- یقین به راه و هدف خود.
مُردّد و مذبذب به مباهله نمی رود.
بُریر، غیر معصومی بود که در عاشورا مقابل یزیدیان مباهله کرد و رقیبش معجزه آسا کشته شد!
او هم یقینِ علی اکبریِ « أولسنا علی الحق»؟! داشت.
شیعیان اصحاب مباهله! به راه و هدف خود مقابل دشمنان زنده اسلام ناب یقین دارید؟ - رهن جان!
کسی که مباهله می رود، جان خود را گرو برای ادعایش می گذارد.
مدعیِ بی هزینه در سنت الهی، رسوا می شود.
پیروان اسلام مستضعفانِ علی(ع)! در دعا مال و جان گرو نهاده اید؟! - آقا زاده های صف اول!
در تقسیم غنیمت ها کسی آقازادگانِ مباهله را اول صف ندید، اما در مواجهه با خطرها چه زیر شمشیرها، چه نفرین ها صف اول بودند.
آقایان و آقازادگان جمهوری اسلامی! این گونه باشید! مثل دامادِ نبی و حسنیْن(ع) نمی شوید، مثل داماد و دختر شهید خامنه ای و فرزندان رشید و باقری و لاریجانی و…باشید؛ نه مثل غنیمت بران غایب از جنگ! - حق مسلّم !
«منافع» را می شود مصالحه کرد؛ بُرد_بُرد با هژمونی ها و نظم های مستقر.
اما «حق مسلم» قابل معامله و مجامله نیست؛ مجادله و محاربه و مباهله می خواهد.
حق مسلم آن روز نبوت خاتم(ص) بود؛ امروز حق مسلم نداریم؟! - خدای صحنه ها!
خدایی که در مباهله قرار است «لعنت» کند، در غزوات، «لکن الله رمی» بود، در حدیبیه، رصدکننده دشمن(لبالمرصاد) و در قامت «انمایبایعون الله»، دستش بالای دست بیعت کنندگان بود!
«با هم» و «با ولیّ» بودن، شرط است.
محسن قنبریان / شب مباهله ۱۴۰۵