این روزها استکبارِ ترامپ و نتانیاهو به مقابله با «مسیح» رسیده است!
«دجّال اپستین» خود را شمایل مسیح می دهد و برای پاپِ کاتولیک ها خط و نشان می کشد که: «من پاپی که از رئیس جمهور آمریکا انتقاد کند را نمی خواهم»!
در تصویرِ پر از نمادهای اوانجلیسی اش دارد به پاپ می گوید: اگر تو پاپی، من خود مسیح ام!
«فرعون یهود»_ که روی چنگیز را سفید کرده_ هم به مسیح طعنه می زند که:«عیسی مسیح بر چنگیز خان برتری ندارد؛ اگر بی رحم نباشد»!
جا دارد زعمای حوزه پاپ را در مقابل این مستکبر پناه دهند!
این ماجراها ذهن این طلبه کوچک را یاد «یک هشدار» و «یک آرزوی» خمینی کبیر (ره) انداخت.
هشدارش در منشور روحانیت از جدایی دین از سیاست و بسنده به احکام فردی و عبادی و تحجرهای متداول آن عصر تا بدین جا بود که: «تردید ندارم اگر همین روند ادامه می یافت وضع روحانیت و حوزه ها، وضع کلیساهای قرون وسطی می شد»!
«انقلاب اسلامی» را موجب مجد واقعی حوزه ها می خواند.
آرزویش در پیام قطعنامه این بود که:
«از خدا می خواهیم که این قدرت را به ما ارزانی دارد که نه تنها از کعبه مسلمین، که از کلیساهای جهان نیز ناقوس مرگ بر آمریکا و شوروی را در آوریم»!
انقلاب و بالتبع اش مقاومت اسلامی گرچه «مولود حوزه» هم بود؛ اما «پناه آن» هم شد!
بدون آن یا باید مرجعیت از سیاسیّات اسلام نمی گفت؛ یا مرجعش را آمریکا معلوم می کرد!
امروز امتداد خط مقاومت اسلامی و «نه به اربابان مِنْ دُونِ الله»، اصلی ترین محور وحدت ادیان و تقریب مذاهب است؛ نه راههای پیشا انقلاب اسلامی!
محسن قنبریان