بایگانی برچسب: s

مواجهه آخوند با مخالف سیاسی خود!

آیت الله العظمی شبیری زنجانی:

«مرحوم آخوند ملا محمد کاظم خراسانی که به وجوب تایید مشروطه حکم کرد، یکی از شاگردان فاضل او از وی برید و به مرحوم آ سید محمد کاظم طباطبایی متصل شد. بریده شده بود که هیچ، سب و لعن هم می کرد. روزی اهالی محله همین طلبه می آیند و وارد منزل این شخص می شوند. آنها مرید و مقلد مرحوم آخوند بودند. ۸۰ سکه هم آورده بودند و صاحب خانه هم وضعش خوب نبوده و از او می خواهند که با او پیش مرحوم آخوند بروند.

گفتند: اینها را به مرحوم آخوند می دهیم و از ایشان اجازه می گیریم تا ۸۰ سکه را به همان شخص بدهند، منتهی با اجازه آخوند.

این طلبه می ماند چکار کند، با مرحوم آخوند این جور معامله کرده و حالا هم گرفتار است. بالاخره هرچه بود به خودش فشار می آورد و با آنها به منزل مرحوم آخوند می رود. وارد منزل مرحوم آخوند می شود. مرحوم آخوند می فهمد که او برای ادای احترام به منزل ایشان نیامده، او احتیاج دارد که آمده است! تا وارد می‌شود، احترام فوق‌العاده به او می کند و او را کنار دست خودش می نشاند. مرحوم آخوند در گوشش می گوید که چه کاری از دست من بر می آید؟

او می گوید: ۸۰ سکه آورده اند و می خواهند با اجازه شما آنها را به من بدهند. سپس فوری به آن اشخاص اشاره می‌کند و می‌گوید: آن کیسه را بیاورید خدمت آخوند.

کیسه را می آورند، مرحوم آخوند به کیسه دست نمی زند و به آنها می گوید: شما با بودن چنین شخص فاضل و متقی، چرا پیش من آمدید؟ مگر نمی دانید دست او دست من است. هرچه ایشان تقریر کند، تقریر من است.

به کیسه پول دست هم نمی زند و می گوید باید خدمت ایشان باشد.

 اصحاب که می بینند آخوند خیلی به او احترام گذاشته، احتمال می دهند که او را نشناخته باشد. از او می پرسند که آقای طباطبایی حالشان چطور است؟

مرحوم آخوند که می خواسته درس اصولش را بنویسد، کاغذ و قلم را روی زمین می گذارد و فوری می گوید: من از درس بر می گشتم – یا به درس می رفتم – توی راه خدمت آیت الله طباطبایی شرفیاب شدم. جویای حال شدم و الحمدلله حالشان خوب است.

بعد که بلند شدند و رفتند، مرحوم آخوند بر خلاف همیشه این دفعه تا دم در آن شخص را بدرقه کرد.

آنها که رفتند، مرحوم آخوند به اصحاب می گوید: اگر ما تایید مشروطه را بر خود لازم می دانیم و آقای طباطبایی هم حرام می داند، دو اختلاف نظر است مثل سایر امور جزیی، معنا ندارد در اختلاف نظر بین دو فقیه، شما بیایید دخالت کنید. این جهت ندارد، این اختلاف نظر است. شما به چه مناسبت دخالت می کنید؟

آنها می گویند: آقا! این آقایی که الان رفت، شما را لعن می کند.

ایشان می فرماید: من به کتب فقهی فقها مراجعه کردم و آنها را فحص کردم، ولی در هیچ یک از اینها ندیدم که بگویند از شرایط استحقاق سهم امام ارادت به آخوند خراسانی است»!

( جرعه ای از دریا، جلد ۱، صفحات ۵۲۳ الی ۵۲۵ /نقل از: اجتهاد)

کج مسأله تراست؛ نامسأله سوئیفت!

  1. ما مسلمانها «استئمان»(امین گرفتن) داشتیم. شرط «ید امانی»، داشتن اذن از مالک و عدم عوض(مجانیت) بود.
    حتی در«مضاربه»(بازرگانی) و «شرکت» که «امین» سود می برد، مال در قبال عوض نگهداری نمی شد.
    اگر«تفریط»(ترک فعل در حفظ مال) یا «تعدی»(دست درازی) به مال می کرد، ید امانی به «ید ضمانی عُدوانی» تبدیل می شد که پیگرد قضایی داشت.
  2. اتفاق می افتاد که در غارتهای دشمن، «بیت المال» در معرض «غصب» قرار گیرد. در این صورت متوقع بود «متولی» به عنوان امین، به شکل «ودیعه» بیت المال را مجاناً  برای اهداف آن حفظ کند.
    در ماجرای غارات، امیر المومنین(ع) از والی خود در بصره چنین انتظاری داشت. اما او با دیدن سقوط مصر به دست معاویه و کشته شدن محمد بن ابی بکر، بر بصره و خود ترسید و بیت المال را برداشته به مدینه فرار کرد. اینقدر بود که دارایی های زیادی در مکه و مدینه و طائف برای خود خرید!
    تسلط او بر این اموالِ بسیار،«ید ضمان عدوانی» شد.
    در نامه ۴۱ امیرالمومنین(ع) اوضاع را چنین توصیف می کند:« الْعَدُوَّ قَدْ حَرِبَ، وَ اَمانَهَ النّاسِ قَدْ خَزِیَتْ:  دشمن آهنگ جنگ کرد و امانت مردم بی ارزش شد»!
    وقتی والیِ فراری اموال را سهم خود دانست؛  عدل و قاطعیت علی(ع)  بروز کرد:
    «اگر اموال  را برنگردانی و خداوند مرا بر تو چیره کند با تو کاری خواهم کرد که نزد خدا عذر خواه من گردد و با شمشیرم _که هرکس را با آن زدم در آتش شد_ گردنت را بزنم! به خدا سوگند اگر کاری را که تو کردی، حسن و حسین کرده بودند از من نرمی نمی دیدند و به مرادی نمی رسیدند تا آنکه حق را از آنان بازگیرم و باطلی را که از ستم آن دو پدید آمده،  نابود سازم»!
  3. آن لنگه دنیا در جنگهای صلیبی جای استئمان، «تراست»(اعتماد سپاری) زاده شد!
    کسی که جنگ می آمد، اموال را به قصد اداره کردنِ ذی نفعان خودش، به دیگری «منتقل» می کرد.
    در نظام حقوق عرفی چنین تعریف می شود: «در جایی ناشی می شود که شخصی که تراستی (معتمد) نامیده می شود به لحاظ انصافی، ملزم به اداره مالی به نفع اشخاصی یا اهدافی که قانوناً مجازند، می شود؛ به نوعی که نفع واقعیِ مال، نه به معتمد که به ذی نفعان یا دیگر اهداف تراست می رسد».
    پس نوعی «مالکیت قانونی» است؛ نه مثل استئمان اسلامی، فقط امانت باشد.
    امکان محرمانگی دارد؛ اما باید تراستی در میان ذی نفعان،«بی طرف» و در موقعیت «تضاد منافع» نباشد.
    در همان جنگهای صلیبی، گاه تراستی ها، خیانت می کردند و کار در دادگاه هم قابل حل و فصل نبود تا نماینده پادشاه ورود کند.
  4. غربی ها «مهریه» ندارند! اسلام آن را «صِداق» و نشانه صدق علاقه شوهر به همسر نامید. شوهر نسبت به مهریه تعیین شده، «ید امانی»(استئمان) دارد؛ تا وقتی به همسر رد کند.
    وقتی شوهر نخواهد مهریه دهد در فرهنگ جدید، اموال خود را به نام نزدیکان و معتمدان می کند یعنی «امانت» را تبدیل به یک «تراست» می کند!
    فروش نفت هم وقتی تراست می شود، از اول با کج مسأله مواجهه ایم! نه یک امانت مجانی و حتی مضاربه ای، بلکه انتقال مالکیتی است با ضمانت های بعضاً غیر واقعی!
    نه ذوالفقار برای «خیانت در امانت» کشیده نمیشود؛ بلکه بعضاً از وصول مهریه از شوهر هم سست تر و کم نتیجه تر می شود!
    متاسفانه بعضاً شروط بی طرفی در ذی نفعان و نداشتن موقعیت تضاد منافع هم رعایت نمی شود!
  5. مقابل جنگ صلیبی اخیر و «تحریم نفت و دلار»،اساساً راهیابی به «سوئیفت» همان قدر نامسأله است که «تراستی کردن»، کج مسأله است!
    برجامِ پاره شده و میز مذاکره ی چند بار بمباران شده، داد می زند: برگشت به نظم پترودلاری آمریکایی و «عادی کردن معاملات» با سوئیفت نه فقط «مُجاز» نیست؛ که اصلاً «ممکن» هم نیست!
    دو جنگ اخیر نه برای برگرداندن ایران به نظم پترودلار و معامله با سوئیفت، بلکه به تصریح متجاوز: برای تاراج نفت (مثل ونزوئلا) یا رسیدن به الگوی عراق پس از ۲۰۰۳ است؛ که پول فروش نفت به فدرال رزرو رفته، ۸۰میلیارد دلار آن در تصرف عُدوانی آمریکا باشد و حقوق کارکنان و کارمندان ماهانه با هواپیما ارسال شود!
    الان هم: «الْعَدُوَّ قَدْ حَرِبَ، وَ اَمانَهَ النّاسِ قَدْ خَزِیَتْ»!
    صحنه،مخیّر کردن بین: «صندوق توسعه ایران [ترامپ]» با الگوی عراق ۲۰۰۳ به اینسو، یا «تن دادن به تراستی های فاسد» است!
    تعجب از افشاگرانی که الگوی تراستی قزافی را مقابل تراتستی های به زعمش فاسد می نشاند یا رؤیای برگشت به سوئیفت دارد!
  6. چاره اساسی را رهبر شهید چنین طرح می کرد:
    راهبرد اساسی؛ خنثی سازی تحریم / دور زدن تحریم ( چه با تراست چه استئمان)؛ تاکتیک موقت!
    نظریه پردازان جوان و اندیشکده های وطنی چندین راهبرد برای تحریم ناپذیری اقتصاد ایران بیان و ذیل هریک چندین طرحِ شدنی طراحی کردند که با عنوان «امکان های غیر آمریکایی» از آنها خواهیم گفت!

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۲۹

هتک حیثیت افراد، کجروی است!

پیش از این درباره خطر کُندروی در پایان بندی بازدارنده جنگ نوشتم؛ اما از هتک افراد به نام نقد هم حذر دادم!

 کسی به اشتباه انتقام رهبری را با قیمت پوشک در جمله ای مقارن کرده؛ توبیخ او با کارهای سخیف ، مصداق کجروی است.

 این هرگز سرعت و سبقت در صراط مستقیم انقلاب اسلامی نیست.

در اصل ۳۹ قانون اساسی آمده:

«هتک حرمت و حیثیت کسی که به حکم قانون دستگیر، بازداشت ، زندانی یا تبعید شده، به هر صورت که باشد ممنوع و موجب مجازات است».

کسی که هیچ حکم قانونی برایش صادر نشده، به طریق اوْلیٰ، هتک حرمتش جایز نیست و حتی مجازات دارد!

روایات اسلامی و تعالیم اخلاقی در اینباره بسیار است.

این کجروی ها نه فقط خلاف اخلاق و قانون که مضرّ به جریان انقلاب و لکه ناجور در بعثت پاکیزه خیابان است.

کسانی که دستشان می رسد منع کنند.

چه بسیار حرف حقی که با روش باطلی، زمین خورده و مردم را منزجر کرده؛ و چه بسا باطل آراسته ای که فریب داده و فراگیر شده است!

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۸

پیوست انسجام اجتماعی

«از جمله مسائل اساسی کشور که همیشه باید در مرکز توجّه دولت و دولتیان و همه‌ی مسئولین و اجزای حکومتی قرار داشته باشد، رعایت وحدت و مراقبت از انسجام اجتماعی است. هر اقدام در هر یک از کلان‌عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، امنیتی، و اقتصادی باید با ملاحظه‌ی پیوست مربوط به انسجام اجتماعی صورت بگیرد.

بعضی از اقدامات که ممکن است در ظاهر، طرفدارانی هم در بین برخی از اقشار کشور داشته باشد، در صورتی‌که فاقد این پیوست باشد یا آنچه به‌عنوان پیوست در آن مورد تدوین شده در مقام عمل مغفول واقع شود، میتواند ضررهایی به همان اقشار و دیگران وارد سازد.

بی‌تردید هر سخن ناامیدکننده و تضعیف‌کننده‌ی انگیزه‌های ملّی و عمومی و هر نوع دوگانه‌سازی‌ موهوم از قبیل جنگ یا مذاکره، وفاق یا تندروی، سازش یا جنگ‌طلبی که در گذشته به مردم عزیزمان خسارتهایی بی‌واسطه یا باواسطه وارد ساخته، از این پس هم میتواند همان تأثیر را به‌جا بگذارد».

(  رهبر معظّم انقلاب | ۶/شهریور/۱۴۰۵)

پس نوشت:

پیش از این در ۵ یادداشت

۰۱/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

۰۲/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

۰۳/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

۰۴/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

۰۵/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

توضیح داده شد تفرقه و دو دستگی با نصیحت و حرف قابل حل نیست!

سیره معصومان(ع) هم در قبال دوقطبی ها، نحوی انحلال به صورتی برین و وحدت بخش بوده است!

در پیام اخیر رهبر انقلاب تعبیر پیوست انسجام اجتماعی برای هر اقدام، می تواند الهام بخش چیزی غیر از «نصیحت» و «منع» برای تفرقه ها و دو قطبی ها باشد.

اگر مثل «پیوست عدالت» و… با آن برخورد نشود، می تواند به شکل «پیشینی» و «پسینی»، اختلافات و تفرقه ها را «مدیریت» کند.

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۷

امروز کُندروی خطرناک تر از تُندروی است!

در فضای سیاسی ما «کُندرو» برچسب نشده، اما سالهاست به جا و بی جا برچسب تندرو استفاده می شود.

قرآن به عکس، کُندروی را هشتگ می کند:

«وَ إِنَّ مِنْکُمْ لَمَنْ لَیُبَطِّئَنَّ…

یقیناً گروهی از شما کُندرو هستند»!

خصوصیت قرآنی اینها چنین است: آسیب های جنگ را وجه مشروعیتِ کُندروی خود می کنند و می گویند: خدا به من لطف داشت که با مجاهدین حاضر نبودم!( آیه ۷۲ نساء)

در ایرانِ ما این تیپ بین مسئولیت های دولتی و حاکمیتی و برخی مطبوعات و رسانه های وابسته بدانها توزیع شده است! بالتبع جای مردم هم سخن می گویند.

«اگر هزینه های جنگ را می دانستیم، غنی سازی را میدادیم بره»!

«خواهان انتقام رهبریم اما قیمت پوشک…»

و…

در خبرها هر دم از این باغ بری می رسد!

چرا اینها خطرناکترند؟!

نه فقط به خاطر خیانت به آرمانها!

به خاطر ضربه به منافع ملی و حقوق ملت!

اگر جنگهای پیامبر(ص)،«جهاد ابتدایی» بود، جنگهای ما همه «دفاعی» است!

مقابل تجاوزی که قصدش حتی بیشتر از براندازی بوده و تجزیه ایرانْ جان را نشانه گرفته بود، ببینید این ادبیات بدیم بره چه می کرد؟!

واقع بینی در امور سیاسی _نظامی نشان می دهد: گاهی سرعت و تندی به احتیاط نزدیک تر است و گاهی صلاح در تأخیر انداختن و درنگ کردن است.

تُندروهای دیروز ( که نوعاً الان کُر کُندروی در جناح های سیاسی شده اند) در حدود ۴۰سال رهبریِ قائد شهید، چندین بار می خواستند ما را بی جا وارد جنگ با آمریکا کنند! در جنگ کویت،(وقتی صدام را خالدبن ولید می خواندند)، در جنگ عراق و افغانستان و…

اما رهبر شهید این مواجهه حتمی را تا وقتی مناسب، تأخیر انداخت تا در عقلانیت بین المللی، دفاع از خود تلقی شود و هم دوره ایران قویِ موشکی باشد؛ تا نتیجه ای که می بینیم رقم بخورد.

در این روزها که سرعت و تندی برای «پایان بندی عزتمند جنگ» بهتر از کُندی و تعلل است؛ این قماش حالت «نه جنگ نه صلح» را با کُندی خود ابقاء می کنند! یا بازنده نظامی را در دیپلماسی برنده می کنند!

«مسئولینِ تأمین تاب آوری مردم» وقتی خود بی تابی کنند و به جای سرعتِ اقدامات (عملیاتی و دیپلماسی) برای «پایان بندی بازدارنده»، با کُندروی فقط آمار اصابت ها و آسیب ها را فهرست کنند و تمثال آیه ۷۲نساء شوند، مردم شکایت کجا برند؟!

امیرالمومنین(ع) بهترین مدیر و هم سردار خود را دقیقاً با توازن همین دو مفهوم ستود.

درباره مالک اشتر فرمود:

 فَإِنَّهُ مِمَّنْ… وَ لَا بُطْؤُهُ عَمَّا الْإِسْرَاعُ إِلَیْهِ أَحْزَمُ، وَ لَا إِسْرَاعُهُ إِلَى مَا الْبُطْءُ عَنْهُ أَمْثَلُ:

او از افرادى نیست که کُندى کند جایى که شتاب دوراندیشانه تر است، و شتاب نماید جایى که کُندى لازم تر است».(نامه ۱۳)

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۶

٪۵۶ از مردم بر این باورند ایرانیان به اندازه نیازشان بنزین مصرف می‌کنند.

متا در یک نظرسنجی ملی، از ایرانیان درباره اثر افزایش قیمت بنزین بر کالاهای اساسی پرسیده است.

۶۹٪ از ایرانیان معتقدند که افزایش قیمت بنزین، تاثیر مستقیمی بر افزایش قیمت کالاها و خدمات اساسی(مثل اجاره بها، مواد غذایی، و…) دارد.

همچنین، ۴۲٪ از مردم بر این باورند که دولت بنزین را ارزان‌تر از قیمت تمام شده به مردم می‌فروشد و به نحوی از این طریق به مردم یارانه می‌دهد.

نتایج این نظرسنجی در آذر ماه ۱۴۰۴، از ۱۲۹۴ نفر از افراد بالای ۱۸ سال سراسر کشور و در بستر پانل ملی متا جمع‌آوری شده است.

پرونده | حکمرانی عادلانه بنزین (۲)

آیا گران شدن بنزین، مصرف را واقعاً کم می‌کند؟

‌

برخلاف تصور رایج، پاسخ این سؤال، «نه» است.

‌

آمارها نشان می‌دهد بنزین برای بیشتر خانوارها یک کالای ضروری است؛ یعنی حتی اگر قیمت آن افزایش پیدا کند، بسیاری از مردم نمی‌توانند مصرف خود را به همان نسبت کاهش دهند. چون باید هر روز به محل کار، مدرسه یا انجام کارهای روزمره رفت و در بسیاری از شهرها هم جایگزین مناسبی مانند حمل‌ونقل عمومی در دسترس نیست.

‌

نکته مهم‌تر اینکه بعد از افزایش قیمت بنزین در آبان ۱۳۹۸، حساسیت مردم به قیمت حتی کمتر هم شده است. یعنی افزایش قیمت، بیش از آنکه مصرف را کاهش دهد، سهم بیشتری از درآمد خانوار را صرف بنزین کرده و از بودجه سایر هزینه‌ها، به‌ویژه خوراک، کاسته است.

‌

بنابراین اگر هدف، کاهش مصرف بنزین باشد، افزایش قیمت به‌تنهایی کافی نیست. تا زمانی که حمل‌ونقل عمومی، خودروهای کم‌مصرف و امکان کاهش وابستگی مردم به خودرو شخصی فراهم نشود، افزایش قیمت بیشتر به فشار بر معیشت خانوارها منجر می‌شود تا کاهش واقعی مصرف.

‌

نخبگان این سلسله تبیینی مفید و کامل را از پژوهشگر عدالت اجتماعی دکتر حسین سرآبادانی در کانال گرای عدالت در پیام رسان بله تعقیب کنند!

 

به قلم دکتر حسین سرآبادانی| پژوهشگر رصدخانه عدالت اجتماعی

 

قسمت ۴ از مجموعه یادداشت حکمرانی عادلانه بنزین از دکتر حسین سرآبادانی پژوهشگر هسته عدالت اجتماعی مرکز رشد دانشگاه امام صادق (ع) را اینجا بخوانید!

سلطانیزم نقاب‌دار!

رئیس‌جمهورِ محترم بهتر می داند که «حوزهٔ حکمرانی» در یک نظامِ مردم‌سالار جای بحث و نقد و سؤال و استیضاح(گیردادن!) است و هماهنگی با رهبری، نافیِ این‌ها نیست!

پیش‌ترها برخی احزابِ اصلاح‌طلب از حاکمیتِ دوگانه سخن گفته و در سند راهبردیِ خود آنرا تئوریزه می‌کردند تا نهادهای انتخابی را مقابل انتصابی و رهبری قرار دهند!

خدا را شکر که شما آن‌طور نیستید و با رهبریِ نظام هماهنگی می‌خواهید. این، «هماهنگیِ خوب» است.

 اما آن هماهنگی که درعمل تعطیلیِ ارکانِ مردم‌سالاری را متوقع باشد، بدْ و یک سلطانیزمِ نقاب‌دار است!

 شما سلطان نیستید؛ مردمی هستید، مردم‌سالار هم بمانید.

 رهبری در ایران، خود مدافع جدّیِ مردم‌سالاریِ دینی بوده است.

در مردم‌سالاری دینی: مجلس در رأس أمور است -نه حتی شوراهای خاص-،

دستگاه قضائی‌اش، بی‌مسامحه،

و دولت‌ آن بابرنامه است.

 تازه ارکانِ دیگرِ مردم‌سالاری، از نهادهای مدنیِ مستقل تا مطبوعاتِ آزاد هم ناظر عمومیِ مسائل حکمرانی‌اند؛ باید منصفانه نقد و حتی بتوانند اعتراض و تجمّع کنند!

 جمهوریِ اسلامی از اسرائیلِ پوشالی کم‌تر نیست که در شرایط جنگی، نخست‌وزیرش به دادگاه احضار و هرروز علیه‌اش تجمّع و راهپیمایی برگزار می‌شود!

 اهلِ نهج‌البلاغه اید و این سخن را بهتر تحویل می‌گیرید:

 خَورُ السُّلطانِ أشدُّ على الرَّعیَّهِ مِن جَورِ السُّلطانِ.

سستی (و بی‌تصمیمی) حاکم و حکمرانی بر مردم، سخت‌تر است از جور و ستمِ سلطان!

 فقط «جور» و استبداد نیست که مجلس و عدلیه می‌خواهد؛ «خور» و سستیِ حکمرانی هم درمانی دارد به نام مردم‌سالاری!

 محسن قنبریان

تعریفی که شورای نگهبان از رجل سیاسی کرده با آرمان ها ناسازگاره!

با این تعریف از از رجل سیاسی محال است شهید رجایی رئیس جمهور شود! / کاخ داشتن و زندگی تجملاتی جز مذهبی که با آن بیعت کردیم نیست!/ سرمایه داری بیرون دولت مشکلی ندارد اما نباید رجل سیاسی-مذهبی باشد چون تعارض منافع دارد!