هیچ وقت در نظم اموی معاصر بازی نکردند! معامله و برد_ برد نکردند! دنبال به هم زدن نظم اموی بودند؛ باشمشیر یا تدبیر!
یک تقسیم جامع:
- ائمه(ع) یا در «حالت نظام» ( در دست داشتن حکومت) بودند یا «حالت نهضت» ( جنبشی بدون داشتن حکومت برای تغییر نظم موجود)
- حالت نظام خود دو گونه است: «در حال اقتدار» ( نفوذ حکم و اطاعت شدن) مثل حدیبیه
«حالت اضطرار» ( عدم نفوذ حکم و یاری لازم) مثل حکمیت و صلح امام حسن(ع) - حالت نهضت هم دو گونه است:
«رسیدن به ضیم»( ظلم با ننگ) مثل عاشورا. «مادون ضیم» مثل ائمه(ع) بعد عاشورا.
ائمه حاکم حتی در حالت اضطرار هم در نظم اموی نرفتند؛ چه رسد به حالت اقتدار!
حکمیت:
- اساسا حکمیت برگشت به حُکم قرآن و سنت است پس برگشت به منظومه حق و حقیقت است نه تقسیم در نظام منافع!
- حکمیت حکمی اسلامی است که امیر(ع) در جمل خود پیشنهاد داد!( نامه ۵۴)/ در صفین بی موقع و تحمیلی بود نه راساً حرام باشد!
صلح حسنی:
- شرط اصلی اش برگشت خلافت به اهلبیت بود= منظومه حق و حقیقت!
- اگر می خواست در نظم اموی بُرد_بُرد کند…
شب پنجم محرم الحرام ۱۴۴۸
بخش دوم
هیات محبان فاطمه الزهرا (س) اهواز