بسیجی هم مثل همه ارزشهای انقلاب، مرکب از یک روح و یک تن است: «فرهنگی بسیجی»؛ «سازمان بسیج».
فرهنگ بسیجی همان «نشان در بی نشانی»، «لشکر مخلص خدا»، «حضور به موقعِ بی توقع» و دهها خصلت دیگر است.
سازمان، همین تشکیلاتِ سلسله مراتبی و اداره تصمیمگیری و اجراست.
انتساب نام مقدس بسیج به یک سازمان، به جهت حضور جدی فرهنگ بسیجی در آن است؛ چنانچه انسان خواندن کسی، به خاطر وجود و بقاء روح در اوست.
هرچه فرهنگ بسیجی، «سازمان بسیجیتری» برای خود بسازد، بسیج ماندگارتر و متعالیتر میشود.
محسن قنبریان
دائما به تمایز «انقلاب اسلامی» از «جمهوری اسلامی» توجه داده شده است؛ تمایزی در عین اتحاد (نه وحدت)؛ تمایزِ روح از بدن[۱].
ممکن است دست و پا یا حتی عضو مهمتری از آن جسم، معیوب شود؛ نیاز به فیزیوتراپی و تمرین دادن یا حتی جراحی داشته باشد تا روح بماند.
شهرداریای که کاخهای مجلل و ویلاهای مشمول تخلفات را تسامح میکند ولی آلونک زن بیچارهای را ویران میکند از این قسم است.
رهبر انقلاب هم ناظر به آن تمایز بود که در شروع رهبری گفت: «خدا نکند که ما سرنوشتمان به آنجا برسد که جمهوری اسلامی از انقلاب جدا شود و با او نباشد[۲]»!
بدنهی زنده انقلاب یعنی دست برنداشتن جوانان از «نظریه نظام انقلابی»: با انعکاس و انتقاد رسانهای کاری کنند که بخش دیگر نظام، شبانه شهردار و عوامل تخریب را احضار کند!
یعنی «جوشش انقلابی» که: بلافاصله خانه تخریب شده، توسط نیروهای جهادی انقلاب ساخته شود!
این رویه ج.ا.ا را انقلابی خواهد کرد.
محسن قنبریان
[۱] ر.ک: نشست عدالخواهی در نظام ولایت
[۲] ۱۹/۴/۶۸
این سالها مقابل سیاست پولی شدن آموزش و فروش مدارس و کاسب کردن معلم، استدلالهای متعددی شد؛ امام هیچیک بهتر از این تصویر خانم مریم اربابی (معلم ۲۲ سال سابقه شهر گرمه) واقعیت را در سیمای فطریاش نشان نداد که: آموزش حق بچهها و تکلیف معلمان و عالمان است!
پولی کردن آموزش و فروش مدارس به سرمایهگذاران، خلاف فطرت معلمی هم هست.
هیچ کاسبی در جنگ با کرونا و مرخصی استعلاجی چنین عاشقی نمیکند. مریم اربابی یکی از هزاران شاهکار معلمی ماست.
محسن قنبریان
اگر اصرار هست که حوادث آبان ۹۸ را با مولفه نقش دشمن تحلیل کنیم باید گفت:
کار دشمن این بود که اعتراض غافلگیرانه کریمان را به تیزی و بدمستی لئیمان گره زد!
امیرالمومنین(ع) فرمود: اِحذَرُوا سَطوَهَ الکریمِ إذا وُضِعَ، و سَورَهَ اللَّئیمِ إذا رُفِعَ
از شورش کریم وقتی زمین زده شود و تیزی و تندی پَست و ناکس وقتی بالابرده شود برحذر باشید. و فرمود: «بپرهیزید از یورش کریم وقتی گرسنه شود؛ و از یورش لئیم وقتی سیر شود.»
به قول ابن ابی الحدید این گرسنگی هم بیش از گرسنگی متعارف، ننگ و خواری نداری است[۱].
اگر فاعل و مدیر صحنه آن آشوبهای پر خسارت، لیدرهای تعلیم دیده بودند، قابل و زمینهساز این به هم رسیدن انسانهای با کرامت جامعه به آن درصد ناچیزِ ناکس چه بود؟
سیاستها و تدابیر متوالیای که علیه عموم محروم و به نفع عدهای محدود تصویب و اجرا میشود!
اهانت به آنان با غافلگیر کردنشان در ساعت صفر، تیر خلاص آن اعتراضات بود.
فرمود: «از کریم برحذر باش وقتی بدو اهانت کنی (و از لئیم وقتی گرامیاش داری)»
عفو و گذشت از جرم هم برای عامهی مردم دارای کرامت نفس و اقل سوءاستفادهچی بالسویه نیست.
فرمود: « اَلعَفوُ یفسِدُ مِنَ الَّلئیمِ بِقَدرِ اِصلاحِهِ مِنَ الکریمِ؛ عفو و گذشت همانقدر که انسان کریم را اصلاح میکند، لئیم و ناکس را فاسد میکند.[۲]»
عفو ۱۵۷ زندانی امنیتی اغتشاشات آبان – که لابد با دقت و بررسی است – کار بسیار بجایی برای بزرگداشت کرامت انسان است.
کاش تدابیر پیشگیرانه افزون شود که کار انسانهای محترم به دادگاه و جرم امنیتی نیانجامد و آن درصد ناچیز فرصتطلب و ناکس تنها بمانند!
[۱] شرح / ج ۶ ص ۴۷۷
[۲] الارشاد ج۱ ص ۲۹۹
اگر “میزان آلایش” و “قابلیت سرایت” در حرمها با سایر اماکن مساوی نیست و کمتر است؛ پس چرا آمد و شد (با ماسک و فاصله) به درون رواقها، تازه از سایر اماکن محدودتر است؟! و با فصل سرما، حیاط هم عملا تعطیل میشود؟! این تناقض چه منطقی دارد؟!
پ.ن:
حسن روحانی، رئیس جمهور در جلسه هیات دولت از امام حسن مجتبی (ع) به عنوان امام صلح و پیوند که با ایجاد وحدت برای حفظ اساس اسلام گام برداشت، نام برد و افزود: امام حسن در پاسخ به اعتراض برخی از اصحاب خود درمورد پیمان صلح ایشان، فرمود وقتی اکثریت قاطع جامعه و مردم صلح میخواهند من صلح را انتخاب میکنم.
رئیس جمهور افزود: امام مجتبی به ما میآموزد مرد جنگ باشیم به روز جنگ و مرد صلح باشیم به روز صلح. اگر در روز صلح جنگ کردیم و اگر در جنگ صلح کردیم هر دو خطا و اشتباه است. به موقع باید بایستیم و بجنگیم و به موقع هم باید صلح کنیم./ پایگاه اطلاع رسانی ریاست جمهوری
بخش پنجم(آخر): مدیریت فعال و خلّاق
بخش چهارم: شکست پروژه امامشاه!