اعتراض کردن یه فرصته و یه وقتایی واجب است!
جامعه حزب اللهی ما اعتراض رو مثل دارو میبینه!
صدا و سیمای جمهوری اسلامی حتی سه دقیقه هم اعتراض مسالمت آمیز کارگران پارس جنوبی رو پخش نکرد!
برشی از صحبتهای حجتالاسلام محسن قنبریان در نشست اعتراض؛چرا و چگونه!؟
« شانزدهمین جشنواره مردمی فیلم عمار»
در آستانه جنگ ۱۲روزه، نتانیاهو رهبر انقلاب اسلامی را در لیست ترور نهاد؛ اما ترامپ آن وقت حرفش این بود: «ما او را هدف قرار نمی دهیم، حداقل فعلاً»!(خرداد۱۴۰۴)
تیرماه هم منّت نهاد که: «او را از مرگی (…) نجات دادم»!
بعد از جنگ معلوم شد که نتوانسته اند نه نخواسته اند!
افشا شد با مقامات سیاسی و نظامی تماس هایی گرفته شده بود که ایشان را رها کنند و خود را نجات دهند؛ اما از هیچکس پاسخ مثبت نگرفتند!
۶ماه بعد، «ماجرای ربودن مادرو» با دسیسه در اطرافیان، نشان داد چه نحوه خیالاتی در سر دشمن می گذرد[۱]!
اما این بار ترامپ است که رسماً هدف را رهبری ایران قرار داده : «زمان آن رسیده است که به دنبال رهبری تازه در ایران باشیم»!(دی۱۴۰۴)
فارین پالیسی درباره نوع حمله احتمالی آمریکا به ایران نوشت: «تندروهای آمریکا و اسرائیل در رویای حمله ی «قطع سر» به سبک حزب الله هستند، حمله ای که آیت الله علی خامنه ای و رهبران ارشد نظام و سپاه پاسداران را از میان بردارد»!
قرار دادن سپاه پاسداران در لیست تروریسم توسط اتحادیه اروپا هم مجوّزی برای چنین اقدامی است!
چنانچه فروردین ۹۸ دولت آمریکا اول سپاه را در لیست تروریسم قرار داد تا بعد ترامپ، فرمانده عزیز سپاه قدس را در دی ۹۸ ترور کند!
صریح بگویم: این لشکر کشی بی سابقه برای یکی از این دو معامله است:
یا رهبر انقلاب اسلامی، از مطلق هسته ای و قدرت موشکی(تهدید اصلی اسرائیل) دست بردارد؛ یا ملت ایران از ایشان و فرماندهانش!
شعار این سالهای اغتشاشات هم جاده صاف کن این طرح بوده است. چیزی که تروریست ها جار زدند، ممکن است این روزها با زبان دیپلماسی، ایران دوستی، واقع بینی و…بیان شود.
نقش آیت الله خامنه ای در «اصالتِ» نظام اسلامی که معلوم است. این که چنین روشی برای تغییر رهبر -حتی اگر یک آیت الله یا سران سابق و حاضر را مثل ونزوئلا جایش بگذارند- فقط یک «رژیمِ آمریکایی» می سازد، بی نیاز از توضیح است.
اما اینکه «بقای تمامیت ارضی ایران» هم در این شرایط بسته به «وجود ایشان» است، شاید نیازمند تبیین شود.
ساختن دوگانه غلطِ انتخاب بینِ «ایران یا خامنه ای»، در صدای طبلِ جنگ و ارعاب از سوی دشمن بعید نیست!
تجربه جنگ ۱۲روزه نشان داد مشکل اصلی اسرائیل، «کشور بزرگ و مستقل ایران» است.
کشوری که در تاریخش با وجود عدم تجاوز به هیچ کشور دیگر، در قرون اخیر «کانون دائمی جنبش ها و انقلاب های ضد استعماری» بوده و در همه آنها هم «رهبری با روحانیتِ انقلابی» بوده است.
پس چاره استعمار نه حکومت های دست نشانده بلکه فقط «تجزیه ایران» شده است. هر طرح و حرف دیگر، «پوشش» برای «گذار به تجزیه» است.
خامنه ایِ عزیز باید بسیار به خود مباهات کند که امروز او نه فقط «تجسّم یک اسلام ضد آمریکایی-اسرائیلی» که «نماد تمامیت ارضی ایران» هم هست.
اگر ترور ایشان در تیرماه ۶۰ –به تعبیر خودشان– مصداقِ «سر خُمّ مِیْ سلامت، شکند اگر سبویی» بود؛ تفدیه (فدا کردنِ) ایشان در شرایط جاری -خدای نکرده- مصداق «آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت» خواهد شد!
لذا غیر از مقامات سیاسی و نظامی بر تمامی آحاد ایرانیان لازم است در این شرایط ابوذر وار [۲]بدون لکنت به این واقعیت شهادت دهند و یک بار دیگر حماسه اتحاد مقدس خود در جنگ ۱۲ روزه را به رخ کشند.
محسن قنبریان ۱۰بهمن۱۴۰۴
[۱] از اینجا تدبیر ویژه رهبری در توافق و همدلی بی نظیر مسئولان بلند پایه در این دوره -با وجود برخی انتقادها- بیشتر فهمیده می شود.
[۲] ابوذر از اولین اسلام آورندگانی است که در دوره دعوت پنهانی و تقیه مسلمین، سه روز پیاپی در مسجد الحرام کنار حلقه مشرکان و سخره کنندگان رسول الله(ص) با صدای بلند شهادت به توحید و رسالت محمد(ص) داد. هر بار کتک خورد اما کوتاه نیامد.
تجربه ای متفاوت از یک تعاونی
برای تهیه نهاده دام
بدون نیاز به ارز و واردات…!
نه به خاطرِ «اسلام رحمانی» و نفی مطلقِ خشونت، با دگراندیشی دینی یا مصلحت بافیِ سیاسی!
نه به خاطر اینکه در اعتراضات و ناآرامی های دهه ی اخیر ایران هیچ کس متهم به این عناوین نمی شود!
بلکه بدین خاطر که:
ناآرامی ها، اوّل «پدیده های اجتماعی- سیاسی»و بعد «قضائی-فقهی» اند. اول نیازمند «تبیین و توصیف» و بعد نوبت «حُکم یا مجازات» است.
برای توصیف هم «مفاهیم خاصی» در سیره و سنت وجود دارد.
اندراج یک «پدیده» ذیل «مفهوم پایه اش»، بزرگترین خدمت به «تبیین» درست آن است.
مفهوم «بغی و محاربه» برای پهنای این پدیده، نه «جامع» است و نه «مانع»!
لذا بیشتر به کار قاضی می آید تا مبلّغ!
جامع نیست؛ چون:
وقتی «جهادگر تبیین» هم از عینک قاضی،«از آخر و حُکم» ماجرا را ببیند و با مفاهیم بغی و محاربه، پدیده را توضیح دهد، آخرین قربانی (مباشرین) وزن بیشتر می گیرد و «زمینه سازان اصلی» کم رنگ می شوند!
نمی شود اینها را پررنگ کرد و حکم سخت-که مفهوم پایه تبیین شده- را به عاملِ آخر داد!
از اینروست که مفاهیم محاربه و بغی، بیشتر به کار قاضی می آید نه مبلّغ و مبیّن صحنه.
مانع نیست، چون:
بسیاری از موارد محاربه و اسلحه کشی و ارعاب اصلاً خاستگاه سیاسی (داخلی و خارجی) ندارد. راهزنی و زور گیری برای تمتعات شخصی و قبیلگی و… هم تصویر دارد.
به نظر می رسد تبیین ناآرامی های ۹۶ و۹۸ و۴۰۱و ۴۰۴ با مفاهیمی غیر از بغی و محاربه از سوی رهبر حکیم انقلاب (با وجودی که برخی حکم محارب یا باغی هم گرفتند) از همین باب است.
جالب تر اینکه ایشان در مفهوم و دایره جهاد، نوآوری فقهی دارند و متعلق آن را جای کافر، «طاغوت محارب» (داخلی یا خارجی) می دانند و از سوی دیگر «هر حرکت و تلاشی که به قصد براندازی صورت گیرد» را «شروع محاربه» می دانند!(۷۹/۱۲/۹) لکن باز این مفهوم را «پایه تبیینِ» خود برای اغتشاشات این دهه قرار نمی دهند؛ چون صحنه را لایه لایه می بینند و فقط «برخی اَشکال فتنه را محاربه می بیند» (۷۳/۶/۲٠).
محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱٠/۳٠
[۱] در سخنرانی روز مبعث رهبر انقلاب، درباره اغتشاشات اخیر رئیس جمهور آمریکا مجرم ردیف اول است.
برشی از ارائه حجت الاسلام و المسلمین قنبریان در مجمع خطبا اصحاب الصاحب
* فایل صوتی کامل
* یادداشتی در توضیح بیشتر
مطالب مرتبط:
گفتگوی تلفنی فکرت با حجت الاسلام قنبریان در ایام اغتشاشات*
حکومت علوی بین دو اغتشاش!
گلایه حضرت از مردم این بود: «کار را بر دوش یکدیگر نهادید و یکدیگر را تنها و بی یاور گذاشتید تا اینکه دشمن از هر طرف برشما تاخت [۶ عملیات تروریستی] و شهرها را از چنگتان در آورد»(خطبه ۲۷)
پس در زمان عملیات های تروریستی در خیابان و آماده سر مرزها، اول امنیت بعد دنبال احقاق حقوق!
چاره حضور میلیونی مردم است!
البته مسئولان بعد آرامش موظفند اعتراضات را بشنوند نه چنانچه معمول است، به تأویل برود.
* این گفتگو در روزهای اغتشاشات و قطع بودن اینترنت و قبل از حضور میلیونی ۲۲دی بوده است!
این که آنچه اتفاق افتاد فتنه ای آمریکایی_صهیونی و ادامه جنگ ۱۲روزه بود، جای تردید ندارد.
غیر از حمایت علنی و وعده مداخله توسط ترامپ در روز های اول، اسناد بیشتری هم دارد فاش می شود.
اما به یُمن بسته شدن کامل اینترنت (حتی پیامک) و استفاده حداکثری از تک گویی رسانه های رسمی (بخصوص برنامه های متراکم شبکه های متعدد رسانه ملی) ، روایت اغتشاشات در همان فتنه آمریکایی_صهیونی و کماندوهای موساد در ایران صورت بندی شد و تمام!
فقط رهبر انقلاب اسلامی در روز مبعث از عامل دوم اغتشاشات جدی تر سخن گفت: «نوجوانان»!
«نوجوان خامی که با رژیم صهیونیستی و فلان دستگاه جاسوسی ارتباطی نداشتند؛ اما تحت تاثیر قرارش می دهند، هیجان برایش می سازند… وارد میدان می شوند، شیطنت هایی می کنند که نباید بکنند. اینها پیاده نظام اند. آن سردسته (جاسوس و مرتبط با رژیم) اینها را جمع می کند. هر کدامشان ۱۰نفر، ۲۰نفر، ۵۰نفر را جمع می کنند، راهنمایی می کنند که باید بروید اینجا این جنایت را بکنید و متاسفانه می کنند!… اینها چند هزار نفر را به قتل رساندند بعضی ها را با شدتِ غیر انسانی یعنی کاملاً وحشیانه به قتل رساندند! (تلخیص فرمایشات رهبری)
پس رابطه، ۱به ۲۰ یا ۱به ۵۰ بین سرپل های مرتبط با بیگانه و نوجوانانِ هیجانیِ میدان بود که توانست چند هزار نفر کشته هم بگیرد!
ظاهراً دستگیر شدگان نیز عمدتاً نوجوان اند.
اما درصدی از همین نوجوانان آن جنایات عجیب را رقم زدند!
روایت رسمی با غلبه دادن دسته اول (عوامل دشمن) ، از این دسته ی دومِ حداکثری به اشاره می گذرد!
جالب این که در ناآرامی های ۱۴۰۱ هم با این پدیده (محدودتر و کمی خفیف تر) مواجه بودیم! جانشین فرمانده کل سپاه متوسطِ سِنّی دستگیر شدگان ۱۴۰۱ را ۱۵ سال بیان کرد!
عجیب تر این بود که یک سال قبل از آن (آبان۱۴۰۰) «سامانه پایش و آسیب های اجتماعی دانش آموزان» متعلق به آموزش و پرورش گزارش داده بود:
در ۶ سال گذشته میزان خطرپذیری دانش آموزان با رشد سالانه ۵/۱٪ به رشد ۱۰ برابری نسبت به قبل رسیده است!
آن گزارش رسمی بیان کرده بود طی ۳سال گذشته، «خشونت» رتبه اول در بین خطر پذیری دانش آموزان است!
این واقعیت در اغتشاشات ۱۴۰۱ در خیابان ها مجسم شد و دستگیر شدگانِ عمدتاً نوجوانِ آن را جلوی چشم ها آورد.
لکن جای پرداختن به علل و توجه کردنِ دستگاه های تربیتی و تبلیغی به این آسیب جدی، صرفاً شعار زده با آن مواجه شدیم.
اگر هم کسی از این آسیب سخن می گفت، پدیده «سلام فرمانده» و «اعتکاف های دانش آموزی» و… را به سرش کوبیدیم و «سیاه نما» و «غُر زن» خطابش کردیم!
حال آن که پدیده های اجتماعی را باید با هم دید؛ نه انکار آن کرد و نه این! به خصوص وقتی یکی (ولو با درصدِ جمعیتیِ کمتر) بتواند فتنه ای عظیم و خساراتی جبران ناپذیر موجب شود.
کلیشه سازی از یکی و روایت غالب کردنش وقتی با غفلت یا تغافل و فرار از مسئولیت در قبال دیگری باشد، بد و نکوهیده است.
چیزی که متاسفانه رویه دستگاه های فرهنگی، تبلیغی و تربیتیِ عریض و طویل ما شده است.
قطعاً از امتیازات ایران اسلامی یکی جوان و نوجوان آن است. ۸۵٪ نوجوانان ایرانی از زندگی در ایران اسلامی دارای احساس سربلندی اند.
٪۸۴ حاضرند برای کشور خود مقابل دشمن بجنگند!
بیش از ۷۰٪ آنان مایل به مقاومت حتی به قیمت از دست دادن زندگی راحت هستند و پس از جنگ ۱۲روزه این میل افزایشی هم بوده است! (پیمایش مرکز تحلیل اجتماعی – متا)
اما در همین پیمایش، این صنف، فقط ۷۵/۴٪ در اعتراضاتِ احتمالیِ۱۴۰۴، پاسخِ «قطعاً شرکت نمی کنند» دادند! (بقیه شرکتِ قطعی و احتمالی و بی جواب)
همان پاسخِ «زیر ۲درصدْ شرکتِ قطعی» در اعتراضاتِ احتمالی، با همراهی دیگران توانست در چند روز اغتشاش، آسیب هایی به شهرها بزند که در جنگِ ۱۲روزه ی اف۳۵ ها به خود ندیدند! بعضاً جنایت های وحشیانه ای بسازند که به نام «داعش در شهر» گوشه ای از آن را پخش می کنیم؛ اما در روایت رسمی رویمان نمی شود بگوییم نوجوانان خودمان با سردستگی لیدرهای آموزش دیده چنین کردند!
باز دلمان را به معنویت و وفاداری درصد بالای دیگر خوش کرده، سرودهای آنها را کلیشه ی غالب نوجوان ایرانی می کنیم تا باز هم نبینیم و از تجربت ها درس نگیریم و بالتبع تدبیری جدی نکنیم!
محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱٠/۲۹
بسم الله الرحمن الرحیم
بعد اللتیا و الّتی باز شد!..
ساعت ۲۲ | ۲۹ دی ۱۴۰۴
اختتامیۀ دومین دورۀ رویداد بصائر
با موضوع نبرد تمدنی با اسرائیل
حجه الاسلام و المسلمین محسن قنبریان
پنجشنبه ۱۱ دی ۱۴۰۴
مؤسسه مطالعات راهبردی علوم و معارف اسلام، حسینیه شهید سلیمانی