درسهای نهجالبلاغه | شرح خطبه ۲۱۶
جلسه هجدهم | ۳ بهمن ۱۴۰۴
حجت الاسلام محسن قنبریان | هیئت راه فاطمه قم
حاکم نباید ثناء را دوست داشته باشد!
- درباره کار نکرده ، عنوان «مدح من لایستحق»/ مبنای درست فقهی
- درباره سجایا و کارهای انجام داده ، «فلاتثنوا علیَّ»!
چرا؟! «لإخراجی نفسی الی الله و الیکم…»: بخاطر اینکه خودم را برای خدا و شما قرار داده و برخی حقوق باقی مانده!!!
نکته توحیدیِ «الی الله و الیکم»!
با این اوصاف که چنین حاکمی سزاوارتر برای مدح و ثناست! چرا نه؟!
چون وظیفه واجبش را انجام داده!
به تعبیر کاشف الغطا، واجب مِلک خداست و به دیگری فروخته نمی شود!
توجه: کدام مدح منظور نیست؟!
- مدح در ولایت باطنی و تکوینی -که امام(ع) مظهر اسمای حسنای الهی است- منظور نیست. آن جامعه کبیره است و تنها راه خداشناسی.
- مدح سیره سیاسی و اجتماعی امام (ع)نیست که از باب وجوب تأسی، لازم است.
پس اگر مدح حضوری و تملق حاکمان عادل نه، برای آنها چه باید کرد؟!
کمک در انجام آن وظیفه!
مدح مذموم ایستادن رو به حاکم است اما دفاع از او مقابل دشمن یا از بین بردن موانع اطاعت او ممدوح است/ سیره یاران از حضرت زهرا(س) تا عمار و نجاشی شاعر و زنان مدافع
مهمتر از آن عهد خون در یاری است/ گریز به تهدید جان رهبری توسط دشمن
