برای یکساعت تصور کنید فرشته وحی و نازل کننده قرآن در تمثّلی بشری، کت و شلوار یا عبا و قبا می پوشید و رئیس شورای امنیت ملی یا وزیر اطلاعات و امنیت کشور می‌شد!

بنظرتان کدامیک از گزینه های زیر را در پوشه “شورش” طبقه بندی میکرد؟:

• مانور تجمل کاخ نشین‌ها و پورشه سواران؟ یا اعتراض جمعی مردم فقیر به بی آبی ساختگی یا گرانی بنزین؟!
• بردن امتیاز و اعتبارات بانکی و رانت های خصوصی‌سازی توسط متنفذین؟ یا نشستن بر راه آهن و تحصن مقابل فرمانداری توسط کارگران؟!

گزینه جبرائیل، اولی هاست!

• خودش آیه‌اش را آورده؛ قارون یک نفر بود، علیه موسی(ع) نه شعار می‌داد و نه شیشه می‌شکست؛ بلکه در فضایی شاد، شعر هم می‌خواند و فقط مانور تجمل می‌داد. از مردم تماشاگر شاید پذیرایی هم میشد اما قرآن آنرا “شورش علیه مردم” خواند!: «اِنَّ قارونَ کانَ مِن قَومِ موسی فَبَغی عَلَیهِم…» (۷۶قصص).
• جبرائیل، علی(ع) را هم خوب می‌شناسد. در حرا او را با محمد(ص) دیده است و شنیده که رسول الله(ص) به او می‌گوید: من برای تنزیل و تو برای تأویل، خواهی جنگید!
  رئیس امنیت ملی خیالی ما، نهج البلاغه هم از بر است و “تأویل قارون‌ها” در حکومت اسلامی را از علی(ع) می‌شناسد:
  نزدیکان مقامات[بطانه] که نه تجمعی دارند و نه بانکی آتش میزنند، فقط اعتبارات آن بانک را قانونی تصاحب می‌کنند! زمین و کارخانه در مزایده‌های قانونیِ خصوصی‌سازی می برند! ؛ قارون‌های علی‌اند.
  نمیدانم چرا علی(ع) این کارها را گردن‌کشی [تطاول] می‌خواند و برایش خط و نشان شورشی‌ها می‌کشد؟!
  «زمامدار را خواص و نزدیکانی[بطانه] است که در آنها ویژه‌خواری[استئثار] و گردن‌کشی[تطاول] هست. در قراردادها انصاف رعایت نمی‌کنند؛ اینها را با قطع اسبابشان ریشه کن کن ! به هیچ یک از اطرافیان و خویشان، زمینی نده، نباید در تو طمع کنند که قراردادی به سود آنها و به زیان همجواران (آن پروژه) منعقد‌سازی!…»(نامه ۵۳)

• ایادی رسانه‌ای شیطان در آنور آب، برای دومی‌ها تیترِ شورش می‌زنند. اینور آب، شورش را انکار، اما با پلیس ضد شورش آنجا می‌رویم!

چه می‌شود کرد ما که فرشته و جبرائیل نیستیم، میترسیم بانک آتش بزنند! اعتبارات بانکیِ آتش گرفته به پلیس و امنیت چه ربطی دارد؟! بنشینند در کمیته‌های اقتصادی حلش کنند!

چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید!

مطالب مرتبط:

• بغی اقتصادی
• فاطمه و نا آقازادگی

محسن قنبریان ۱۴۰۰/۴/۲۸

1. اعتراض کارکنان شرکت نفت چه فوری با مصوبه هیات وزیران پاسخ می گیرد؛ در حالیکه کارگران همراه آنها به پیمانکاران حواله شدند!
   اگر گفته شود بین ایندو به لحاظ نظام پرداخت فرق است: کارکنان، دولتی اند و دولت می تواند در مصوبه اش بازنگری کند اما کارگران، ذیل قانون کارند و روال دیگری دارد؛ باز هم قانع نمیشوم! چون معلمان هم حقوق بگیر دولت بودند اما مطالباتشان چندین سال زمان بُرد تا کلیات قانونی برای آنها تصویب شد!
   مشکل برای کارگران آنجاست که تشکل جدی لازم برای پیگیری حقوقشان را ندارند و اعتراض و اعتصاب، تفسیر دیگری می شود!
2. در وجه تبعیض اقتصادی: اندک تلاشهای انجام شده برای رفع تبعیض در نظام حقوق و دستمزد، دنده معکوس گرفت!
   کارکنان دولت متاسفانه زیر یک سقف حقوقی ثابت دستمزد نمیگیرند. نفتی ها در این بین خود را ذیل قوانینی دیگر که افزایش بیشتر برایشان موجب شود، برده بودند.
   کاش اقلا کارگر پیمانی نفت هم نفتی دیده میشد!

(یادداشت: عدالت حقیقی، زندگی زیر یک سقف حقوقی را بخوانید!)

محسن قنبریان ۱۴۰۰/۴/۱۷

حجت الاسلام قنبریان: در روایات لعن شده حکمرانی که همزمان تجارت کند. حالا مسئولین همزمان چند جا کار اقتصادی می‌کنند.

اصلا عدد ۲۰، ۳۰ میلیون برای حقوق‌ها معنی ندارد