برای آزاد سازی قیمت بنزین، سیاست را اسیر نکنید!

روزهای سختی برای نقد است؛ که طرف هتک و هُوْ نشود!

بنده در این بیان دکتر، بیشتر از بنزین، نگران سیاست شدم!

 

ریشه، در این سئوال اساسی است:

«جامعه، بمثابه خانواده، یا دولتْ شهر، یا محیطی مدنی است»؛ یا «جامعه، خود یک بازار است»؟!

انتخاب بین این دو گزینه، سوزن بانی مهمی می کند:

 

دسته اوّل،«سیاست» را بر اقتصاد،مقدم می کنند.«دولت» را ذیل بازار نمی برند و «جامعه ی دارای بازار» را تدبیر می کنند.

از ارسطو تا الهیات مسیحی و اسلام و تمدنهای شرقی به شکل طیفی،جانب اول می نشستند.

 

اما انتخاب دوم،«اقتصاد» را بر سیاست تفوّق داده،جامعه را به مثابه بازار دیده،دولت را ذیل «بازار» تعریف می کنند.

 

وجود و انکار نئولیبرالیسم دست آخر به حکمیت IMF (صندوق بین المللی پول) کشید!

این سه خصوصیت برای نئولیبرالیسم اعلام شد:

  • حذف نظارت دولت در اقتصادهای سراسر جهان
  • گشودن اجباری درهای بازارهای ملی به‌سوی تجارت و سرمایه
  • تقاضا از دولت‌ها برای کوچک‌کردنِ خود با بهره‌گیری از ریاضت و خصوصی‌سازی.

 

نئولیبرال در ادبیات سیاسی ایران، فحش است؛اما به لحاظ علمی رویکردهایی که اقلا این سه ویژگی را داشته باشند، به نظر imf نئولیبرال اند!

 

دکتر صادق الحسینی با «اقتصادی تعریف کردن سیاست»، به طیف دوم نزدیک و با تعریف آن به «کمینه کردن هزینه ها و خونهای ریخته شده برای رفاه بیشتر» کاملا آن را «اسیر و خادم بازار» می کند!

کار ویژه سیاست در «جامعه ی بازار» فقط همین است؛البته به اشتباه گردن همه تاریخ می اندازد.

 

مرتبط:

اولین خون

بازار آزاد چگونه شورش اجتماعی و سرکوب سیاسی می‌آورد؟!

مجازات کیفری مفسدین، کفاره تخییری نشود!

 

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۵

دست کج روی!

۱۸دی۱۴۰۴/ وزیر اقتصاد:

«تمامی وزارتخانه‌ها مکلف شده‌اند که با سرعت بالا ارزهای صادراتی خود را به چرخه اقتصادی بازگردانند؛ والا به ضابط قضائی معرفی می‌شوند. خاطیان ظرف یک روز عزل خواهند شد».

( به تاریخ ها توجه کنید!)

 

۲۱ دی ۱۴۰۴/ مصوبه دولت:

«کلیه شرکت های دولتی و وابسته و تابعه دستگاه های اجرایی،…

موظفند بلافاصله نسبت به رفع تعهدات ارزی صادرات خود و یا تعیین تکلیف آن و اصلاحات بعدی آن اقدام نمایند .

در صورت تخلف از این حکم دستگاه های اجرایی ذی ربط موظفند ضمن ارائه گزارش به مراجع ذی صلاح، بلافاصله نسبت به عزل اعضای هیئت مدیره و… و تعیین اعضای جایگزین با رعایت تشریفات قانونی اقدام نمایند.

بانک مرکزی موظف است به صورت ماهانه گزارش عملکرد و شیوه اقدام دستگاه های اجرایی موضوع این تصمیم را به هیئت وزیران ارایه نماید و کلیه اعضاء هیئت دولت موظفند همکاری لازم را با بانک یاد شده به عمل آورند و گزارش عملکرد خود را به بانک مرکزی و دفتر هیئت دولت ارائه نمایند».(تلخیص)

 

۲شهریور ۱۴۰۵/ رئیس قوه قضائیه:

«عمدتا بدهکاران ارزی اشخاص حقوقی هستند که برخی از آن‌ها به دولت وابسته‌اند».

(رقم ها در ویدئو!)

 

پ. ن:

اندک اندک قلب ها با زرپرستی خو گرفت

در هوای سیم و زر گندید و کم کم بو گرفت

 

غالباً قومی که از جان زرپرستی می کنند

زمره ی بیچارگان را سرپرستی می کنند

 

سرپرست زرپرست و زرپرست سرپرست

لنگی این قافله تا صبحگاه محشر است

 

از همان آغاز، دست کج-روی ها پا گرفت

روح تاجر پیشگی در کالبدها جا گرفت

( سید حسن حسینی/ شاعر انقلاب اسلامی)

 

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۲

چه گاه؟!

ویدئو: «فتح مبین مربوط به احد و بدر و خندق و تبوک نیست مربوط به صلح حدیبیه است.

گاهی ثمرات مصالحه درست از صدها جنگ بیشتر است»

 

سخن درست و دقیقی است.

اما چه گاه؟!

پاسخ در همان فتح مبین قرآن است:

وقتی صلح در «نظم محمدی» باشد؛ نه نظم سفیانی!

 

ماجرا اینقدر «مبین»(روشن) بود که «تبیین» (توضیح) نمی خواست:

  • ۵ق پیروزی در جنگ احزاب و شکست بزرگترین ائتلاف حجاز علیه رسول الله(ص)
  • ۶ق قرار داد حدیبیه و مهلت ده ساله
  • ۷ق فتح خیبر و اخراج شهرک نشین های یهود
  • ۸ق فتح مکه بدون جنگ و سقوط کامل و بیّن نظم جاهلی .

هرکس از تشکیل تنها حکومتِ حجاز در مدینه توسط پیامبر (ص)، تا بدر و احد و… را ببیند،واضح است: پیامبر(ص) دارد مقابل نظم جاهلی، نظمی می سازد . در جنگ احزاب مقابل «همه کفرِ مؤتلف»، پیروز می شود.

فقط مکه مانده که فعلا برای حج می رود.

در قرارداد حدیبیه، قریشِ رو به زوال، درون نظم محمدی ، مهلت ده ساله می گیرد نه بالعکس!

با نقض هم پیمان قریش، تفاهمنامه، باطل و مکه بدون جنگ فتح می شود و نظم محمدی کامل می شود .

این است فتح مبین!

 

در روزگار ما «برجام» به حدیبیه تشبیه می شد؛ که فتح مبین اش معلوم شد!

 

«تفاهمنامه» هم نقض اش، جبرانی برای «مذاکره دوباره» می خواهد؛ نه «دستور فتح مکه»!

 

«رضایت به بقاء» در «نظم استعماری منطقه»، همراه با «احتمال تجاوز مجدد و مکرر»، هرچه باشد حدیبیه نیست!

 

«فتح مبین» اینجا «ساخت نظم جدید اسلامی ایرانی» با ابزار تنگه هرمز، «اخراج آمریکا» و «زمینه زوال اسرائیل» است!

آدرس آن را بدهید!

 

 

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۱

بقیه الله

سلسله مباحث بقیه الله از حجت الاسلام و المسلمین قنبریان از منظری معرفتی-عرفانی در عین حال اجتماعی-سیاسی به وجود مبارک امام زمان(عج) می پردازد.
بمناسبت سالروز امامت ایشان استماع آنرا به مشتاقان پیشنهاد می کنیم:

سخنرانی/ بقیه الله

ارزش امضای ترامپ!

در جاهلیت اُولیٰ پیمان شکنان با دست بیعت می کردند و هر وقت می خواستند از آن تعهد در آیند با بی ادبی بادی از خود خارج می کردند که نماد خروج از تعهد بود!

 

در ارتجاع جاهلی بعد از رسول الله (ص)، مروان حکم یکی از آنها شد!

با علی (ع) بیعت کرد، اما با ناکثین(عهد شکنان) خروج کرد و در جنگ جمل حاضر شد!  اسیر شد، وقتی نزد حضرت امیر(ع)  شفاعتش کردند، حضرت او را آزاد کرد. حالا آمد دوباره بیعت کند! حضرت فرمود: مگر بعد قتل عثمان بیعت نکرد؟!

دست بیعت او را نپذیرفت و همان مثَل جاهلیت را برایش به کار برد:

إِنَّهَا کَفٌّ یَهُودِیَّهٌ لَوْ بَایَعَنِی بِکَفِّهِ لَغَدَرَ بِسَبَّتِهِ:

یعنی بیعت و تعهد او، دست خیانتکار یهودی است که اگر با دست بیعت کند با مقعدش خیانت می کند( تعهد را می شکند)!

 

حالا یکی باید به آقای خاتمی بگوید، امضا و تعهد ترامپ همان «کَفٌّ یَهُودِیَّهٌ» جاهلیت مدرن است.

از قضا از بدو تشکیل ایالات متحده تا کنون رئیس جمهوری بدعهدتر از ترامپ نیامده است!

اسوشیتدپرس خروج از ۶۶ پیمان بین المللی او را گزارش کرد!  دنیا _غیر از برخی روشنفکران ما_ او را به نقض پیمان و بدعهدی می شناسد.

 

درباره ما، نه فقط او بود که از تعهد برجام بیرون آمد؛ بلکه درباره همین تفاهم نامه مورد افتخار آقای خاتمی هم رسماً گفت: «از نظر من، تفاهم‌نامه تمام شده است و دیگر نمی‌خواهم با آنها معامله کنم»!

کاش آقایان بوی گَند خیانتهای ترامپ و «لَغَدَرَ بِسَبَّتِهِ» را هم می بردند!

 

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۵/۲۹

نامه جمعی از فعالین اجتماعی به نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی درباره ضرورت بازسازی مقاومت اجتماعی

ریاست محترم مجلس شورای اسلامی

نمایندگان محترم ملت ایران

با سلام و احترام

در شرایطی که کشور با فشارهای اقتصادی، تورم بالا و پیامدهای ناشی از وضعیت جنگی و نااطمینانی‌های خارجی روبه‌رو است، حفظ امنیت معیشتی مردم به یکی از مهم‌ترین الزامات مقاومت اجتماعی و پایداری اقتصادی تبدیل شده است.تجربه‌های تاریخی و جهانی نشان می‌دهد که در دوره‌های جنگ و بحران، دولت‌ها ناگزیرند برای حفاظت از زندگی روزمره مردم، نقش فعال‌تری در تنظیم بازارهای حیاتی ایفا کنند. افزایش شدید هزینه‌های زندگی، به‌ویژه در حوزه کالاهای اساسی و مسکن، فشار قابل‌توجهی بر خانوارهای کم‌درآمد و طبقه متوسط وارد کرده است.در چنین شرایطی که کشور و جامعه بیش از هر زمان دیگری به نمایندگی شدن در میدان سیاست نیاز دارد. بر این اساس تصمیم به تعطیلی طولانی مدت «رأس امور»، تصمیمی توجیه‌ناپذیر بوده و امید است که هرگز تکرار نگردد. اکنون که پس از مدت‌ها مجلس کم‌وبیش از تعطیلی خارج شده است لازم است در این موقعیت ویژه، از ظرفیت‌های قانونی خود برای نمایندگی خواست عمومی استفاده کرده و اقداماتی فوری برای محفاظت از معیشت و زندگی عموم مردم و تقویت مقاومت اجتماعی کشور در نظر گیرد…

اسامی امضاکنندگان: سیدعلی موسوی، سیدسعید لواسانی، محسن قنبریان، علیرضا میرغفاری، شهاب اسفندیاری، محمدرضا قائمی نیک، سعید شعرباف، جمال یزدانی، رقیه فاضل، روح‌الله رشیدی، میثم مهدیار، مجتبی نامخواه.

قال رسول الله (ص) : أَحَبَّ اللّهُ مَن أَحَبَّ حُسَیناً

 

درگذشت جانسوز برادر عزیز و میاندار هیأتمان  و جلو دار دسته عزای حسین جانمان، کربلایی محسن ایمانی را به محبان اهلبیت بهبهان و خانواده گرامی و برادر ارجمندش آقا هادی تسلیت عرض می کنم.

خدا می داند که از او در خیال و خاطرمان، اشک و گدازش برای سیدمظلومان حکاکی است؛ انّا لانعلم منه الا خیراً.

خدایا! به ما وقتی دستمان از توسل و تعزیت اهلبیت (ع) کوتاه می شود، رحم کن و بین ما و اولیائمان در سرای دیگر معارفه و لحوق رقم زن!(عَرَّفَ اللَّهُ بَیْنَنَا وَ بَیْنَهُمْ فِی الْجَنَّه)

خدایا! عزیزما را در رحمت و غفرانت، مهمان اولیای با کرامتش بگردان و به بازماندگان صبر و اجر عنایت فرما.

 

محسن قنبریان۱۴۰۵/۵/۲۴

معمار ساخت…

ویدئو از شهید مصباح الهدی باقری را اینجا ببینید!

برای کسانی که دغدغه تحقق آرمانهای انقلاب اسلامی ۵۷ را دارند سئوال اساسی این است که باید چه کنند؟!  بهترین کار چیست؟!

 

در دوره گردی هایم به مجموعه هایی برمی خورم که به تأسی از شهید بهشتی کار خود را «تربیت کادر» می بینند!  تربیتی کارها را بیشتر چنین دیده ام!

برایشان توضیح می دهم «کادر»_ تازه به تعریف بهشتی_ دیروز «بانی و بنّا»ی یک سازمان و نهاد می شد مثل خودش در جهاد سازندگی یا قوه قضائیه؛ مهر بطلان بر میراث پهلوی می زد و خود می ساخت یا از صفر بنا می کرد؛ اما امروز بناها فربه شده اند، نزدیک ۵۰ سال جملاتی از رهبران و قوانین با مهر شورای نگهبان و… بر تارک زده اند؛

«دیوان»شان نیروی جهادی را می بلعد و «کارمند» می کند!

حتی کسانی با تیم خود رفتند و سازمانی را «کنترات» برداشتند اما…!

 

این وسط برخی دغدغه مندان دیروز هم «سیاسی کار» شده، ماندنْ پشت میز یا «باند خود را داشتنْ»، موضوعیت می یابد!

 

سرخوردگی اعتراض ها و مطالبات ( در حوزه فرهنگ یا اقتصاد و…) عده ای را به «کارهای سیاستی» به جای سیاسی کشاند! اندیشکده های حزب اللهی!

خدایی برخی هم شد ( مثل مسکن مهر و…)!

اما متوجه شدند «واگذاری امر سیاسی» زیانبار است!

هم از آنها «استفاده ابزاری» می شود؛ هم کار پر از «تقلیل و تنزیل» می شود.

«بسته سیاستی» پیشنهادی را دولتی دور می اندازد و دولتی فقط در یک تنزیل از «مسائل ریشه ای» به برخی «ترمیم های روبنایی» اجرا می کند!

 

اینبار ریزش برخی دغدغه مندان به «پروژه بگیری» را نمی شود ندید گرفت! فشار معیشت و… بار هرچه خود بردارند!

 

آقا مصباح باقری اما از چیز دیگری می گوید؛ حتی بیشتر از «معماری محتوا» درون آرمانها و عقلانیت انقلاب اسلامی: «معماری ساخت تشکل،نهاد و…»!

صرفا «خروجی محور» نیست که «اندیشکده متعارف» شود؛ با سماجت و دغدغه تا «چگونگی نشستن در نقطه اثر» تعقیب می شود…

پس واگذاری امر سیاسی به نام کار علمی و… نیست؛ پر کردن دست آن ( یعنی دست عدالت و آزادی و مردم سالاری دینی و ولایت و…) است.

ذوب شدن در دیوان سالاری موجود و «کارتابلی شدن» نیست؛ جنگیدن برای تحقق با «نیروی کارشناسی» و «نیروی اجتماعی» و «اختیارات قانونی» است.

به تعبیر اینجا «ناموسی» (در تعبیر منطق رشدی شان: مأموریتی) است. پس غیر از امر سیاسی،  پای «تربیت» هم وسط است، تازه بیشتر از تربیت فرد؛ تربیت شبکه ای آدم متعهد که در ضمن یک «سازمان صالح»( به تعبیر شهید مطهری)  شکل می گیرد؛ چیزی که خودش در مرکز رشد دانشگاه امام صادق(ع) دنبال می کرد و اینجا( نمایشگاه مدار۱۴٠۳) درباره مرکز نوآوری و تعالی کوثر می گوید.

جایش چقدر خالی است!

 

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۵/۲۶

عقلانیت ایمانی

امکانهای ایمانی در مواجهه حق و باطل

 

جزوه ارائه حجت الاسلام و المسلمین قنبریان برای مبلغین مدرسه شمع

 

ایمانِ امکان ساز و عبور از دو راهی های تحمیلی

معنای امکان سازی و فرقش با عمل و تعهد و مقاومت

فرق بین امکانهای سوم سیدالشهدا(ع) با امکان سازی عبدالله بن جعفر!

 

تبدیل طرح دشمن به امکانی ایمانی

توضیح صلح امام حسن (ع) و ولایتعهدی امام رضا(ع)  از این حیث

مراقبت از خرج نکردن امکانهای اسلامی در طرح دشمن ( تحلیل حکمیت صفین از این حیث)

 

ساختن «امکان برتر» در شرایط اقتدار

تحلیل امکان برتر حدیبیه و مختصات آن

امکان برتر برای ما:  امکانهای غیر آمریکایی

 

شاید مبانی اسلامی ای برای تحلیل شرایط کنونی یا ابزاری کارآمد و مشروع برای امکان سازی ها در شرایط جنگ و مذاکره باشد؛  اگر مفید دیدید به دیگران پیشنهادش کنید.

۰۵/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

قواعد انحلال تفرقه

 

  1. «صورت تازه و تراز» باید در مسیر حقیقت و تکامل جامعه باشد، نه صورت کاذب دیگر!
    در دو مثال گذشته از سیره معلوم است.
  2. اتحاد واقعی با اِعمال قدرت ساخته نمی شود. «صورت جدید» باید «گفتمانی اجتماعی» شود!
    فرعونی ترین حکومت ها که با متفرق کردن مردم، نیروهای اجتماعی را تجزیه و پایه حکومت خود را محکم می کردند هم نحوی از «اتحاد با محوریت خود» را لازم داشتند. اما این اتحاد با تغلیب و اقتدار شکل می گرفت. «هژمونی سیاسی» بود؛ نه «گفتمانی اجتماعی»!
    در چنین جامعه ای هر چقدر هم سر ذره ای کردن مردم و تفرقه شان حساب شده باشد، به مرور مقابل آن تحکم و جباریت،«ائتلاف نه!» شکل می گیرد. مظلومین از نژادها و طبقات و مذاهب و… با هم «وحدت نیاز» می یابند و ریشه جوْر را می کَنند!
    اینکه علیه تفرقه افکن و باغی، اِعمال قدرت می شود ( قبلا گذشت) نباید با این خلط شود که اتحاد با اِعمال قدرت شکل گیرد!
  3. صورت برتر حقیقت باید سر واقعیت زندگی مردم بنشیند تا اتحاد بسازد!
    حرفهای خوب و الهیات قدسی اگر درست و دقیق بر واقعیات زندگیِ متکثر مردم ننشیند، «یک جامعه قطبیده» را «هم نمی زند».
    فقط کنار قطب بندی ها، با طرفدارانش قطب جدیدی می سازد!
    سختی طراحی گفتمان های اصیل و برتر در همین نقطه است. اینکه اول «حقیقتی متعالی تر» با «واقعیت متنوع و متکثر زندگی مردم»، اتحاد یابد و آن، «کیمیایِ اتحاد واقعی مردم» شود.
    از خود بعثت تا ترجمان های درست حقیقت اسلام توسط مصلحان اجتماعی در زمانه نمونه های از آن اند. انقلاب ۵۷ و «اسلامی که انقلاب کرد»، نمونه روشنی از این «اتحادِ حقیقت دین با واقعیات زمانه» است؛ که اتحاد بی نظیر مردم در آن برهه را در پی داشت.

از این رو خَلق اتحاد، آگاهی بالاتر و قدرت روحی می خواهد والا با تغلیب یا پروپاگاندا «یکسان سازی» به نام اتحاد قالب می شود!

 

اشاره ای به قطبیدگی اخیر

دو گانه «ادامه جنگ یا مذاکره با آمریکا» دارد از«اختلاف نظر» می گذرد و به «تفرقه» نزدیک می شود!

تفرقه ای بین بخشی فعال از مردم( کُر آن در تجمعات خیابان) با بخشی مؤثر از مسئولین (هسته دیپلماسی، شعام و…)!

تفرقه ای که دارد بین مردم _مردم هم می کشد!

«تریبون تجمعات» نوعاً فقط ادامه جنگ تا انتقام را برمی تابد و «رسانه های مکتوب و مجازی داخلی»، بعضاً مذاکرات آمریکایی برای پایان درگیری را بانگ می زند.

«رسانه ملی» بدونی که بتواند این اختلاف عمیق را حل کند در نوسان بین ایندوست[۱]!

«میانه بزرگ مردم» نیز بین این دو قطب در سیلان اند. پیمایش ها نشان می دهد در ایام جنگ ۴۰روزه به یک سر طیف نزدیکتر و فقط ۲۵٪ موافق مذاکره بودند؛ اما به مرور پس از آتش بس و سناریوی مذاکره آمریکایی روی میز دیپلماسی، به موافقان مذاکره افزوده شده است!

«خشونت های زبانی» و «جبهه بندی حادّ» در دو سر طیف کاملا پیداست.

درمان های اختلاف( بحث و مناظره و…)، کارگر نشده و فقط تشدید کننده است.

بستن کانال مجازیِ برخی فعالین یا تذکر امنیتی و حتی بازداشت آنان که «تندرو» برچسب می خورند، فقط مساله را پیچیده تر و ملتهب تر کرده و می کند!

 

اینجا «انحلال تفرقه» و «خلق اتحاد» از محافظه کاری و گِرد سخن گفتن یا با دو طرف بودن نمی گذرد!

 

طرحی نو که:

رو به جلو و وفادار به حق و حقیقت

متناسب با تکامل اجتماعی ایرانِ پس از جنگ

متناظر با واقعیت زندگی مردم

باشد، اگر «صورت بندی و گفتمان رایج» شود؛ می تواند قطبیدگی موجود را انحلال و «خیل عموم مردم» را همراه کند.

 

بین گزینه «تن دادن به ادامه جنگ» و «تجربه چندباره مذاکرات آمریکایی»، ابتکار سوم می تواند «ساخت امکان های غیر آمریکایی» باشد.

 

این امکانها و ظرفیت ها:

عملیات نظامی مؤثر برای تسلط خود (مثلا بر تنگه هرمز) را هم دارد.

اما غیر از عملیات نظامی یا برگشت به مذاکره با آمریکا، «ظرفیت های دیگر دیپلماسی» _که الزاماً مذاکره نیست_ را برای حل آثار جنگ و محاصره دریایی پی می گیرد. دیپلماسی با همسایگان زمینی برای واردات کالاهای اساسی و حتی صادرات از این قسم است.

فعال کردن مذاکرات غیر آمریکایی در دیپلماسی نیز، ظرفیت دیگر است. پس از تسلط نسبی نظامی، برای پایان بندی جنگ، پیمان های با همسایگان با وساطت دیگر قدرت های جهانی چه درباره تنگه هرمز و عبور کشتی ها چه بیشتر از آن، همه می تواند به شکل غیر آمریکایی یا اقلا کمتر آمریکایی طراحی شود.

  • مجموع این طراحی ها، می تواند «گفتمان امکانهای غیر آمریکایی» را ساخته، خلق اتحاد کند.

 

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۵/۲۳

[۱] تازه این غیر از تقابل رسانه های اپوزیسیونی است که دنبال براندازی اند و مثال برای بغی و تفرقه علیه نظام امت و امامت!