بیانیه تحلیلی صد نفر از اندیشه‌ورزان و فعالان جبهه فکری انقلاب اسلامی پیرامون جنگ امروز و ایران آینده منتشر شد.

در این بیانیه آمده است:

گفتار سیاسی «نه به آتش‌بس» به معنای نه گفتن به ایده‌ی «توقف جنگ، به هر قیمتی»، سخن حقّی است؛ آتش‌بس زودهنگام، بدون تامین بازدارندگی کامل و تحقق اهداف مشخص در ساخت معادله جدید منطقه‌ای و جهانی ما را وارد چرخه‌ی فرسایشی خطرناکی خواهد کرد که با توجه به همراهی عمومی ملت ایران لازم است با هرگونه ندای آتش‌بس زودهنگام و بدون تامین اهداف، مقابله کرد.

در بخش دیگری از این بیانیه تحلیلی آمده است:

نیروی اجتماعیِ فاتح خیابان‌های ایران می‌بایست وارد مرحله جدیدی از فتوحات اجتماعی در ایران بشود: «برانگیختن وجدان عمومی و فتح قلوب و اذهان مردم ایران». فوران عاطفه و احساسی که در خیابان‌ها جریان دارد را باید به نیروی موثّری برای «تبیین» تبدیل کرد و به کمک آن، انرژی نهفته‌ی بدنه‌ی خاموش ایران را فعّال ساخت. رهبر شهید انقلاب دوست داشتند «طوفانی در اقیانوس ملّت ایران» به راه بیافتد و «همه‌» مردم ایران به میدان بیایند. «جهاد خیابان» اگر به «جهاد تبیین» پیوند بخورد، هیچ مانعی نمی‌تواند جلوی دستیابی به افق‌های ملّی و منطقه‌ای و بین‌المللی جمهوری اسلامی را بگیرد.

این بیانیه را حجج اسلام محمد قمی، محسن قنبریان، مصطفی رستمی و آقایان وحید یامین‌پور، سیدمحمد صاحبکار خراسانی، میثم ظهوریان، سجاد صفارهرندی، روح‌الله ایزدخواه، مرتضی فیروزآبادی، مسعود معینی‌پور، مسعود براتی و …. امضا کرده‌اند.

متن کامل بیانیه

به تصریح مقامات نظامی و سیاسی: هنوز وقت «میدان» است؛ نه «مذاکره»!

آنچه از مقام امنیتی در این ساعات پخش می شود؛ «شروط پایان جنگ» از طرف ایران است نه «شروط مذاکره»؛ درست است؟!!

سخن گفتن از مذاکره با آمریکا، «قبح شکنی» از دو بار تجاوز حین مذاکره و بدترین جنایت ممکنِ انجام شده است.

زمانی که میدانِ جنگ، «اجازه مذاکره» داد، خوب است «دیپلماسی انقلابی» اوّل «میدانِ جدید» و «طرف جدیدِ» مذاکره را «همراستا با پیروزیِ میدان» ابتکار کند؛ بعد به «مفاد» و «شروط مذاکره» بپردازد!

این بار صلح با قدرت حق ماست.

توضیح ایده برای بررسی نخبگان:

1. دشمن متجاوزی که دو بار در حین مذاکره حمله کرده است _و حتی ثابت شده مذاکره پوشش و فریب بوده و از اوّل در قصد و تدارک حمله بوده است!_ از مصادیق قطعیِ «ائمه کفری که عهد و پیمان ندارند» می باشد.
   شرعاً مذاکره با او _در غیر شرایط اضطرار_ حرام و دستور، قتال با اوست. (قاتلوا ائمه الکفر انّهم لا اَیْمان لهم)
2. هر وقت میدان اقتضایش را داشت، «طرف مذاکره» به جای متجاوزِ عهد شکن، «ذی نفعان و متضرران تبعیِ این جنگ» باشد.
   ذی نغعان الان «کشورهای عربی همسایه» اند؛ که دیگر خیلی هم تبعی نیستند و «کمک کار متخاصم» اند.
   «در هنگام دست برتر نظامی»، ۸ همسایه عرب را طرف مذاکره کردن، زمینه تحقق اراده مشروع و معقول ایرانی برای «ضمانت کافی» است.
   با اینها می شود از «تعطیلی پایگاه های آمریکا» در قبال «امنیت منطقه ای و بهره‌مندی عادلانه از تنگه هرمز» حرف زد.
3. «میدانِ این مذاکره» هم باید فراتر از «یک کشور میانجی» باشد.
   شاید «سازمان کنفرانس اسلامی»، میدانی مناسب برای برگزاری چنین مذاکره ای باشد.
   از آنجا به «توافق بین المللی» هم می شود رسید.

«ابتکار چنین میدانی»:

اولاً عمل به دستور قرآن در آیه ۹ حجرات  است.[۱]

ثانیاً «گام رو به جلوی دست برترِ جنگ» برای حل و فصل های منطقه ای و مقابله با مداخلات اجانب می باشد.

ابتکار این میدان خود «پیروزی بزرگ» بعد از میدان و از لوازم اخراج آمریکا از منطقه است.

ببخشید! انقلاب خمینی، اجازه فضولی داد؛ و الا مثل همیشه با تصمیمات نهایی نظام مخالفت عملی نمی کنیم!

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۱/۵

[۱] اگر دو گروه از مومنان با یکدیگر پیکار کنند، میان آنها صلح برقرار سازید پس اگر یکی از آن دو گروه بر دیگری ستم کرد و تعدی نمود، با آن گروهی که ستم می کند بجنگید تا به فرمان خدا باز گردد و حکم او را گردن نهد

توجه!

«غایت و دستاوردِ» جنگ رمضان، فقط «اخراج آمریکا از منطقه» نباید باشد!

بنده آن را «ضمانت عینی» برای هر مطالبه و دستاوردی شمردم.

نه «زوال اسرائیل» و نه «رفع واقعی تحریم» یا «قصاص جنایتکاران جنگی»، بدون آن ممکن نیست !

پس:

این باید گفتمان (یعنی سخن غالب) در ایران و سپس منطقه اسلامی شود.

بهترین نقطه شروعش همین تجمعات شبانه است.

اندیشمندان و اندیشکده ها هم سر جوانب و لوازم آن بیاندیشند و محل گفتگوی نخبگانی قرار گیرد.

قضای یک وعده ۶ساله!

اخراج آمریکا از منطقه که الان ضمانت هر مطالبه ای قلمداد می شود، ۶سال پیش در جمهوری اسلامی قانون شد!

اردیبهشت ۹۸ در مواجهه با قرار گرفتن سپاه در لیست تروریسم قانون اقدام متقابل علیه آمریکا تصویب شد!

۸ ماه بعد با ترور حاج قاسم در دی ۹۸ با یک سه فوریتی، آن قانون تکمیل شد!

طبق ماده ۲ و ۶ آن دولت و وزارت خارجه باید از همه ظرفیت ها برای «تعطیلی پایگاه های آمریکایی» و «خاتمه دادن به بهرمندی آن ها از تاسیسات و منابع مالی کشورهای منطقه» استفاده کند!!!

طبق ماده۱۱ هر ۴ماه باید همه دستگاه های مسئول گزارش عملکرد را به کمیسیون امنیت ملی مجلس ارائه کنند!

یعنی تا الان (فروردین ۱۴۰۵) باید گزارش هجدهم ارائه شده باشد!

منظور از طرح این سخن، صرفاً دست گرفتن این قانون برای مطالبه از مسئولان  _که سالهای قبل در مواقع لازم زیاد تکرار کردم_ نیست؛ بلکه پرداختن به لوازم و پیوست های تحقق آن است.

چرا که واضح است آمریکا با قانون ما نیامده که با قانون ما برود.

از «کشور ما» با انقلاب اسلامی اخراج شد. از منطقه هم با نهضت اسلامی می رود.

جنگ رمضان می تواند و باید رقم زننده این اتفاق بزرگ باشد و «پیوست ها» و «الزامات» آن از همین حالا باید تدارک شود.

این مجموعه یادداشت تلاشی کوچک صرفاً برای باز شدن این طرح بحث در میادین مردمی و محافل نخبگانی است؛ نه حرف تمام شده و نهایی.

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۱/۴