اهل معرفت گفته اند:«الفاظ برای حقایق وضع می شود نه مصادیق»!
مثلا «میزان»(ترازو) اگر برای مصداقِ دو کفه ای بود، نباید همچنان بر ترازوی دیجیتال (بی هیچ شباهت مصداقی با دو کفه ای) صدق می کرد!
میزان برای «حقیقتِ چیزی که سنجش می کند» وضع شده؛ حتی اگر موجودی حیّ و مجرد از ماده باشد و در قیامت اعمال و نیّات را بسنجد (وَضَعَ الْمِیزَانَ)!
«الْمَوْءُودَهُ» هم چنین است. اسم مفعول است برای «زنده دفن شده» ای که زیر سنگینی خاک یا آوار و… جان می دهد!
دیروز مصداقش دخترکان بی گناهی بودند که «جاهلیت عرب» زنده به گورشان می کرد و امروز بچه های بی گناهی است که «جنایت غرب» و بچه کُش های اپستینی با بمب های سنگر شکن مدرسه شان در #میناب یا خانه شان در قشم را برسرشان ویران می کنند و زیر آوار زنده دفن میشوند تا بمیرند!
نکته عجیب این است که در سوره تکویر پس از شمردن ۷وصف تکوینی قیامت، اولین سئوال محشر را پرسش از این وئیده ها (همان مؤوده) قرار می دهد:
وَإِذَا الْمَوْءُودَهُ سُئِلَتْ * بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ
روایات شیعی نیز اولین دادخواهی محشر را درباره محسن بن علی می داند!
عجیب تر اینکه مثل دادگاه این جهانی سئوال از قاتل پرسیده نمی شود!
به خاطر تحقیرش، سئوال از خود کودک زیر آوار مانده است که: «به کدامین گناه کشته شدی»؟!
استفهام انکاری است!
کودک که گناهی نداشته است!
توبیخ قاتل در لحن سئوال، فریاد می کند.
کودک کُش ها اولین جهنمی ها خواهند بود!
عکس: سینا جعفری ۲ساله /بمباران قشم ۸مرداد
محسن قنبریان