بایگانی برچسب: s

له و علیه رسانه ملی!

«سیاست زدگی» موجب شده همه چیز «جناحی و باندی» متولد شود!

با نزدیک شدن به موعد تجدید حکم رئیس رسانه ملی ، برخی مقامات سابق و حاضر در تریبون ها می گویند کسی رسانه ملی نمی بیند! برخی دیگر هم بی صدا برای تعویض، تلاش می کنند!

در مقابل، رسانه ملی هم در برنامه های متعدد به مواجهه صریح و بعضاً تند برمی خیزد!

گاهی «نقد» به «هجو» می کشد و آنچه کمتر شکل می گیرد «انصاف در نقد» در یک طرف و «پذیرش حق» در طرف دیگر است.

در این چند خط مبتنی بر یافته های پیمایشی [۱]،«فقط از جهت سیاسی»، «با تمرکز بر ایام جنگ»، نکاتی درباره رسانه ملی بیان می شود:

  1. «کسی تلویزیون نمی بیند!» در گروه کانونی، انگاره ذهنیِ شایع معترضان جمهوری اسلامی( نه صرفاً معترضان رسانه ملی) است!
    اینکه چرا «مقامات رسمی نظام»، خود با همین انگاره سخن می گویند، جای تعجب دارد!
    اما اینکه «کاهش تماشا» هم مطلقاً دیده نشود، موجّه نیست!
    پرداختن علمی و سهم بندیِ «ریشه های سیاسی و غیر سیاسی»،«ایرانی و جهانی» و… کاهش تماشای تلویزیون، حلقه مفقوده این مواجهه هاست.
  2. به حسب نتایج پیمایشی «اعتماد به صدا و سیما» تابعِ «اعتماد به خود جمهوری اسلامی» است! با آن بالا می آید و با آن کاهش می یابد.
    در جنگ و «تجاوز خارجی»، افزایش و در «نا آرامی های داخلی» کاهشی می شود!
    صدا و سیما در مقایسه با نهادهای دیگرِ نظام، نه رتبه اول اعتماد مردم است، نه رتبه آخر! وضع نیروهای نظامی از او بهتر و مجلس و قضائیه از آن پایین تر است!
    سیبل کردن یک نهاد با اغراض سیاسی و تغافل از اعتمادزدایی نهادهای دیگر، مواجهه منصفانه در اصلاح نیست.
  3. ممکن است حوزه سرگرمی و سریال و… وضعیت دیگری داشته باشد، اما در حوزه سیاسی و به خصوص اطلاع رسانی و خبر، در ایام جنگ، اعتماد به «اخبار» رسانه ملی ۲۰٪ افزایش داشته است. سه چهارم جامعه به اخبار صدا و سیما اعتماد دارند.
    پس مثل حرف آقای روحانی با اطلاقش درست نیست!
    اما این «مراجعه» به رسانه ملی، چقدر «مقیم» می شود؟ و چقدر با بخش «تحلیل خبر» و سایر «برنامه های سیاسی» همراه می شود، واقعیت دیگری است که الزاماً نمی توان آن اقبال را جایش نشاند!
  4. در ایام قطعی اینترنت، رجوع به شبکه های ماهواره ای رشد می کند(کمتر از ۱۰٪)!
    در حالیکه تقریبا نیمی از مخاطبین این شبکه ها الزاماً با روایت های خبری آن همراهی ندارند!
    آیا آنچه با اینترنت برای اینان قابل تدارک بوده را رسانه ملی نمی تواند تأمین کند تا این «مهاجرت به شبکه دشمن» اتفاق نیافتد؟!
    آیا مخاطبینی که الزاماً همراهی با شبکه معاند ندارند را با برنامه هایی که انعکاس مواجهه نظرهای مختلف باشد، نمی توان پای رسانه ملی نگه داشت؟!
  5. نزدیک ۵۰٪ مخاطبان رادیکال ترین شبکه معاند(ایران اینترنشنال) معتقد به اسلام سیاسی اند! یعنی به دخالت دین در قوانین و اجرا قائلند.
    محافظت از این جمعیتِ نزدیک به نظام جمهوری اسلامی، وظیفه قطعی رسانه ملی است.
    احتمالا درصدی از آنان ، مصرف های غیر سیاسی (مثل تماشای سریال) هم داشته باشند؛ اما رجوع سیاسی قائلان به اسلام سیاسی به چنین شبکه ای سئوال و مطالبه جدی برای مسئولان می سازد!
    مقصر تدارک نشدن فضای سیاسی بازتری که مانع این مصرف رسانه ای شود، چقدر «رسانه ملی» و چقدر نهادهای امنیتی «مثل شعام» است؟!
    چرا فقط در ایام آشوب ها، بعضاً صداهای طیف های مختلف در رسانه ملی شنیده و با هم مواجهه نظری کنند؟! در ایام «جنگ»،«تاب آوری» و «پایان بندی»، انسجام ملی و همراهی حداکثری لازم تر نیست؟!
    ضرورت فضای بازتر سیاسی و کاهش لحن های خطابی،یک سویه و بعضاً هجوی، حرف حقی است؛ حتی اگر به قصد دیگری طرح شود!
  6. به حسب پیمایش ها نیازهای رسانه ای مردم در ایام جنگ بعد از «خبر» و «تحلیل»، «محتوای آموزشی مرتبط با جنگ»،«محتوای نمایشی و سرگرم کننده»،«محتوای شاد و آهنگین» هم هست.
    در نوجوانان این مساله جدی تر است[۲].
    ٪۵۱ آنها اولویتشان در جنگ هم «محتوای نمایشی و سرگرم کننده» است و فقط ۲۸٪ «تحلیل و بررسی خبر» است!
    نکته جالب اینکه نوجوانان در بخش«محتوای آموزشی مرتبط با جنگ»، به بزرگسال نزدیک می شوند؛ «روایت» را بر «تفسیر» و برنامه های «مستند تاریخی تحلیلی» را از «تحلیل خبر» ترجیح می دهند.
    موفقیتِ پایین رسانه ملی درباره این طبقه اثر گذار و اثر پذیر را نمیتوان منکر شد؛ گرچه تلاشهایی در برخی کانالهای اختصاصی نوجوان در حال انجام است.

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۱۹

[۱] داده های یادداشت براساس چند پیمایش مرکز تحلیل اجتماعی (متا) تنظیم شده است.

[۲] مساله نوجوان و گونه های آن در ایران و مصارف فرهنگی _رسانه ای آنها، پیچیدگی بیشتر از نسبت رسانه ملی با نوجوان( آن هم فقط در عرصه سیاسی) دارد که اینجا مجالش نیست!

سلطانیزم نقاب‌دار!

رئیس‌جمهورِ محترم بهتر می داند که «حوزهٔ حکمرانی» در یک نظامِ مردم‌سالار جای بحث و نقد و سؤال و استیضاح(گیردادن!) است و هماهنگی با رهبری، نافیِ این‌ها نیست!

پیش‌ترها برخی احزابِ اصلاح‌طلب از حاکمیتِ دوگانه سخن گفته و در سند راهبردیِ خود آنرا تئوریزه می‌کردند تا نهادهای انتخابی را مقابل انتصابی و رهبری قرار دهند!

خدا را شکر که شما آن‌طور نیستید و با رهبریِ نظام هماهنگی می‌خواهید. این، «هماهنگیِ خوب» است.

 اما آن هماهنگی که درعمل تعطیلیِ ارکانِ مردم‌سالاری را متوقع باشد، بدْ و یک سلطانیزمِ نقاب‌دار است!

 شما سلطان نیستید؛ مردمی هستید، مردم‌سالار هم بمانید.

 رهبری در ایران، خود مدافع جدّیِ مردم‌سالاریِ دینی بوده است.

در مردم‌سالاری دینی: مجلس در رأس أمور است -نه حتی شوراهای خاص-،

دستگاه قضائی‌اش، بی‌مسامحه،

و دولت‌ آن بابرنامه است.

 تازه ارکانِ دیگرِ مردم‌سالاری، از نهادهای مدنیِ مستقل تا مطبوعاتِ آزاد هم ناظر عمومیِ مسائل حکمرانی‌اند؛ باید منصفانه نقد و حتی بتوانند اعتراض و تجمّع کنند!

 جمهوریِ اسلامی از اسرائیلِ پوشالی کم‌تر نیست که در شرایط جنگی، نخست‌وزیرش به دادگاه احضار و هرروز علیه‌اش تجمّع و راهپیمایی برگزار می‌شود!

 اهلِ نهج‌البلاغه اید و این سخن را بهتر تحویل می‌گیرید:

 خَورُ السُّلطانِ أشدُّ على الرَّعیَّهِ مِن جَورِ السُّلطانِ.

سستی (و بی‌تصمیمی) حاکم و حکمرانی بر مردم، سخت‌تر است از جور و ستمِ سلطان!

 فقط «جور» و استبداد نیست که مجلس و عدلیه می‌خواهد؛ «خور» و سستیِ حکمرانی هم درمانی دارد به نام مردم‌سالاری!

 محسن قنبریان

شهید رئیسی و الهیات مردم در نظام اسلامی

امام خمینی: کاری بکنید که دل مردم را به دست بیاورید. پایگاه پیدا کنید در بین مردم. وقتی پایگاه پیدا کردید، خدا از شما راضی است؛ ملت از شما راضی است؛ قدرت در دست شما باقی می ماند و مردم هم پشتیبان شمایند.

(۶خرداد۵۸)

رهبر انقلاب درباره شهید رئیسی: برای او صلاح و رضایت مردم که حاکی از رضایت الهی است بر همه چیز ترجیح داشت، از این رو آزردگیهایش از ناسپاسی و طعن برخی بدخواهان، مانع تلاش شبانه روزیش برای پیشرفت و اصلاح امور نمیشد.(۱۴۰۳/۲/۳۱)

نتیجه:

در الهیات انقلاب اسلامی، صلاح عمومی و رضایت مردم کاشف و حاکی از رضایت الهی است.

مفهوم “عامه”ی مردم با “عوام” فرق جدی دارد؛ لذا “رضایت عامه” با “عوام فریبی” و “عوام زدگی” فاصله بسیار دارد.

توصیه امیرالمومنین(ع) به مالک اشتر ترجیح صلاح و رضایت عمومی بر منافع خواص است(نامه۵۳)

از اینرو یکی از وجوه برتری مسئولین از رجایی تا رئیسی، ترجیح رضایت عامه در مقابل رضایت کانونها و کلونی ها خاص بوده است.

محسن قنبریان ۱۴۰۴/۲/۲۷

نفْس ایران!

هر حادثه ای -ولو تلخ، طبیعی یا صناعی- که “رَجَعُوا إِلَىٰ أَنْفُسِهِمْ “[به خودِ خودشان برگشتند] باشد، یک لطف خفیّ است.

در این رجوع چند اتفاق می افتد:

  1. خود و هم میهنان را “یک واحد” می یابد (انفسهم)؛ انگار جانها یکی میشود!
    فرقی نمی کند با هم بخندند یا بگریند، خود را ملامت کنند یا تفاخر کنند؛ آن لحظه شهودِ “انفسهم” ، لحظه فوق العاده ای است.
    انگار تکثر و کثرتی نیست، اختلاف و تشتتی نیست؛ وحدت همه جا را می گیرد هر جانی به بزرگی ایران می شود.
  2. اطلاعات و داده های مختلف، پردازش های متعدد ساخته بود و توجه و عاطفه ما را تقسیم کرده بود؛ چهل تکه ای از محبت و نفرت، امید و یاس، شکوه و شکایت و…!
    رجوع به نفْس ایران، نگاه کردن از یک جان به یک حادثه است؛ نه نگاهی با گوش و چشم و ذهن و خبر و تحلیل؛ نگاهی است با خودِ اصیل و واحد به کانون حادثه.
    یکباره همه عاطفه یا نفرت جمع میشود؛ نفْس ایران نشان می دهد از رفتن شاه، آمدن امام(مثلا) ، شاد است یا محزون؟!
    می بیند چقدر عاطفه و احساس که در یافته ی حواس یا ذهنیت ها پراکنده و گم بوده و الان تیز و تند میشود.

رجوع به نفْسِ ایران یک تنفس اجتماعی برای ملتی با تنوع و تکثر است، تا وحدت خود را ببیند و بیابد: “النفس فی وحدتها کلُّ القوا” [نفْس در وحدت خود همه قوای آدمی است].

بدون این تنفس، می میرد و به کثرتهایش تجزیه میشود؛ مثل یک بدن متلاشی!

بلاها و امتحانات خوبند وقتی به نفْس ایران رجوع مان دهند.

محسن قنبریان

رئیس جمهورِ من، پیمانکار من است!

چگونه تصمیم گیری اقتصادی، میدان سیاست را تغییر می دهد؟

پ.ن:

این برشی از ارائه آذرماه (سالروز تصویب قانون اساسی) است درباره نظرات شهید بهشتی در قانون اساسی؛ قبل انتخابات بارگذاری نشد اما حالا قابل شنیدن است.

کاهش ۲۰درصدی از متوسط مشارکت ریاست جمهوری در ۱۴۰۰ و کاهش ۱۵درصدی از متوسط مشارکت مجلس در ۱۴۰۲ قطعا علل متعددی دارد که این ارائه اصلا در مقام تحلیل آن نبود؛ اما سر این حرفها هم میشود فکر کرد…

صوت کامل جلسه را اینجا بشنوید

حجت الاسلام قنبریان

مواضع اصولی و انقلابی و روبه جلو و همه جانبه ی رئیس جمهور در نیویورک قابل ستایش و استقبالِ گرم از ایشان کاری انقلابی و شایسته جنبش دانشجویی است.

 

محسن قنبریان

خبر خوب علیرضا میرغفاری؛ رئیس کانون انجمن‌های صنفی کارگران پارس جنوبی در گفتگو با مستضعفین‌تی‌وی:

پیرو دستور فوری رئیس جمهور به وزیر نفت، مقرر شد دستورالعمل‌هایی برای بهبود وضعیت رانندگان تدوین شود.

همچنین با حضور گروه طبقه‌بندی مشاغل وزارت نفت در منطقه و گفتگو با نمایندگان کارگران، ارزیابی‌های لازم جهت پیش‌بینی بار مالی اجرای این طرح در حال انجام است تا بر اساس آن طرح پیشنهادی به وزیر نفت ارائه شود.

با بازگشت به کار کارگران تعلیق شده هم موافقت شده است.

پیش از این هم با اجرای طرح دو هفته کار دو هفته استراحت تمامی کارگران موافقت شده بود.

هرچند تا تحقق کامل مطالبات هنوز فاصله وجود دارد اما می‌توان پیش‌بینی کرد وضعیت با پیگیری کارگران و همکاری خوب دولت رو به بهبود است.

 

فتنه ی فاصله!

  • نتوانستم از سویه ی سخن آقای رئیسی در اولین همایش اطلاعاتی سه جانبه(وزارت اطلاعات، اطلاعات سپاه و نیروی انتظامی) و تیتر کردن جمله مهمی از آن توسط روزنامه دولت سپاسگزاری نکنم!
  • سالهاست دستگاههای اطلاعاتی بیشتر برای کشف و خنثای فتنه خوانده میشوند (که در سخنان رئیسی هم بود)/ فتنه هم کبیر و اکبر و هرسال تمدید میشود! معمولا بر سر جریانات و گروه هایی فرود می آید! جریان انحرافی، فتنه اکبر، و…!/ در همه هم گروه هدف مردم می شوند و عملا تئوری فتنه کنشگری مردم و فعالان اجتماعی را محدود و زیر سویه “فتنه ی سال” می برد!(چنانچه در بیانات برخی اعضای همایش اخیر هم اشاراتی برای پیش رو بود)!
  • اینبار آقای رئیسی در عین اشاره به جنگ ترکیبی دشمن و نیاز به پیشگری از فتنه ها، سویه را بیشتر به سمت مسئولین و کانون های قدرت و ثروت برد: جلوگیری از نفوذ در مسئولین، برخورد با سرشبکه های فساد، از بین بردن مافیای قاچاق وظیفه اصلی دستگاه های اطلاعاتی شمرده شد.

و مهمتر اینکه از آنها خواسته شد جای مردم از مسئولین مراقبت کنند تا از مردم فاصله نگیرند!

* اینجا بخوانید: https://www.president.ir/fa/134434

محسن قنبریان

غِش

ای کاش سامانه آقای رئیسی گزینه‌ای برای: «چه کسی را اصلا نمی‌خواهیم!» هم داشت!

اینجور از آب و شیر قاطی کردن و غش کردن جلوگیری می‌شد. امیرالمومنین (ع) بدتیرن غِش و دغلکاری با امامان و سرپرستان جامعه خواند (نامه ۲۶)

شاید خنده دار و بچه گانه بنظر برسد؛ اما «چه کسی استاندار یا فرماندارتان نشود؟!»

خوب آن آب را از شیر جدا می‌کند! کدام مدیر است که چند معرف نداشته باشد؟!

امام مردم لابی ها را می‌شناسند، ائتلاف های شخصیت ها برای پشت هم درآمدن را می‌شناسند، مشترک المنافع ها را می‌شناسند، چهره های فریبنده در نهاد ها را از نزدیک سالها دیده و درجه خلوصشان را می‌شناسند و …

آنهایند که اگر شیری نداشته یا دور ریخته نشده باشد، اما شاهد آب بازی شیر فروشان بوده‌اند.

کراهت و ناخرسندی آنان از چهره‌ها، وجه شرعی عزل است چه رسد به عدم انتخاب (القواعد و الفوائد ج۱ ص۴۰۵ و ۴۰۶)

هر چقدر هم که آیت الله جزایری، مهربان و قدر شناس باشد، ۵ماه بعد از نصب آقای شریعتی به سازمان استاندارد، بازدید از آنجا و تعریف و تمجید از ایشان  آنهم در روزهای پایان دولت، نزد اهل سیاست و رسانه معنای دیگری دارد، حتی اگر قصد نشده باشد!

بزرگانی مثل ایشان بهتر میدانند دولت رئیسی برای بخش قابل توجهی از مردم خسته و درمانده، آخرین امید است که نباید به یأس و تکرار همان تکراری ها و ابقاء همان ناکارآمدی ها بیانجامد.

 

ان شاء الله رئیس جمهور منتخب هیچ تعریف و تمجید و سفارشی را چه در سطح ملی و چه استانی جدی نگیرد و با وعده اش به مردم طاق نزند.

 

* مطلب مرتبط: مردمی که سالها به گاری بسته اید چه؟

 

محسن قنبریان

محسن قنبریان

نه وکیل الدوله، نه دوله الوکلاء!

دعوت از آقای رئیسی و حمایت از او و بالاتر، درخواست انصراف از کاندیدهای دیگر از سوی اکثریت قاطع مجلس، ساخت یک قوه توسط قوه دیگر تلقی می شد. نزد برخی نگرانی تفکیک قوا و یکی شدن مجری و ناظر بود. سهامی خاص شدن دولت پیش بینی اینان بود!

این روزها می بینیم رئیس جمهور منتخب از کارشناسان مختلف موافق و مخالف نظر می گیرد، حرفهای وزرای دولت مستقر را هم می شنود، اما با نمایندگان مجلس ملاقاتی ندارد؛ حتی شنیده شده ملاقاتها را رد هم می کند!

این کاری تعدیل کننده و ارزشمند و سزاوار حمایت است و نگرانی قبل را می کاهد.

توجه:
شنیدن نظرات کارشناسی شخصیت حقوقی مجلس در کمیسیون های تخصصی در زمان خود، تعامل و همفکری است اما ملاقات با شخصیت های حقیقی مجلس و نمایندگان در بدو پیدایش و صورت بندی دولت معنای دیگری دارد.

محسن قنبریان