطاعت) بودن اوست.

اما روی دیگری هم دارد:«ضامن تأمین اجتماعی معیشت بندگان» بودن ولیّ!

که کمتر گفته می شود!

امام صادق(ع) از پیامبر(ص) : «من نسبت به هر فرد مومن از خود او سزاوارترم  و علی(ع) پس از من نسبت به وی سزاوارترین است.

 از معنای این سخن رسول الله پرسیدند؛ فرمود: یعنی کسی که بدهکاری یا عائله ای را از خود بجای گذاشته و از دنیا رفته، رسیدگی به آن بر عهده من است و کسی که مالی را از خود بجا گذاشته، از آنِ ورثه اوست. پس در صورتی که کسی مالی ندارد، برخود ولایتی ندارد و آنگاه که برای عائله خویش مالی نگذاشته و نفقه ای به آنان نمی دهد بر آنان امر و نهی ای ندارد. پیامبر و امیرالمومنین و امامهای بعد از آنها را، خداوند ملزم فرموده که این وظیفه را برعهده بگیرند پس به همین جهت آنان نسبت به خود شخص سزاوارترند. چیزی جز همین گفتار پیامبر سبب اسلام آوردن عامه یهود نگردید؛ زیرا آنان برخویش و بر عائله خود اطمینان یافتند»(اینجا).

قاعده : مال بدون وارث دست ولیّ امر باشد و متقابلا کسی که هیچ راه تٲمینی ندارد هم خرجش با اوست(اینجا)

ویدئو/ امام خمینی:

«ما که امیدواریم یک جلوه ولو بسیار ناقص از ولایت علی(ع)  در کشور ما شده باشد، باید توجه کنیم کافی ندانیم اینکه ما تظاهر می کنیم و شعار می دهیم اینها کافی نیست؛ دولت باید با تمام قدرت همانطور که علی(ع)  برای محرومین دل می سوزاند، این هم با تمام قدرت دل بسوزاند برای محرومین…!»

محسن قنبریان/ ۱۴خرداد۱۴۰۵

امام خمینی (ره):

«غدیر آمده است که بفهماند که سیاست به همه مربوط است، در هر عصری باید حکومتی باشد با سیاست، منتها سیاست عادلانه که بتواند به واسطه آن سیاست اقامه صلاه کند، اقامه صوم کند، اقامه حج کند، اقامه همه معارف را بکند و راه را باز بگذارد برای اینکه صاحب افکار، یعنی آرام کند که صاحب افکار، افکارشان را با دلگرمی و با آرامش ارائه بدهند.

بنابراین،‌‌ ‌‌این طور نیست که ما خیال کنیم که ولایتی که در اینجا می گویند، آن امامت است و امامت‌‌ ‌‌هم در عرض فروع دین است، نخیر؛ این ولایت عبارت از حکومت است، حکومت‌‌ ‌‌مجری اینهاست، در عرض هم به آن معنا نیست، مجری این مسائل دیگر است».(صحیفه امام؛ج‌۲۰، ص۱۱۵)

مرتبط: «غدیر» آنجاست که «دخالت در سیاست» آنجاست!

۱۴خردادها بیشتر جای خالی ات احساس می شود ای بزرگترین معلم مکتب امام!

امروز دلم بیشتر از همه سه ماه گذشته برایت تنگ است و گریه امانم نمی دهد!

دیدن امام عزیز و آتشی که در بانگ نی داشت، یقظه ساخت و آتش زد و حرکت داد با همان بچگی های کودکی!

اما تو بودی که فهم دادی و صورت بستی و سامان بخشیدی!

شاگرد خوبی نبودم!

البته هیچوقت ادعای فهم و شرحت را هم نکردم! گرچه بیشتر از همه از تو خواندم و استناد کردم!

 همیشه از برنامه های شرح فرمایشاتت فرار کردم، چون هیچ کس به خوبی خودت نمی گفت!

به کلیشه گویی ها از سخنانت در خطبه ها و… گلایه هم داشتم!

تعارف ندارد مردمسالاری دینیِ امام و ارکان و لوازمش را شاگردان زیادی از او هم حمل نکردند، چه رسد به شاگردان مدرسه دیگران!

تو تکیه گاه ما بودی در جمهوریت، انتخابات،  عدالت و…

راستش خالی از ترس نیستم وقتی بقیه السلفِ بهشتی و مطهری ها را امسال ۱۴خرداد در مهمترین سخنرانی سالش نمی بینم؛ دلم به آموزه هایت و ذهن و عملهایی که پروریدی گرم است و بیشتر به خدایت!

جایت خیلی خالی است استاد شهیدخامنه ای!

محسن قنبریان

آیا «بعثت مردم ایران» در سخنان امیرالمومنین(ع) مصداق و تطبیق دارد؟/ مردم علاوه بر جنگ، برای عدالت و پیشرفت مبعوث شده‌اند

حجت‌الاسلام والمسلمین محسن قنبریان، استاد حوزه و دانشگاه:

در نامه ۵۳ نهج‌البلاغه آمده است:

«وَ إِنَّمَا عِمَادُ الدِّینِ وَ جِمَاعُ الْمُسْلِمِینَ وَ الْعُدَّهُ لِلْأَعْدَاءِ الْعَامَّهُ مِنَ الْأُمَّهِ».

«جِماع» در لغت به معنای پناهگاه و تکیه‌گاه است. در این تعبیر، حضرت علی (ع) مردم (جمهور) را پناهگاه مسلمانان می‌خوانند.

بسیاری از استکشاف‌ها و برداشت‌های این «جمهور» در تطبیقات و تعیین مصادیق، صحیح است. این مردم هم به لحاظ نظری و هم به لحاظ عملی، پناهگاه امت هستند

در این بعثتی که رخ داده است، باید توجه داشت که هر خیزشی سطوح و متعلقات مختلفی دارد. گاهی مسئله، جنگ، بمباران و دفاع است؛ در این شرایط، بدیهی است که جنگ به مسئله‌ی اصلی مردم تبدیل می‌شود. اما «بعثت برای عدالت و پیشرفت» نیازمند تنبه و آگاهی‌بخشی بیشتری است.

 

متن کامل گفتگو

«غدیر» آنجاست که «دخالت در سیاست» آنجاست!

«متفکری اجتماعی» مثل رهبر شهید، وقتی به غدیر نگاه می کرد آن را اندازه یک «متکلم شیعی» و فقط برای نص بر امامت امیرالمومنین (ع) نمی دید، آن را «مقابل نگاه سکولار به اسلام» می خواند!(۹۳/۷/۲۱)

 

فرق یک «مصلح اجتماعی» با یک «منبریِ شعائر دینی» همین است. فقط عید الله اکبر بودن و تبریک و اطعامش را تبلیغ نمی کند؛ «دخالت مردم در سیاست و مقدّرات اساسی»  را هم به رخ می کشد:

«بزرگترین مظهر دخالت مردم در امور حکومت غدیر است.  خود غدیر این را به ما آموخت.  لذاست که عید غدیر عید ولایت است #عید_سیاست است عید دخالت مردم در امر حکومت است»(۷۵/۲/۱۸)

 

این نگاه مترقی به غدیر با انقلاب مردمیِ امام خمینی بر ایرانیان باز شد. گرچه جشن غدیر عمدتاً در همان «ترازِ پیشا خمینی» ماند! «خیابان عاری از سیاست»، سفره واقعی جشن «غدیرِ اسلام ناب» نیست!

 

در سیاست هم، دخالت مردم در تمام ۴۷سال بی نوسان نماند! بوده و هستند کسانی که «مردم زدایی از سیاست و مقدرات اساسی مملکت» را دستور کار دارند!

 

اینبار خون رهبر شهید آموزه «غدیرِ تراز انقلاب اسلامی» اش را در بعثت عمومی مردم به خیابان آورد!

غیر از تمسک به ولایت امیرالمومنین و معصومین، دخالت مردم در مهمترین مسائل سیاست هم بیش از ۹۰شب است کیلومتری در «خیابانِ سیاست» حضور دارد!

از «انتخاب رهبر» در مخالفت با دیکته طاغوت زمان تا «حساسیت بر مقدرات اساسی جنگ و پایان بندی عزتمندانه آن».

غدیر ذاتاً نام و یاد امیرالمومنین (ع) و امامت را در خود دارد؛ اما نه منحصر به رویکرد تاریخی_کلامی!

 

حتما ببینید!

 

محسن قنبریان

سخنرانی/ تربیت اجتماع، مبانی و لوازم

ارائه صریح و چالشی حجت الاسلام و المسلمین قنبریان در جمعی از حلقه داران تربیتی/دوره آموزشی-اندیشه ورزی هنر تربیت و پرورش اجتماع/ قم اردیبهشت۱۴۰۵

برخی مقدمات:

  1. اصالت جامعه و لزوم چشم جامعه بین!
    این مبنا در کلمات رهبر شهید…
    ما همه فرد می بینیم، حداکثر فردِ اجتماعی!
  2. «تربیت اجتماع» ، با «مقدرات اساسی» و دخالت دادن همه جامعه در آن است!
    این مبنا در کلمات رهبرشهید
    همه کارتربیتی جبهه انقلاب غیر از تربیت اجتماع است!
    ارتجاع برای بعثت جدید اجتماع!
  3. نسبت حلقه های تربیتی با هنر تربیت اجتماع؛ ظروف مرتبطه!
    خطر «سیاست زدایی» علیرغم «سیاست زدگی» در کارهای تربیتی!
    تقلیل و تنزیل موجود در حلقه های تربیتی، کوچک سازی تربیت اجتماع نیست!

 

* طرح و بحث طرفینی حاوی چالش های زیادی از حلقه های تربیتی است که رُک و بی پرده بدان پرداخته شده است.

* اگر مفید دیدید به دیگران پیشنهادش دهید!

دانلود سخنرانی «تربیت اجتماع، مبانی و لوازم» | “دانلود از پیوند کمکی”

مجلس تنها نهاد محدود کننده/اما شده!

طبق اصل ۷۹قانون اساسی، در حالت جنگ و شرایط اضطراریِ نظیر آن [ شورش ها و[۱]…] فقط با تصویب مجلس می توان محدودیتهای ضروری [ تجمع و تردد نه توقیف مطبوعات و سلب آزادی های دیگر ۱] آنهم موقتاً و حداکثر تا ۳۰ روز برقرار کرد!

این حق، نه به «دولت به تنهایی» و نه به «تنها شورایِ عالیِ قانون اساسی ( شعام)»، سپرده نشده است. حتماً منوط به تصویب مجلس است و محدودیت بیش از ۳۰روز هم مجوّز مجدد مجلس را می خواهد!

 

حال چگونه ممکن است خودِمجلس، بدون چنین مجوزی، سه ماه پیاپی محدود شده باشد؟!

اگر شرایط خاص حفاظتی در ۳۹روز جنگ، اضطراریْ ساخته بود، آیا استمرار محدودیت مجلس‌، نیازمند مصوبه خود مجلس ندارد؟!

آیا چنین بررسی و مصوبه ای از انتخاب رئیس و هیأت رئیسه آن دشوارتر یا کم اهمیت تر است؟!

 

در قانون اساسی «استقلال» و «امنیت» در تعادل با« آزادی» و «جمهوریت» تعریف شده است و مطلقاً به هیچ شورای عالی هم اجازه به هم زدن این تعادل داده نشده است! ( اصل ۷۹،۹ و…)

 

همیشه کسانی هستند که به جای حل مسائل با «قانون اساسی»،«تحلیل سیاسیِ خود» را حاکم و «قضایای حقیقیه» را «شخصیه» می خوانند !

 

لابد این روزها مطالبه تصمیم قانونی درباره مجلس ( که با مجلس است) را به چند منتقد مذاکرات یا قالیباف تقلیل دهند!

یا مشارکت پایین را بهانه و اینبار مجلس را «عصاره جمهوریت» نگیرند!

و فرار از شرّ مجلس را برای «محفلی کردنِ اداره کشور» بخواهند!

 

مراقبان قانون اساسی و مردم سالاری دینی نباید ساکت بمانند!

محسن قنبریان

[۱] مشروح مذاکرات ص۲_۸۸۱

تذکری راجع به تفاوت «اختلاف» و «تفرقه»

حجت الاسلام والمسلمین قنبریان

شب اول روضه آخر صفــــــــــــر۱۴۰۴/ مشهد هیأت لبیک

 

درباره این تفاوت و قواعد مواجهه با هر یک بیشتر بخوانید و بشنوید:

 

خلاصه جلسه اول بحث «اختلاف آری، تفرقه نه»!

صوت جلسه اول

 

خلاصه جلسه دوم بحث «اختلاف آری، تفرقه نه»!

صوت جلسه دوم

 

خلاصه جلسه سوم بحث «اختلاف آری،  تفرقه نه»!

صوت جلسه سوم

مهمترین لازمه ی پیام رهبری!

  1. چون مجلس، «نقش مهمی در اِعمال اراده مردم» دارد؛ پس بعثت مردم بدون احیای مجلس، عقیم است!
    امتداد بعثت مردم،تشکیل جلسات مجلس است؛ که ۳ماه است تعطیل است!
  2. منطقی نیست از مجلسِ تعطیل،در«مقطع کنونی»:
    «ابتکار مضاعف قانون گذاری و نظارت»[در این مقطع، اِعمال اصل ۷۷ بر توافق با آمریکا] خواست!
    یا برایش:«دستور کار اصلی»،«در شرایط کنونی» صادر کرد!
    پس حتماً به دلالت التزامی، بازگشایی مجلس را به نحوی از انحا پذیرفته اند!
    متصور نیست «وظایف خطیر[مجلس] در برهه حساس فعلی» را «تشخیص صحیح اولویت ها، آرای مبتنی بر مطالعات و مشورتهای عمیق کارشناسی» و «توجه به دیپلماسی پارلمانی» شمرد و از «نمایندگان در موقعیت کنونی»، «تمرکز بر شعار سال، ثبات اقتصادی، کاهش تورم، مدیریت نقدینگی، رونق تولید، اصلاح برنامه هفتم» و…خواست؛ اما برگزاری صحن علنی مجلس را به موقعیت و شرایط دیگر واگذاشت!
  3. سخن از ارتقای تراز مجلس (غیر از نمایندگان) به تبع ارتقای ملتِ مبعوث است:
    «مقطع کنونی نقطه عطف جلوه بعثت مردم در نمایندگان و مجلس شورای اسلامی است تا نقش آفرینی و انجام مسئولیت خود را در تراز ملت مبعوث شده تنظیم کنند».
    ارتقای تراز مجلس،فرعِ دایربودنِ آن حیثیت جمعی است!
  4. «نمایندگان مجلس با مواضع، مصوبات و نطق های خود می توانند مجلس شورای اسلامی را نهاد پیشران امید آفرینی کنند»؛ واضحاً با حیثیت جمعی مجلس است.
    حتی بعید است «صیانت از وحدت»، «پرهیز از اختلافات سیاسی» صرفاً تذکر به چند نماینده ی سخنران در میادین، علیرغم بی خبری از ۲۹۰نماینده دیگر باشد!

 

محسن قنبریان

بازتاب مراسم برائت از مشرکین حج در میدل ایست آی:

برخلاف سختگیری های سعودی در ممنوعیت شعارهای سیاسی، ایرانی ها شعار مرگ بر آمریکا سر دادند
 شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان