«متفکری اجتماعی» مثل رهبر شهید، وقتی به غدیر نگاه می کرد آن را اندازه یک «متکلم شیعی» و فقط برای نص بر امامت امیرالمومنین (ع) نمی دید، آن را «مقابل نگاه سکولار به اسلام» می خواند!(۹۳/۷/۲۱)

فرق یک «مصلح اجتماعی» با یک «منبریِ شعائر دینی» همین است. فقط عید الله اکبر بودن و تبریک و اطعامش را تبلیغ نمی کند؛ «دخالت مردم در سیاست و مقدّرات اساسی»  را هم به رخ می کشد:

«بزرگترین مظهر دخالت مردم در امور حکومت غدیر است.  خود غدیر این را به ما آموخت.  لذاست که عید غدیر عید ولایت است #عید_سیاست است عید دخالت مردم در امر حکومت است»(۷۵/۲/۱۸)

این نگاه مترقی به غدیر با انقلاب مردمیِ امام خمینی بر ایرانیان باز شد. گرچه جشن غدیر عمدتاً در همان «ترازِ پیشا خمینی» ماند! «خیابان عاری از سیاست»، سفره واقعی جشن «غدیرِ اسلام ناب» نیست!

در سیاست هم، دخالت مردم در تمام ۴۷سال بی نوسان نماند! بوده و هستند کسانی که «مردم زدایی از سیاست و مقدرات اساسی مملکت» را دستور کار دارند!

اینبار خون رهبر شهید آموزه «غدیرِ تراز انقلاب اسلامی» اش را در بعثت عمومی مردم به خیابان آورد!

غیر از تمسک به ولایت امیرالمومنین و معصومین، دخالت مردم در مهمترین مسائل سیاست هم بیش از ۹۰شب است کیلومتری در «خیابانِ سیاست» حضور دارد!

از «انتخاب رهبر» در مخالفت با دیکته طاغوت زمان تا «حساسیت بر مقدرات اساسی جنگ و پایان بندی عزتمندانه آن».

غدیر ذاتاً نام و یاد امیرالمومنین (ع) و امامت را در خود دارد؛ اما نه منحصر به رویکرد تاریخی_کلامی!

حتما ببینید!

محسن قنبریان

عید بیعت
گفتاری از حجت‌الاسلام‌والمسلمین محسن قنبریان پیرامون لزوم تبیین جنبه حاکمیتی عید غدیر

1. از “تعارف” تا “مواخاه”
   غدیر، تجلی “فاصبحتم بنعمته اخواناً” هم هست. “ولایت عرضی” و پیوند اجتماعی مردم ذیل “ولایت طولی”(امامت) کارکرد دیگر غدیر است.
   اصلا مهمانی و اطعام برای این منظور مورد تاکید است و میشود خروجی اش را سنجید.
   از مراوده با همدیگر(تعارف) تا پیمان برادری(مواخات) مستحبات این روز است.
   در دنیای مدرن _که “اهالی” را “شهروند” و مناسبات آموزشی، حمایتی، ضمانتیِ گذشته را بجای “باهم- از هم” به “موسسات مدرن” سپرده و با متمرکز کردن، کنترل پذیر و هدایت شونده کرده است_ بیشتر این کارکرد غدیر (اگر نصابش رعایت شود) مهم شده است.
2. مناشده!
   غدیر، عید سیاست و دخالت مردم در امر حکومت هم هست.(رهبری۷۵/۲/۱۸)
   بحث بر سر حاکم، صفات و شرایط او، احتجاج به غدیر را به “شورای خلافت” (ذی حجه سال۲۴ه) کشاند. اینبار غدیر نه با مهمانی که با “مناشده” خود را نشان داد!
   مناشده، قسم دادن برای اظهار شهادت است. حضرت امیر(ع) یکبار دیگر هم در زمان حکومت خود وقتی، او مورد تردید واقع شده بود در صحن علنی مردم و میدان شهر، مناشده برقرار کرد (مناشده رحبه). از حاضرین خواست هرکه در غدیر بود بلند شود و شهادت دهد!

برای پیروان غدیر، شاخص کردن ولایت غدیر و سنجش حکمرانی ها بر اساس معیارهای امامت غدیر، میتواند مضمون و محتوای سالگشت های غدیر باشد. افتخار به داشته ها و مطالبه کمبودها و احتجاج با منکران و منتقدان، بازتولید مناشده در عصر ماست.

چنین غدیری هرگز یک فستیوال و زنگ تفریح و “روز رُفع القلم” نمی شود.

محسن قنبریان