قرآن به ما خبر داده: «همه اهل کتاب با هم مساوی نیستند». فقط «برخی بر ایمان و اطاعت خدا پایدار و شب زنده دارند[۱]»

مابقی چه «یهودی[۲]» ، چه «مسیحی[۳]» «غرق در عداوت و دشمنی می شوند»! با این اشاره که «آتش آن جنگ ها را یهود برمی افروزد»۲!

تاریخ هم از جنگهای «صلیبی» تا «جهانی» شاهد این پیشگویی قرآن است.

پس اینکه تو و مسیحیان اوانجلیس آمریکا، چنگیزهای عالمید، وعده الهی است و در آینه غزه و لبنان و ایران و… هم نمایان است.

اما قرآن ما وعده دیگری هم داده است:

«خداوند تابعان واقعی عیسی(ع) را تا قیامت بر کافرانِ به او (یهود/ مسیحیان جنگ افروز) برتری و تسلط داده است[۴]»!

ما «مسلمین»، تابعان واقعی عیسی(ع) هستیم؛ نه «چنگیزهای ملعونی» که دچار وعده «أغرینا بینهم العداوه و البغضاء الی یوم القیامه»۳ شدند.

اما برتری ما بر شما چنگیزها در وعده قرآنی (و جاعل الذین اتّبعوک فوق الذین کفروا الی یوم القیامه ۴) چیست؟

مفسران تا پیش از این، «تفوّق» را به «غلبه حجت» (نه سیطره و سلطنت) تفسیر می کردند!

اما در دوره خامنه ای، «سیطره» و برتری نظامی هم بدان افزوده شد.

حالا هم به لحاظ حجت و «اخلاق و عدالت» برتریم و هم در مقابلت «شکست ناپذیریم».

و این تویی که اعتراف می کنی:

«کافی نیست که فقط اخلاقی باشی. کافی نیست که فقط عادل باشی. عیسی مسیح بر چنگیز خان برتری ندارد! اگر به اندازه کافی قوی، بی‌رحم و قدرتمند نباشی»!

محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱۲/۲۹

[۱] آل عمران ۱۱۳

[۲] مائده ۶۴

[۳] مائده۱۴

[۴] آل عمران ۵۵

قبلاً درباره مواجهه ناصواب با علائم آخرالزمان گفته و نوشته ام. اینجا سخن دیگری دارم.

به حسب «ذهنیت و رویکردِ کنشگر» نه «آنچه در نهایت واقع خواهد شد[۱]» به این سؤال پاسخ دهید:

این جنگِ «ایران» است یا «آخرالزمان»؟

 می پرسی: مگر چه فرقی دارد؟!

اگر جنگ آخرالزمان و برای ظهور بپندارد:

1. ذاتاً «ماهیتی ملّی» نخواهد داشت. مثلا در آن با هسته های شیعیِ غیر ایرانی، باید «متحد» و از گروه های مخالف ایرانی، باید «متفرق» شد!
2. علی القاعده اکنون را «دوره تمحیص» و خالص سازی پنداشته، لذا به نظرش لازم نیست معطلِ مردودها و مرددین بمانیم!
3. وظیفه «ربیّون» و هسته های پیشران را، روشنگریِ مواقف و بزنگاه های آن غایت (ظهور) و بسیج نیروهای حاضر در صحنه بدان سو می بیند؛ نه امور دیگر!
   در تجمعات خیابانی و رسانه ای بیشتر بر «در آستانه ظهور بودن» می دمد؛ ولو بسیاری از ایرانیان _به هر دلیل_ با این خط تبلیغی همراهی نکنند!
4. این رویکرد، الزاماً ضد ایرانی و مخالف تمامیت ارضی و استقلال نیست؛ اما اگر به زعم خود ، حرکتی را آخرالزمانی دید (مثلا پندارِ تطبیقْ درباره لشکر خراسانی یا شعیب بن صالح یافت) و آن حرکت به نظرش «منطبق بر کل ایران» نبود، باکی نیست؛ همان، «اولویت» دارد؛ حتی اگر لازمه اش خروج از یکپارچگی سیاسی باشد!

اگر جنگ ایران بپندارد:

1. ماهیت ملّی اش کاملا محفوظ است؛ ولو جنگ در «ائتلاف» با هسته های مقاومت، تدبیر شود (وحدت ساحات).
2. منکر «سنّت تمحیص» و جدا سازی حق از باطل نمی شود؛ اما آنرا «فعل خداوند» می داند، «نه تکلیفِ خود» ؛ لذا معطل مرددها می ماند و تفرقه داخلی را زمینه تجزیه طلبی می شمارد.
3. سهمی از هسته های فعال خود را به «کنشگری مرزی» با غیر همراهان، مرددین و حتی مخالفین قرار می دهد تا پیوند و انسجام ملی را حفظ کند و کل ایران را به نتیجه برساند. «متیقن ها» و «قدر مشترک ها» بین ایرانیان، ذیل هویت ملی را خط اصلی تبلیغی و ترویجی اش قرار می دهد. طبعاً «امید به ظهور»(نه خبر از آن) را هم زنده نگه می دارد.
4. الزاماً مخالف «مقدمه سازی برای ظهور» نیست۲؛ اما «نتیجه موعود» و «غایت مطلوب» را یکی نمی گیرد. اوّلی، «حصولی» و دوّمی، «تحصیلی» به حساب می آید.
   «غایت»، تصویر روشنی است که در برنامه ریزی لحاظ می شود تا تحصیل شود؛ اما «نتیجه»، چیزی است که در «تقدیر فعل ما و خدا» حاصل میشود؛ ولو برنامه ریزی شده نباشد.

رویکرد دوم درست است!

1. نه فقط بدان خاطر که علائم قطعی ظهور بر این جنگ منطبق نیست؛ بلکه بدین خاطر که نتایج رویکرد اوّل می تواند «طرح دشمن» برای تفرقه و جنگ داخلی و تجزیه ایران را رقم بزند.
   خط اصلی تبلیغی و ترویجی باید «اِخبار از این طرح» در کنار «انشاء (ایجاد) اضطرار به حجت و امید به فرج» باشد. بین «خبر دادن» و «امیدواری» تفاوت بسیار است.
2. در «طرح کلی مقاومت» در بیانات رهبر شهید، ایران «تنها دولت مقاومت» و بقیه، «هسته های مقاومت» هستند که بدون دولت مقاومت به سرانجام ماموریت خود نمی رسند.
   «دولت»، بدون یکپارچگی سرزمینی و همراهی همه ملت، تصویر ندارد.
   رویکردهایی که از ایرانِ یکپارچه با «همه مردمش» و «یک دولت مرکزی» (دولت مقاومت)، تقلیل به «هسته مقاومت» (به هر اسم و تطبیق آخرالزمانی) نتیجه دهد، در این شرایط، «ناکار کردن طرح کلی مقاومت» است.
3. آنچه در پیش روها «واقع» خواهد شد شاید چیزی غیر از این واقع بوده و احیاناً منطبق تر به علائم ظهور و… شود. بالتبع تکلیف دیگری هم طلب کند؛ لکن آن «تکلیفِ مؤول و آتی» نمی تواند الان واقعیت ما را دستخوش تغییر یا تأویل کند. به تعبیر دیگر «تکلیف و عناوین آن» بر «وضعیت ما» بار می شود نه بالعکس!
4. صدها روایت از معصوم درباره علائم و نشانه های ظهور، فقط «استفاده تطبیق» (آن هم نوعاً ذوقی) ندارد؛ «استفاده راهبردی» پیش از پیدایش نشانه ها هم می تواند داشته باشد.

دولت مقاومت سزاوار است در طرح های راهبردی خود این استفاده ها را با متد علمی دقیق انجام دهد[۲]. اما انصراف ذهنی کنشگران از «طرح جامع مقاومت» به «تطبیق های موردی» و پنداری پشت خاکریز مواجهه با آمریکا و اسرائیل سزاوار نیست.

محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱۲/۲۶

[۱] پرسش از «تصویر ذهنیِ» کنشگری است که همه رفتارش را مدیریت می کند و الا محال نیست همین حوادث به واقعه مبارک ظهور بیانجامد.

[۲] در این باره سال۸۶ مقاله ای با عنوان «رویکرد استراتژیک به ظهور» نگاشته ام می توانید اینجا بخوانید.

«جهاد» را «مردان» به پا می دارند؛ اما «مقاومت» را «زنان»!

1. جنگ، «زد» و «خورد» دارد. برنده فقط کسی نیست که بیشتر می زند. اگر وقت خوردن، تاب نیاورد، بازنده است.
   جنگهای مدرن دیگر دو صفْ لشکر در یک بیابان نیست؛ زد و خوردش در «شهرها» و «معاش ها» است. تعطیلی، کسادی، بیکاری، گرانی، کمبود و… «ترکش های جنگ مدرن» است.
   اینها دقیقاً در «حوزه استحفاظی زنان» است. «ستون فقراتِ تاب آوری» مقابل «ضربات معاشی» آنهایند.
   زنان تاب آورتر، کشورشان را پیروز می کنند!
   رسول الله(ص) بهترین زنان را «التی إنْ انفقت انفقت بمعروف و إنْ امسک امسک بمعروف: اگر خرج کند به معروف و متعارف و اگر نگه دارد چنین است»؛ خواند. یعنی «کنترل درست خرج و امساک» دست آنهاست. همین ها را «کارگزاران خداوند» خواند که «دچار انسداد و یأس نمی شوند» (فتلک مِن عُمّال الله و عامل الله لایخیب)
2. «خوردن های جنگ»، جراحتها، شهادت ها، از دست دادن ها، جاماندن ها و… دارد.
   اینها «هَمّ» و «غم» می آفریند.
   این کارگزاران الهی، «مدیریتِ هَمّ و غم» جامعه را هم برعهده دارند!
   رسول خدا (ص) در جواب مرد اعرابی که درباره همسرش می گفت: «وقتی مرا مهموم و محزون می بیند می پرسد از چیست؟ اگر بخاطر رزق و معاش است، من تکفل کرده بر عهده می گیرم و اگر به خاطر آخرت و معاد است، پس خدا بدان بیفزاید!»؛ فرمود: «إنّ للّه عُمّالاً و هذه مِن عُمّاله لها نصف أجر الشهید: برای خداوند کارگزارانی هست که همسرت یکی از آنهاست برای او نصف اجر شهید می باشد».
   کشوری که زنانش بتوانند سوگ را حماسه کنند، پیروز است!
3. اگر جنگ، نابرابر بود، «ناترازیِ نظامی» را «ایمان» باید جبران کند.
   ایمان به وعده های الهی، «صبر و استقامت» می آورد. جامعه ایمانی تر ۱۰۰ نفرش بر ۱۰۰۰ و جامعه ضعیف الایمان بر ۲۰۰ کفر پیشه غلبه می کند. (۶۵و۶۶انفال)
   زنان، صاحبِ «ایمانِ خود» و در وقت نکاح متکفل «نیم ایمانِ مردان» هم شده اند[۱].
   تو گوئی «زرادخانه ایمانِ جامعه»، زنان هستند!
   وقتی آنها «نترسند» و «نترسانند»، مانع لغزشهای مردان بخاطر اشتهاهای کاذب در بزنگاه های حساس شوند[۲]، ناترازی نظامی هم اگر باشد، جبران می شود.
   از اینجا بوده که «تشجیع کردن زنان» در جنگها همیشه تعیین کننده بود. در صفین هم امیرالمومنین (ع) از آنان بهره برد: «ام الخیر»، «عکرشه»، «زرقاء»،«سوده» و…
   امام صادق(ع) یکی از چیزهای در همه زمان ها عزیز را «الصالحه الألیفه فی دین الله: همسر درستکاری که در دین خدا با شوهر الفت دارد»؛ خواند. چنین زنانی منظور داشت.
4. جنگ، «سخت» و «نرم» دارد.
   میشود زینبی، «صدای همه وجدان خفته» یک جامعه محتضر شود و شکستی ظاهری اما «شهادت» را در کوفه و شام چنان «بشنواند» که «سلسله جنبان قیامها و خون خواهی ها» شود.
   و میشود جنگی پیروز هم بخاطر «ناروایتی» و «کج روایتها» به سازش و شکست بکشد!
   جامعه ی «علی دیده» ، زنانش، «فقیه و ژرف اندیش» شده اند. معاویه به عکرشه همین را گفت (: «هیهات یا أهل العراق فقّهکم ابن أبی طالب»)
   فرقی نمی کند تحصیل کرده و زبان دان باشد و زیر بمباران «الله اکبرِ انقلاب اسلامی» را از تقلبهای داعشی برای جهان باز تعریف کند یا پیرزنی بی سواد در منطقه محروم باشد و کنار جنازه فرزند، رجز بخواند و از تبیین های رهبر شهید بگوید.
   خامنه ای زنان ایران را فقیه کرد؛ زنان ایران هم او را در جهان سربلند کردند!

محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱۲/۲۵

[۱] اشاره به روایت معروف: هرکه ازدواج کند نیم ایمانش تضمین شده است.

[۲] اشاره به آیه ۱۵۵آل عمران که دلیل گریختن عده ای در اُحد و رها کردن تنگه را «انما استزلهم الشیطان ببعض ما کسبوا»  بیان می کند یعنی: شیطان آنان را به سبب برخی گناهانی (که قبلا) انجام داده بودند، لغزاند.

امیرالمومنین(ع) فرمود: «أفْضَلُ الزُّهْدِ اِخفاٰءُ الزُّهْد: برترین زهد، مخفی کردن زهد است».

اینگونه، زهد خود «ابزار تمتعات بیشتر» نمی شود؛ که با آن «مقام و موقعیت» و… کسب شود.

لذا فرمود:

«وقتی زاهد از [توجه] مردم می گریزد، او را طلب کن و وقتی در طلب [توجهِ] مردم است از او بگریز!»

کسانی که شهید دکتر مصباح الهدی باقری  _دامادِ رهبر شهید_ را از نزدیک می شناختند تأیید می کنند چنین زهدی داشت.

زهد برای «نزدیکان حاکم» اهمیت مضاعف دارد:

اگر باشد، «زهدِ واجبِ حاکم» را از خودش و دفتر کارش می گستراند و این «توجیه مزخرف» برای «اشرافیت» را باطل می کند که: نزدیکان حاکم «انسانی عادی» اند؛ پس حق دارند زندگی دلخواه خود را داشته باشند!

اگر نباشد، به تعبیر حضرت امیر(ع) «بطانه» (نزدیکانی) شکل می گیرد که کارشان «استئثار» (ویژه خواری) و «تطاؤل» (خود برتربینی) و «بی انصافی با مردم» است.(نامه۵۴)

شهید مصباح الهدی با زهدش از «آفات دامادبازی» در ج. ا. ا سالم ماند و مصداق «لَوْ زَهِدْتُمْ فی الشَّهَواٰتِ لَسَلِمْتُمْ مِنَ الآفاٰت: اگر از اشتهاهای خود زهد بورزید از آفات سالم می مانید» گشت.

ثمرات این زهد گوارایش شد:

– «أَعْتَقَ نَفْسَهُ وَ أَرْضیٰ رَبَّه»

– «فُزْتُمْ بِدٰارِ الْبَقٰاء»

– «قَرَّتْ عَیْنَهُ بِجَنَّهِ الْمَأْویٰ»

«جان خود را آزاد» و «خدای خود را راضی» کرد، «به سرای بقاء فوز یافت» و «چشمش به بهشت روشن گشت».

از گنجِ زهدِ مخفیِ خانواده خامنه ای از این پس زیاد خواهید شنید.

عکس را ببینید!

محسن قنبریان

«حجت‌الاسلام‌ محسن قنبریان»

پروا داشتن از «موفقیت طرح دشمن و جنگ داخلی و تجزیه ایران»، چیزی است که مؤمنانِ صاحبِ سکینت باید بدان مُلزم باشند.

 آنها شایسته‌تر بدان و اهل این خویشتن‌داری و پروا برای اسلام و ایران‌اند و هیچ وقت نباید خود را با طرف مقابل و اهل تعصب و جهل مقایسه کنند.

البته حضورهای میلیونی و متراکم، جرأت جسارت از جاهلان می‌گیرد.

رهبر شهید ۱

همایش مجازی فعالان عرصه هیأت

۱۰ اسفندماه ۱۴۰۴