آنچه امام آنروز می‌دید ولی برخی امروز هم نمی‌بینند!

امام‌خمینی(ره) با قبه و بارگاه حتی برای علماء ربانی مخالف نبود، بخصوص اگر مجتهدی مجاهد و انقلابی و شهیدی مثل مدرس باشد.
لذا در مقابل خط رژیم پهلوی که نسیان مدرس و اختفاء و تخریب قبر او در دستورش بود، امام پس از انقلاب در بین این همه مجتهد و عالم ربانی از دنیا رفته، دستور بازسازی قبر او را دادند. اما نگاه متعالی امام در آنجا هویداست که “احیاء روحیه و بینش مدرس” را مقدم می‌شمارد: “برماست که ابعاد روحی و بینش سیاسی و اعتقادی او [مدرس] را هرچه بهتر بشناسیم و بشناسانیم و با خدمت ناچیز خود مزار شریف دور افتاده او را تعمیر و احیاء نماییم”. (۲۸شهریور۶۳)

امام با تجلیل‌های بی‌محتوا موافق نبود. “صرف گنبد و بارگاه برایش موضوعیت نداشت”. لذا حرم مجلل رسول الله(ص) هم اگر نماد رژیم سفیانی و اسلام آمریکائی سعودی و نمونه برای خادمین حرمین شدن آن‌ها می‌شد را زیر سؤال می‌برد و می‌فرمود: “رسول الله نیازی به مساجد اشرافی و مناره های تزییناتی ندارد”(۲۹تیر۶۷). درحالی که چنین سخنی را درباره حرم باشکوه ثامن الحجج(ع) نداشتند. بلکه آن را “مرکز ایران” می‌شمردند(صحیفه امام ج۱۶ص۳۸۸) چرا که آن را برای “بقای اسلامیت جمهوری اسلامی” [اسلام انقلابی و کفرستیز] و “مشرف شدن این جمهوری به حضور بقیه الله(ع) و حل مسائلش خدمت ایشان” می‌خواست(ر.ک: همان).
بخاطر اینکه ساخت و ساز و مجلل‌سازی‌ها “موضوعیت” و “اصالت” نیابد و هدف‌ها -که ساخت بینش کفرستیز بین مسلمانان است و مضمون همه زیارات- فراموش نشود، در فرمان ساخت مصلای پایتخت تأکید کردند: “ان شاء الله در کنار ساختن مصلای تهران در ساختن بینش کفر ستیزی مسلمانان موفق باشید. ضمنا سادگی مصلی باید یادآور سادگی محل عبادت مسلمانان صدر اسلام باشد و شدیدا از زرق و برق ساختمان‌های مساجد اسلام آمریکایی جلوگیری شود”(۲۳آبان ۶۷).

انگار امام آنروز نگران بود روزی جای “بینش کفرستیز” و “روحیه مدرس”، “ساختمان و بناء آبروی اسلام یا عالمان ربانی شود”! هرچه آن عالم ربانی‌تر، بارگاهش مجلل‌تر و آبرومندتر!
خیلی مشتاقم بدانم هم مباحثه‌ی آن امام عزیز -حضرت آیت الله حسن فرید گلپایگانی از عالمان بزرگ تهران- در نامه‌اش چه پیشنهادی به امام عزیز داده بود که ایشان در پاسخش نوشتند: “بهتر است که بنده و شما در فکر قبه و بارگاه نباشیم که اینها برای هیچکس سودی ندارد، آنچه می‌دانید سود دارد عمل خداپسند است…”.(صحیفه امام ج۲۰ص۲۴۵).
نامه‌ی آن عالم و مجتهد بزرگ تهران را نیافتم اما ظاهرا باید پیشنهادی مبنی بر قبه و بارگاه بوده باشد. قبه و بارگاه هم برای زنده‌گان نیست و علی‌الظاهر برای عالمان از دنیا رفته یا زنده‌گانی که از دنیا می‌روند بوده است که امام چنین پاسخ داده‌اند!
این نگرانی امام را امروز محقق شده داریم می‌بینیم:

• گنبد و بارگاهی برای قبر آینده برخی بزرگان(…)!
• مدرسه‌ای مجلل و منحصر به فرد برای آینده مرجعیت برخی فاضلان(…)!
• مسجدی روی آب در جزیره توریستی ایران برای رونق جاذبه گردشگری آنجا(به گفته امام جمعه‌اش)!
• امامزاده‌ای با سونا و جکوزی (زیرزمین آن به گفته نماینده مجلس/زمین وقفی جوار آن و جزء مجموعه امامزاده به گفته مدیریت امامزاده) (باهزینه ۳۰میلیارد از بیت‌المال به گفته نماینده مجلس/۱۴میلیارد به گفته مدیریت امامزاده)!
• تخریب گلدسته کاشی کاری شده امامزاده دیگر و ساخت مجلل‌تر آن با هزینه بیت‌المال در شهری که خیابان‌هایش آسفالت درست و حسابی هم ندارد!
  و…

اینها و مثل اینها یعنی اصل شدن بناء و “آبروشدن ساختمان” و فرع شدن و فراموش شدن هدف از مزار امامزاده‌ها و مساجد و مدارس علمیه.
آنها که دقائق و ظرائف سخنان خمینی بزرگ را کمتر درنگ می‌کنند و آنها را سخنرانی -نه فقاهت و اجتهاد- تلقی می‌کنند شاید الان آیه تعظیم شعائر را برای هزارمین بار سر دست بگیرند همه موارد را توجیه و رویه شدنش را هم نبینند! اما این نقد و ابرامها اگر فرصتی برای رسیدن به افق پرواز آن مجتهد کم‌نظیر تاریخ تشیع شود، جای بسی شکرگزاری است.
ان‌شاء‌الله در فرصتی این نظرگاه خاص امام عزیز کامل‌تر تبیین و مبانی فقهی آن بیان می‌شود.

محسن قنبریان ۹۷/۳/۲۹

ویژه مراسم رحلت امام(ره) با سخنرانی حجت الاسلام قنبریان

موضوع: مواجهه امام خمینی(ره) با مصلحت‌یابی، مصلحت‌بافی، مصلحت‌سازی
زمان: دوشنبه۱۴خرداد – بعد از نماز ظهر و عصر – مسجد بلال (بهبهان)

دوستان همشهری‌ام دیده‏‏‌اند اندازه پرکوچک خود سال‌هاست به آب و آتش می‌زنم تا ایمان جوانان را نسبت به انقلاب و اسلام ارتقاء و شبهه‌ای را از ذهنشان بزدایم. حالا نمی‌خواهم دادگاهی یا حتی محکوم شدنم ایمان کسی را بلرزاند و نسبت به نظام عزیز اسلامی بدبین‌اش کند. پس مومنین یاری‌ام کنند و هرچه نزد بعضی جوسازی تلقی می‌شود را رها کنند.
باید فرقی بین دادگاه رفتن یک سینه چاک انقلاب و رهبری با زوایه‌دارها و فتنه‌گرها باشد. مثل آنها نباید به نفع بنده، خدای نکرده دستگاه قضاء، نظام، شاکی یا طرف نقد و… زیر سؤال برود.
حتی اگر برخی دوستان اهوازی بالاصاله از خود نقد ناراحت و ناخشنودند و حتی به زبان هم می‌آورند که نباید می‌شد؛ اما فعلا برای عنوان مجرمانه به عکس نوشته‌ای در کانال تلگرامی دست یازیده‌اند، که قبل از نوشتن آن نقد از سخنرانی ۱۳رجب تهیه شده است. علیرغم مات بودن تصویر، عنوان سخنرانی طبق روال بالای عکس نوشته‌ها اینجا هم هست و موهم تطبیق آن عنوان بر افراد شده است که منظور تهیه کنندگان و بنده نبوده است. بخاطر همین قبل از رؤیت زیاد با فاصله‌ای اندک قبل از تذکر و دادگاه و… برداشته شد.
اگر اینها دال بر حسن نیت و عدم قصد تخریب و توهین بنده و دوستان کانال تلقی نشد، بنده شجاعانه از بابت آن عنوان بالای آن عکس نوشته ولو برای همان چندین ساعت و چند بازدید عذرخواهی می‌کنم تا فردای قیامت مدیون ایشان و جده‌اش زهرا(سلام الله علیها) و در دنیا شرمنده مخاطبانی که امر به معروف پاک و بی‌شائبه حتی یک مکروه سیدالشهداء(ع) را همواره برایشان گفته‌ام، نباشم.
رهاشدن و بی‌جواب گذاشتن اصل نقد و تمرکز بر این اتفاق رسانه‌ای و غفلت کوتاه حتی اگر مورد گله برخی دوستان و مومنان باشد، اغماض و صفح را برطرف مقابل واجب نمی‌کند و می‌تواند حقش را از طریق دادگاه مطالبه کند.
همانطور که به تصریح از آیت الله جزایری بخاطر آن عکس نوشته -که مثال سخنان بنده نبوده و صرفا ارزش آرشیوی داشته است- عذر می‌خواهم، بر مفاد نقد خویش بر فرمایشات ایشان درباره مجلل‌سازی حرم امام بخصوص قسمت پایانی که به احترام ایشان علنی نکرده و خصوصی تقدیمشان شد پا می‌فشارم.
الهی لا تخلنا من حمایتک و لاتعرنا من رعایتک.

محسن قنبریان
۹۷/۲/۲۰

می‌خواستم این مطلب را قبل از احضار به دادگاه بخاطر یک نقد -که از روزهای اول تهدید به شکایت شدم- بنویسم. چون بعد آن شاید گدایی ترحم و خواهش عفو معنا می‌شد، لکن فیلتر تلگرام و اثاث‌کشی به سروش و ایتا کار را به تاخیر انداخت. فردا بخاطر آن نقد و حواشی‌اش به دادگاه احضار شده‏ام پس امشب با شما درمیان می‏گذارم:

۱۳مارس۱۹۸۱ پل‏ژان‏پل دوم در میدان سن‏‌پیتر رم توسط محمد علی آقجان ترکیه‏ای تبار مورد سوءقصد قرار گرفت. ضارب دستگیر و به حبس ابد محکوم شد. دو سال بعد در ۲۷دسامبر۱۹۸۳ پاپ بیست دقیقه محرمانه با او در زندان ملاقات کرد و او را بخشید!

به اصرار پاپ در سال۲۰۰۰ رئیس‌‏جمهور ایتالیا نیز رسما او را بخشید و ضارب پس از بیست‏سال آزاد شد!

این برخورد ضارب مسلمان‏زاده را به اینجا رساند که اعتراف کند: “عیسی مسیح بهترین انسانی است که قدم بر زمین نهاده است”!

۳۳سال بعد ترور با دسته گل روی قبر پاپ بیاید و با گریه از او تجلیل کند.

اینجا اما -که اسلام به ذات خود ندارد عیبی و هر کژی هست از مسلمانی ماست- “برخی” روحانیت که با شناسنامه “العلماء ورثه الانبیاء” و “الفقهاء خلفاء الرسول” و… بالادست مردم نشسته‏اند نه با عامل ترور خود بلکه با ناقد مکتبی و انقلابی خود چه نمی‏کنند؟!

چهار دانشجوی شیرازی بخاطر انتقاد از اسراف در تبلیغات انتخابات خبرگان امام جمعه، دادگاهی و محکوم می‏شوند. طلبه ایلامی بخاطر اعتراض به اشرافیت امام جمعه مرکز استان احضار می‏شود و…

آیا وراثت و جانشینی از رسولی مهربان‏تر از مسیح با آن صفح جمیل این است؟! ائمه‏جمعه توجه دارند آن کار پاپ موجب جذب به مسیحیت و این کار آنان موجب دفع از اسلام است؟ حتی اگر صحنه گردانی این پیگردها نه با خودشان و توسط متملقان و بادمجان دور بشقاب چین‏ها باشد! مدعی پاپ هم خودش نبود!

تازه مصیبت اینجاست که این جوانان مکتبی و انقلابی نه بقصد ترور بلکه بخاطر حفظ ارزش‏هایی که خمینی بزرگ -وارث اصیل انبیاء- برایمان آورد نه دست به سلاح که دست به قلم شدند و در شعاعی کوچک حرف حق را بگوش عده‏ای رساندند. آیا النصیحه للائمه المسلمین(واجب) و ترور(حرام) بالسویه است؟!

اگر بود و اینان غیر هم کیشی مثل ضارب پاپ بودند هم انتظار از این ائمه‏جمعه بیش از پاپ بود.

حاشا که همه سازمان روحانیت اصیل شیعه چنان باشد. آنانکه “مرزداران عقیده” و “فریادگر گرسنگی مظلومان مقابل سیری ظالمانند”، کجا قابل مقایسه با نهاد دنیوی کلیسایند که مهر “مال مردم خواری” و “راه آنان بر هدایت بستن” از سوی خداوند بر تارکشان حک شده است(۳۴/توبه)

جای برخی از آن نام بردگان مثل دستغیبی نشسته بود که علیرغم پاکی وقتی مظلومانه هتک و فحش نامه‏ها نثارش می‏شد، ماهی یک گونی دوخته شده از این نوشته‏ها را برای امحاء به فرد امینی می‏داد تا نام هتاک و فحاشی لو نرود! و دستغیب یک استثناء نبود و نیست.

اما احضار و دادگاه و حکم و زندان و… برای جوان انقلابی شیرین است وقتی می‏بیند نقدها و انتقادها بی اثر نیست. از گیلان و شیراز خبرهای استعفای معنادار پس از این مطالبات می‏رسد و گمان نکنم مرحوم آقای ایمانی آخرین باشد.

بنده هم فردا ظاهرا بخاطر نقدی که بر یک نظر یکی از ائمه‏جمعه مرکز استانی نوشته‏ام یا حواشی آن به دادگاه احضار شده‏ام. برایم متوقع بود. وقتی برخی منسوبین یا منصوبین حکمی سنگین‏تر از حکم هر دادگاه برایم نوشتند و قلمم را اسلحه‏ی فردا خواندند، دیگر احضار به دادگاه و حتی حکم -هرچه باشد- خیلی غیر قابل تحمل نیست. اما حیف بود یکی اقلا پاپ نشود، لذا کنار بارگاه امیرالمومنین(ع) به آن عزیز پیام دوستی دادم و از خدا خواستم :ربنا لا تجعل فی قلوبنا غلا للذین آمنوا…

اگر احضار فردا توضیحی برای مومنین لازم داشت و به صلاح بود عرض خواهم کرد.

محسن قنبریان ۹۷/۲/۱۸

این فهرست اجمالی را ببینید:

۱٫ آیت الله وحید خراسانی ۲۲فروردین۹۷ برای تعطیلی ۲۵رجب -شهادت امام کاظم(ع)- بخاطر تعظیم شعائر برای جمهوری اسلامی خط و نشان کشید و گفت: “اگر شهادت این امام تعطیل رسمی نشود ما مالیات به این حکومت گمراه نمی پردازیم”!

در مقابل این، نظر مقام معظم رهبری در سالها پیش قرار دارد که اساسا راه اندازی سینه زنی [اقل مرادشان، همان دسته عزا] برای مثل امام کاظم(ع) را لازم نمی دانند! چه رسد به تعطیلی آن روز.(۱)

این تقابل نظری در تعدادِ ایام عزاداری هم وجود دارد. از سویی آیت الله شبیری زنجانی۹۲/۱۲/۲۱ (در آستانه عید نوروز و فاطمیه) از دهه سازی های عزا گلایه کرده و گفتند: “همینطور پشت سرهم دهه درست کردن، توسط جامعه قابل پذیرش نیست و به مرور زمان زمینه انکار مجموعه عزاداری ها را به وجود می آورد… حدیث خاصی راجع به مدت عزاداری ها وجود ندارد از نظر شرعی هتک حرمت عزای اهلبیت(ع) خلاف شرع است اما اینکه چه کاری هتک حرمت است را خود افراد باید تشخیص بدهند… جامعه مشخص می کند تا چه زمانی باید عزا نگه دارد”(۲)

ادامه خواندن چالش شعائر ←