انتخاب فرزند برومند رهبر شهید، آیت الله سید مجتبی خامنه ای را به رهبری انقلاب اسلامی به مردم عزیز تبریک عرض می کنم.
امیدوارم بتوانیم ناصری صادق و متعهد برای ایشان در تحقق آرمانهای انقلاب اسلامی و ادامه مسیر رهبر شهیدمان باشیم.
آخر دعوانا ان الحمدلله رب العالمین
کمترین محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱۲/۱۸
جمله مربوط به خبرگان در بیانیه آقای روحانی:
«امید است مجلس محترم خبرگان با هوشمندی و زمانآگاهی، وظیفه خود را در زمان مناسب که به تمرکز افکار عمومی بر دفاع مقدّس آسیب نرساند و به وحدت ملی کمک کند، انجام دهد.»
ظهورش در واگذاشتن انتخاب رهبر سوم به پس از جنگ است!
در حالیکه در قانون اساسی:
اولاً قید «اسرع وقت» برای انتخاب آمده است. (اصل۱۱۱).
گرچه اسرع وقت در شرایط جنگی و شدت حفاظت های امنیتی، «موسع تر» است؛ اما واگذاشتن تا پایان جنگ _که معلوم نیست چه زمانی است_ عملا «إهمال» اصل ۱۱۱ است؛ نه رعایت اسرع وقت در شرایط جنگی!
ثانیاً از وظایف اختصاصی رهبری در قانون اساسی، «فرماندهی کل نیروهای مسلح» و «اعلان جنگ و صلح و بسیج نیروها» و «نصب و عزل و قبول استعفای: رئیس ستاد مشترک، فرمانده کل سپاه، فرماندهان عالی نیروهای نظامی و انتظامی» است (اصل۱۱۰)
واضح است اینها دقیقا ناظر به جنگ _آن هم مهمترین جنگ ایران_ است.
معقول نیست مهمترین «وظیفه مباشر رهبری» را از رهبر، خالی گذاشت به بهانه اینکه جنگ است.
ثالثاً این ضرورات، با تحلیل های صحنه و خوف از جریانی که این سالها جانب سازش می گرفته، مؤکد هم می شود.
وجه جمع ضرورت فوق با برخی ان قلت ها در فرآیندهای انتخاب و شرط «بررسی و مشورت»(اصل ۱۰۷) _که از آن جلسه حضوری و رد و ابرام های مخالف و موافق فهمیده شده_ چیست؟!
اصل ۱۰۸:… «هرگونه تغییر و تجدید نظر در این قانون و تصویب سایر مقررات مربوط به وظایف خبرگان در صلاحیت خود آنان است».
این اصل گره گشاست و به مجلس خبرگان امکان می دهد که مثلا «جلسه مجازی امن» (یا هر طریق دیگر) را هم که برآورده کننده «بررسی و مشورت» باشد، قانونی کنند.
نکته قابل توجه این است که غیر از اینکه قوانین جاری کشور بین جلسه مجازی و حضوری فرق نمی گذارد، خبرگان هم این مصوبه را بدون حضور جمعی می تواند رأی گیری کند؛ چرا که اصل ۱۰۸ فقط قید «در صلاحیت خود آنان» دارد و مثل اصل ۱۰۷ (انتخاب رهبر) قید «بررسی و مشورت» ندارد.
این جور اشکال دُوْر هم لازم نمی آید؛ که خود این مصوبه هم جلسه حضوری می خواهد!
جمله رئیس دبیرخانه مجلس خبرگان _که تنها مجرای رسمی اعلام نظر نهایی است_ نیز مؤید این است که معرفی رهبر سوم به پس از جنگ واگذار نشده است:
«مردم این اطمینان را داشته باشند که مجلس خبرگان رهبری به زودی گزارش نهایی فرآیند انتخاب و معرفی سومین رهبر نظام مقدس جمهوری اسلامی از طریق مجرای رسمی یعنی دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری به اطلاع عموم خواهد رساند، مشروط بر اینکه با صبر انقلابی خود بر استحکام کار بیفزایند و حتماً به شرایط کشور توجه لازم را داشته باشند.»
محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱۲/۱۷
متن پیام آیت الله حسینی بوشهری به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام و تحیات وافره و قدردانی از ملت مقاوم و آزاده ایران اسلامی و عرض تسلیت شهادت و عروج ملکوتی قائد عظیم الشٱن حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای (قدس سره)
به استحضار مردم شریف ایران میرساند مجلس خبرگان رهبری پس از انتشار خبر شهادت رهبر معظم انقلاب (رضوان الله تعالی علیه) علی رغم جنگ تحمیلی دشمن آمریکایی- صهیونی و تهدید مستقیم این مجلس بلافاصله با تشکیل جلسه هیئت رئیسه، اتخاذ تدابیر لازم جهت انجام فرآیند رهبر جدید را در دستور کار خود قرار داده و با فراخوان اعضای محترم مجلس خبرگان رهبری از اقصی نقاط کشور در صدد عمل به تکلیف شرعی و قانونی خود میباشد و در این زمینه، لحظهای درنگ را جایز نمیداند.
هر چند ملت فهیم ایران مستحضر هستند که با توجه به جایگاه ویژه و خاص مجلس خبرگان رهبری، قطعاً شرایط جنگی و امنیتی را نمیتوان نادیده گرفت و بر این نکته تأکید میکند که بحمدلله قانون اساسی پیش بینیهای لازم را در نظر گرفته و این مجلس به استناد اصل ۱۰۸ این قانون صلاحیت تصویب مقررات مربوط به وظایف خود را داراست و امروز هم کشور طبق اصل ۱۱۱که در قانون اساسی پیش بینی شده اداره میشود. امید است که شورای موقت در این فاصله زمانی تا تعیین و معرفی رهبر جدید، مسؤولیتهای خود در برابر ملت رشید و انقلابی عمل نماید و مردم را به آیندهای روشن امیدوار سازد.
در پایان تأکید میشود که مردم این اطمینان را داشته باشند که مجلس خبرگان رهبری به زودی گزارش نهایی فرآیند انتخاب و معرفی سومین رهبر نظام مقدس جمهوری اسلامی از طریق مجرای رسمی یعنی دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری به اطلاع عموم خواهد رساند، مشروط بر اینکه با صبر انقلابی خود بر استحکام کار بیفزایند و حتماً به شرایط کشور توجه لازم را داشته باشند.
سیدهاشم حسینی بوشهری
نایبرئیس مجلس خبرگان رهبری و رئیس دبیرخانه
جنگ ها معمولا به «ریشه کنی یک طرف» تمام نمی شود و با توافقی به سرانجام می رسد.
توافق پایان جنگ:
اولاً: با «مجمع بین المللی» باشد نه متخاصم!
ثانیاً: سر نقطه «تعهد عدم تجاوز» باشد نه مسائل قبلی (هسته ای و…).
ثالثاً: این بدون ضربه کاری در جنگ ممکن نیست.
رابعاً: «ضمانت کافی و عملیِ» آن بیش از پیمان ها و نوشته ها باشد که عهد شکن التزامی بدان ندارد.
«خروج کامل آمریکا از منطقه» تنها ضمانت عملی به نظر می رسد.
اگر آن خون پاک این «تبیین عمومی» و «تدبیر حکومتی» را نکند، آن را هدر داده ایم!
محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱۲/۱۲
خوانش توحیدی نظام امت و امامت!
دست خدا با مردم است، با دست خدا و مردم دشمن خانه خراب میشود. مردم مومن مجرای اراده الهی اند، این دعا و تضرع میخواهد.
خاطره زیبای بیتوته شب بدر پیامبر(ص)
امروز دو مذهب در زمین است: مقاومت و صهیونیزم!
برنامه ثریا ۱۴۰۴/۳/۲۹
حجت الاسلام قنبریان
آیا تا به حال فکر کردهاید چرا در اوج تحریمها، خودروهای لوکس وارد میشود اما داروهای خاص نه؟
اگر مقاومت را میخواهیم، قوی شدن دولت مقاومت (جمهوری اسلامی) شرط آن است.
روایت حجتالاسلام قنبریان از راهبردهای منطقهای جمهوری اسلامی را بشنوید؛ از ایده تشکیل جماهیر مستقل اسلامی تا شکلگیری هستههای مقاومت و جبهه مقاومت.
سردار شمخانی در مصاحبه با آقای موگویی درباره نقشه ترورش توسط اسرائیل به دیالوگ فیلم پاپیون استناد کرد و گفت: حروم زاده ها من هنوز زنده ام!
در پاسخ به حواشی انتشار غیر اخلاقی فیلم عروسی دخترش در هتل لوکس اسپیناس هم همان دیالوگ را تکرار کرد: حروم زاده ها…!
من فیلم پاپیون را تا امروز ندیده بودم؛ اما این جمله (البته بدون: آهای حروم زاده ها) برایم از کسی دیگر معروف و مشهور بود.
هردو گفتند: “من زنده ام” ؛ اما این کجا و آن کجا؟!
پاپیون تجسم فرهنگ استعماری غرب است. گاوصندوقْ زنی که به کارفرمای خود نارو می زند! مقداری از جواهرات را برای خود برمی دارد! برایش پاپوش ساخته می شود و به جرم قتل، در مستعمره گویان زندانی می شود…
بقیه فیلم تلاش چند باره برای فرار است. زنده ماندن دزدی مقابل حروم زاده بازی استعمارگرانِ گویان.
قاتل نبود؛ اما مجرم چرا!
البته تسلیم هم نمی شود و به تعبیر فیلم نمی شکند!
او هم خاطرات زندان و فرارش را منتشر می کند و کتاب پر فروش فرانسه میشود.
“من زنده امِ” دوم ، انسان انقلاب اسلامی و فرزند خمینی است.
دختری اسیر حزب بعث در دفاع مقدس که او هم خاطرات خود را به نام من زنده ام کتاب کرد.
شهید سلیمانی شیفته کتاب او شد و دو تقریظ برآن نوشت. اولی را در بغداد:
«خواهرم، مثل همان برادرهای اسیرت همه جا با تعصب مراقبت می کردم کسی عکس روی جلد کتابت را نبیند. و در تمام کتاب با ناراحتی و استرس بدنبال این بودم که آیا کسی به شما جسارت کرد؟
آخر مجبور شدم روی عکست را با کاغذ بچسبانم تا نامحرمی او را نبیند.
برادرت سلیمانی.»
اگر به آن خواهر گرامی جسارتی هم می شد او گناهی نداشت؛ لکن هیچ لکه خاکستری ای هم در پرونده او نبود؛ حتی ناخواسته!
این از نامه دوم سردار دلها معلوم است:
«خواهر خوبم. در آن اسارت، اسارت را به اسارت گرفتی!
سعی کن در این آزادی اسیر نشوی
انشالله کتابت را به همه زبان ها ترجمه می کنم تا همه بدانند زینب بنت رسول الله چگونه بوده است وقتی کنیز او معصومه [ی آباد] اینگونه معصوم بوده است.
به تو بعنوان خواهرم، بعنوان معرف دختر مسلمان شیعه، معرف ایران اسلامی، معرف تربیت خمینی افتخار می کنیم.
حقیقتا شگفت زده شدم و هزاران بار به تو و دوستانت مرحبا گفتم».
این فرق انسان انقلاب اسلامی و مولود غربی است.
نمیدانم چرا دلم می خواست رزمنده و فرمانده دفاع مقدسِ اول و مجروح دفاع مقدسِ ۱۲ روزه، “من زنده امِ” دوم را از خود و زندگی اش نشان می داد نه دیالوگ “آهای حروم زاده ها من هنوز زنده امِ” یک متقلبِ مظلوم!
سزاوارتر بود شمخانی معرف تربیت خمینی باشد؛ نه پاپیونِ غرب وحشی!
در تقابل با دشمن، مثل معصومه آباد ماندن یا خدای نکرده مثل پاپیون شدن، دو اثر متفاوت بر مردم و جامعه دارد:
اولی فقط کتابش را نمی خوانند، پای آن راه و مسلک همراهی و مقاومت هم می کنند!
پاپیون را ولی همان فرانسوی ها هم فقط کتابش را می خوانند و فیلمش را می بینند؛ اما راه و رسمش، مکتبی نمی شود و مقاومتی را تقویت نمی کند!
انقلاب اسلامی، آدمش اولی است نه دومی!
محسن قنبریان ۱۴۰۴/۷/۲۹
 |
 |
 |
 |
طرح انقلاب اسلامی برای مهار و حذف اسرائیل از «احیای امت اسلامی» می گذشت.
«همکاری کشورهای منطقه اسلامی» تنها راه نجات کشورهای منطقه از شرّمطلقِ اسرائیل است.
از همین جا پروژه های «ایران هراسی» از سوی دشمنان کلید خورد. تلاش هایی در دیپلماسی رسمی و عمومی و تبلیغات و سوژه یابی ها برای موجّه سازی این ایده آغاز شد.
تا حدودی اتهام «احیای امپراطوری ساسانی» یا «دولت صفوی» و تهدید بودنِ ایران، برساختِ افکار عمومی عربی شد!
در مقابل، خیرخواهی های ایران برای کشورهای منطقه معمولا بدون پیوست افکار عمومی انجام شد!
برای نمونه مرکز پژوهشها و مطالعات سیاسیِ «العربی» از مردم سوریه پرسیده: «سیاستهای کدامیک از قدرتهای منطقهای و بینالمللی، تهدیدکنندۀ امنیت و ثبات منطقه است؟»
چنانچه در نمودار ۱ می بینید: ایران با تفاوت اندک(۴٪) بعد اسرائیل، تهدید کننده امنیت منطقه است!(جمع دو گزینه اول)
نظر سنجی موسسه واشینگتن از مردم عربستان در تیر و مرداد۱۴۰۴:
باوجودی که ۸۶٪ نظر منفی درباره پیمان ابراهیمِ ترامپ دارند!(نمودار۳)
یا ۵۰٪به شهادت رساندن سید حسن را منفی می دانند!(نمودار۴)
اما ۸۷٪هم رابطه با ایران را مهم نمیدانند!(نمودار۲)
در این وضعیت، فرصت پیش آمده اخیر در منطقه می تواند، موازنه ساز باشد.
تجاوز رژیم صهیونی به قطر در زنجیره ای از تحرکاتی است که ذیل «پروژه اسرائیل بزرگ» جا می گیرد.
تحرّک بیشتر دیپلماسی رسمی و عمومی و جهت دهی های نقطه زن تبلیغاتی می تواند افکار عمومی عربی را به ایران نزدیکتر و از دشمنان منطقه اسلامی دور کند!
محسن قنبریان ۱۴۰۴/۶/۲۲
قطعاً از بیانیه گام دوم به اینسو رهبر انقلاب مشکل را “محاصره تبلیغاتی” و جهاد را “امید آفرینی” خواندهاند.
واضح است بدون امید، هیچ تحولی به سامان نمیرسد و جز ریزش و انسداد نتیجهای نمیدهد.
لذا این سالها بیش از گونههای تحول خواهی بر جهاد تبیین و امید تاکید کردهاند.
سیاه نمایی و بزرگ کردن ضعفها، البته تذکر همیشگی ایشان به گویندگان و نویسندگان بوده؛ اما عنصرِ مغفول دیگری در ناامیدی و احساس ضعف در مردم موثرتر است و در کلمات ایشان هم با “نهی از وعدههای غیر عملی” منعکس است.
“اگر یک ملت یا مسئولان آن، چگونگی برخورد با شعارها [آرمانها] را درست ندانند، به خسارتهای بزرگی دچار خواهند شد” (۷۵/۸/۹)
وعدههای توخالی در قبال آن آرمانها، اندازه بیان نقایص و کمبودها یأس آفرین است!
مثلاً نشست رئیس جمهور با اصحاب رسانه و توئیت دبیر شعام درباره گروسی، دو روی یک سکهاند!
اظهار فلاکت و بدبختی / خط و نشانهایی که انجام نمیشود دو روی القاء ضعف و زاینده ناامیدی در جامعه است!
همینها هم سوژههای آن نویسندگان میشوند!
ما پیرو امیرالمومنین (ع) هستیم که مرامش این بود: کُنْتُ أَخْفَضَهُمْ صَوْتاً وَ أَعْلَاهُمْ فَوْتاً
یعنی: در وعده و ادعا صدایم کوتاهترین اما در سبقتِ انجام و تحقق، از همه برتر بودم (خ۳۷)
“روایت قدرت موشکی” با “خط و نشانها”یی که در تزاحمات سیاسی نمیشود، تفاوت دارد!
“روایت پیشرفت” با “وعده رفاه عمومی و عدالت” تفاوت دارد!
“روایت اقتدار” با “شعارهایی که در عمل تعقیب نمیشود” ، تفاوت دارد…
محسن قنبریان ۱۴۰۴/۶/۱۹