بایگانی ماهیانه: آبان 1405

پیوست انسجام اجتماعی

«از جمله مسائل اساسی کشور که همیشه باید در مرکز توجّه دولت و دولتیان و همه‌ی مسئولین و اجزای حکومتی قرار داشته باشد، رعایت وحدت و مراقبت از انسجام اجتماعی است. هر اقدام در هر یک از کلان‌عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، امنیتی، و اقتصادی باید با ملاحظه‌ی پیوست مربوط به انسجام اجتماعی صورت بگیرد.

بعضی از اقدامات که ممکن است در ظاهر، طرفدارانی هم در بین برخی از اقشار کشور داشته باشد، در صورتی‌که فاقد این پیوست باشد یا آنچه به‌عنوان پیوست در آن مورد تدوین شده در مقام عمل مغفول واقع شود، میتواند ضررهایی به همان اقشار و دیگران وارد سازد.

بی‌تردید هر سخن ناامیدکننده و تضعیف‌کننده‌ی انگیزه‌های ملّی و عمومی و هر نوع دوگانه‌سازی‌ موهوم از قبیل جنگ یا مذاکره، وفاق یا تندروی، سازش یا جنگ‌طلبی که در گذشته به مردم عزیزمان خسارتهایی بی‌واسطه یا باواسطه وارد ساخته، از این پس هم میتواند همان تأثیر را به‌جا بگذارد».

(  رهبر معظّم انقلاب | ۶/شهریور/۱۴۰۵)

پس نوشت:

پیش از این در ۵ یادداشت

۰۱/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

۰۲/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

۰۳/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

۰۴/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

۰۵/ تفرقه، درمان ندارد! انحلال دارد!

توضیح داده شد تفرقه و دو دستگی با نصیحت و حرف قابل حل نیست!

سیره معصومان(ع) هم در قبال دوقطبی ها، نحوی انحلال به صورتی برین و وحدت بخش بوده است!

در پیام اخیر رهبر انقلاب تعبیر پیوست انسجام اجتماعی برای هر اقدام، می تواند الهام بخش چیزی غیر از «نصیحت» و «منع» برای تفرقه ها و دو قطبی ها باشد.

اگر مثل «پیوست عدالت» و… با آن برخورد نشود، می تواند به شکل «پیشینی» و «پسینی»، اختلافات و تفرقه ها را «مدیریت» کند.

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۷

امروز کُندروی خطرناک تر از تُندروی است!

در فضای سیاسی ما «کُندرو» برچسب نشده، اما سالهاست به جا و بی جا برچسب تندرو استفاده می شود.

قرآن به عکس، کُندروی را هشتگ می کند:

«وَ إِنَّ مِنْکُمْ لَمَنْ لَیُبَطِّئَنَّ…

یقیناً گروهی از شما کُندرو هستند»!

خصوصیت قرآنی اینها چنین است: آسیب های جنگ را وجه مشروعیتِ کُندروی خود می کنند و می گویند: خدا به من لطف داشت که با مجاهدین حاضر نبودم!( آیه ۷۲ نساء)

در ایرانِ ما این تیپ بین مسئولیت های دولتی و حاکمیتی و برخی مطبوعات و رسانه های وابسته بدانها توزیع شده است! بالتبع جای مردم هم سخن می گویند.

«اگر هزینه های جنگ را می دانستیم، غنی سازی را میدادیم بره»!

«خواهان انتقام رهبریم اما قیمت پوشک…»

و…

در خبرها هر دم از این باغ بری می رسد!

چرا اینها خطرناکترند؟!

نه فقط به خاطر خیانت به آرمانها!

به خاطر ضربه به منافع ملی و حقوق ملت!

اگر جنگهای پیامبر(ص)،«جهاد ابتدایی» بود، جنگهای ما همه «دفاعی» است!

مقابل تجاوزی که قصدش حتی بیشتر از براندازی بوده و تجزیه ایرانْ جان را نشانه گرفته بود، ببینید این ادبیات بدیم بره چه می کرد؟!

واقع بینی در امور سیاسی _نظامی نشان می دهد: گاهی سرعت و تندی به احتیاط نزدیک تر است و گاهی صلاح در تأخیر انداختن و درنگ کردن است.

تُندروهای دیروز ( که نوعاً الان کُر کُندروی در جناح های سیاسی شده اند) در حدود ۴۰سال رهبریِ قائد شهید، چندین بار می خواستند ما را بی جا وارد جنگ با آمریکا کنند! در جنگ کویت،(وقتی صدام را خالدبن ولید می خواندند)، در جنگ عراق و افغانستان و…

اما رهبر شهید این مواجهه حتمی را تا وقتی مناسب، تأخیر انداخت تا در عقلانیت بین المللی، دفاع از خود تلقی شود و هم دوره ایران قویِ موشکی باشد؛ تا نتیجه ای که می بینیم رقم بخورد.

در این روزها که سرعت و تندی برای «پایان بندی عزتمند جنگ» بهتر از کُندی و تعلل است؛ این قماش حالت «نه جنگ نه صلح» را با کُندی خود ابقاء می کنند! یا بازنده نظامی را در دیپلماسی برنده می کنند!

«مسئولینِ تأمین تاب آوری مردم» وقتی خود بی تابی کنند و به جای سرعتِ اقدامات (عملیاتی و دیپلماسی) برای «پایان بندی بازدارنده»، با کُندروی فقط آمار اصابت ها و آسیب ها را فهرست کنند و تمثال آیه ۷۲نساء شوند، مردم شکایت کجا برند؟!

امیرالمومنین(ع) بهترین مدیر و هم سردار خود را دقیقاً با توازن همین دو مفهوم ستود.

درباره مالک اشتر فرمود:

 فَإِنَّهُ مِمَّنْ… وَ لَا بُطْؤُهُ عَمَّا الْإِسْرَاعُ إِلَیْهِ أَحْزَمُ، وَ لَا إِسْرَاعُهُ إِلَى مَا الْبُطْءُ عَنْهُ أَمْثَلُ:

او از افرادى نیست که کُندى کند جایى که شتاب دوراندیشانه تر است، و شتاب نماید جایى که کُندى لازم تر است».(نامه ۱۳)

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۶

برای آزاد سازی قیمت بنزین، سیاست را اسیر نکنید!

روزهای سختی برای نقد است؛ که طرف هتک و هُوْ نشود!

بنده در این بیان دکتر، بیشتر از بنزین، نگران سیاست شدم!

 

ریشه، در این سئوال اساسی است:

«جامعه، بمثابه خانواده، یا دولتْ شهر، یا محیطی مدنی است»؛ یا «جامعه، خود یک بازار است»؟!

انتخاب بین این دو گزینه، سوزن بانی مهمی می کند:

 

دسته اوّل،«سیاست» را بر اقتصاد،مقدم می کنند.«دولت» را ذیل بازار نمی برند و «جامعه ی دارای بازار» را تدبیر می کنند.

از ارسطو تا الهیات مسیحی و اسلام و تمدنهای شرقی به شکل طیفی،جانب اول می نشستند.

 

اما انتخاب دوم،«اقتصاد» را بر سیاست تفوّق داده،جامعه را به مثابه بازار دیده،دولت را ذیل «بازار» تعریف می کنند.

 

وجود و انکار نئولیبرالیسم دست آخر به حکمیت IMF (صندوق بین المللی پول) کشید!

این سه خصوصیت برای نئولیبرالیسم اعلام شد:

  • حذف نظارت دولت در اقتصادهای سراسر جهان
  • گشودن اجباری درهای بازارهای ملی به‌سوی تجارت و سرمایه
  • تقاضا از دولت‌ها برای کوچک‌کردنِ خود با بهره‌گیری از ریاضت و خصوصی‌سازی.

 

نئولیبرال در ادبیات سیاسی ایران، فحش است؛اما به لحاظ علمی رویکردهایی که اقلا این سه ویژگی را داشته باشند، به نظر imf نئولیبرال اند!

 

دکتر صادق الحسینی با «اقتصادی تعریف کردن سیاست»، به طیف دوم نزدیک و با تعریف آن به «کمینه کردن هزینه ها و خونهای ریخته شده برای رفاه بیشتر» کاملا آن را «اسیر و خادم بازار» می کند!

کار ویژه سیاست در «جامعه ی بازار» فقط همین است؛البته به اشتباه گردن همه تاریخ می اندازد.

 

مرتبط:

اولین خون

بازار آزاد چگونه شورش اجتماعی و سرکوب سیاسی می‌آورد؟!

مجازات کیفری مفسدین، کفاره تخییری نشود!

 

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۵

دست کج روی!

۱۸دی۱۴۰۴/ وزیر اقتصاد:

«تمامی وزارتخانه‌ها مکلف شده‌اند که با سرعت بالا ارزهای صادراتی خود را به چرخه اقتصادی بازگردانند؛ والا به ضابط قضائی معرفی می‌شوند. خاطیان ظرف یک روز عزل خواهند شد».

( به تاریخ ها توجه کنید!)

 

۲۱ دی ۱۴۰۴/ مصوبه دولت:

«کلیه شرکت های دولتی و وابسته و تابعه دستگاه های اجرایی،…

موظفند بلافاصله نسبت به رفع تعهدات ارزی صادرات خود و یا تعیین تکلیف آن و اصلاحات بعدی آن اقدام نمایند .

در صورت تخلف از این حکم دستگاه های اجرایی ذی ربط موظفند ضمن ارائه گزارش به مراجع ذی صلاح، بلافاصله نسبت به عزل اعضای هیئت مدیره و… و تعیین اعضای جایگزین با رعایت تشریفات قانونی اقدام نمایند.

بانک مرکزی موظف است به صورت ماهانه گزارش عملکرد و شیوه اقدام دستگاه های اجرایی موضوع این تصمیم را به هیئت وزیران ارایه نماید و کلیه اعضاء هیئت دولت موظفند همکاری لازم را با بانک یاد شده به عمل آورند و گزارش عملکرد خود را به بانک مرکزی و دفتر هیئت دولت ارائه نمایند».(تلخیص)

 

۲شهریور ۱۴۰۵/ رئیس قوه قضائیه:

«عمدتا بدهکاران ارزی اشخاص حقوقی هستند که برخی از آن‌ها به دولت وابسته‌اند».

(رقم ها در ویدئو!)

 

پ. ن:

اندک اندک قلب ها با زرپرستی خو گرفت

در هوای سیم و زر گندید و کم کم بو گرفت

 

غالباً قومی که از جان زرپرستی می کنند

زمره ی بیچارگان را سرپرستی می کنند

 

سرپرست زرپرست و زرپرست سرپرست

لنگی این قافله تا صبحگاه محشر است

 

از همان آغاز، دست کج-روی ها پا گرفت

روح تاجر پیشگی در کالبدها جا گرفت

( سید حسن حسینی/ شاعر انقلاب اسلامی)

 

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۲

چه گاه؟!

ویدئو: «فتح مبین مربوط به احد و بدر و خندق و تبوک نیست مربوط به صلح حدیبیه است.

گاهی ثمرات مصالحه درست از صدها جنگ بیشتر است»

 

سخن درست و دقیقی است.

اما چه گاه؟!

پاسخ در همان فتح مبین قرآن است:

وقتی صلح در «نظم محمدی» باشد؛ نه نظم سفیانی!

 

ماجرا اینقدر «مبین»(روشن) بود که «تبیین» (توضیح) نمی خواست:

  • ۵ق پیروزی در جنگ احزاب و شکست بزرگترین ائتلاف حجاز علیه رسول الله(ص)
  • ۶ق قرار داد حدیبیه و مهلت ده ساله
  • ۷ق فتح خیبر و اخراج شهرک نشین های یهود
  • ۸ق فتح مکه بدون جنگ و سقوط کامل و بیّن نظم جاهلی .

هرکس از تشکیل تنها حکومتِ حجاز در مدینه توسط پیامبر (ص)، تا بدر و احد و… را ببیند،واضح است: پیامبر(ص) دارد مقابل نظم جاهلی، نظمی می سازد . در جنگ احزاب مقابل «همه کفرِ مؤتلف»، پیروز می شود.

فقط مکه مانده که فعلا برای حج می رود.

در قرارداد حدیبیه، قریشِ رو به زوال، درون نظم محمدی ، مهلت ده ساله می گیرد نه بالعکس!

با نقض هم پیمان قریش، تفاهمنامه، باطل و مکه بدون جنگ فتح می شود و نظم محمدی کامل می شود .

این است فتح مبین!

 

در روزگار ما «برجام» به حدیبیه تشبیه می شد؛ که فتح مبین اش معلوم شد!

 

«تفاهمنامه» هم نقض اش، جبرانی برای «مذاکره دوباره» می خواهد؛ نه «دستور فتح مکه»!

 

«رضایت به بقاء» در «نظم استعماری منطقه»، همراه با «احتمال تجاوز مجدد و مکرر»، هرچه باشد حدیبیه نیست!

 

«فتح مبین» اینجا «ساخت نظم جدید اسلامی ایرانی» با ابزار تنگه هرمز، «اخراج آمریکا» و «زمینه زوال اسرائیل» است!

آدرس آن را بدهید!

 

 

محسن قنبریان ۱۴۰۵/۶/۱