1. جان یک جهان بی جان!
   فرق یک «جامعه کافر» با «جامعه مؤمن» را در «متن زندگی» آن جامعه باید دید؛ نه پستوی ذهن یا کتابخانه و کنیسه و کلیسایش.
   فرق یک «جامعه دین باز» با «جامعه دین دار» کجاست؟! دقیق تر از «متن جامعه» بگو!
   جامعه، پر از قرآن و نماز و روزه و افطار و حتی حجاب و حدود باشد، دیگر حتماً دیندار است و دین باز نیست؟!
   «مناسک و اعمال» خیلی مهم اند؛ «جامعه متنسّک[۱]» را از «جامعه متهتّک[۲]» جدا می کند؛ اما از جامعه دین باز نه!
   «إذٰا نٰادَیْتُمْ إلَی الصَّلٰاهِ اتَّخَذُوهٰا هُزُواً و لَعِباً[۳]»
   «ایمان» معیار حقیقی است.
   جامعه دیندار، اعمال و مناسکش از ایمان می جوشد، نه از رسم و عادت یا نفاق و تقلب!
   ایمان است که: «قٰامُوا إلَی الصّلٰاه[۴]» را «أقٰامُوا الصّلٰاه[۵]» و «کُسٰالیٰ» و «یُراٰؤُنَ الناس[۶]» را «معراج المؤمن[۷]» و «قربان کلّ تقی[۸]» می کند.
   سخت تر شد!
   ایمان را چطور ببینم؟!
   از کجا معلوم جامعه ای دارد و جامعه ای نه؟!
   از «توحید»!
   «جانِ ایمان»، توحید است!
   همه ایمان ها از اوست. «چنین ایمانی» فارقِ دین بازی ها از دین داری ها، می شود!
   فقط اگر «توحید به عمل بکشد» جامعه، دین دار است؛ بدون آن، هرگز!
   بدون آن حتی اگر پر از نماز و قرآن باشد، تازه می شود: «أکثر الضَجِیج و أقلّ الحَجِیج[۹]»!
   مناسک دینی، «نشانه مشترکِ» این یکتاپرستیِ عملی با دین بازی است!
   اما «نشانه های مختصه» ای هم دارد که کار را تابلو می کند و دین بازی را جا می گذارد!
   مهمترین و اساسی ترینش: «کفر به طاغوت» است!
   به قرآن نگاه کن: مثل قرینه «یُقیمُونَ الصّلٰاه و یُؤتُونَ الزّکٰاه» در مناسک، «یَکْفُرُ بِالطّاغُوتِ و یُؤمِنُ بِاللّه[۱۰]» در ایمانْ دارد!
   «علامت مختصه ی ایمانِ توحیدی»، این است؛ نه نماز و زکات و… این «فیلتر اصلیِ» دین بازی و دین سازی و… است!
   طاغوت، آن «معبودِ غیر خدایی» است که حتما از تو سجده و نذر و قربانی نمی خواهد! (که اگر رویَش دهی اینها را هم می خواهد!)؛ بلکه «پذیرش سلطه» می خواهد؛ چون «طغیان» کرده است!
   خیلی ساده و مدرن: با تو قرارداد می بندد، خودش به هیچ یک از تعهداتش عمل نمیکند، اما تو باید به بیش از تعهدات عمل کنی و الا تو را زیر می گیرد!
   مولای موحدان، دقیقاً همین را «پرستش او» می خواند:
   «مَنْ قَضیٰ حَقَّ مَنْ لاٰیَقْضِی حَقَّه فَقَدْ عَبَدَه: کسی که حقِ آنکه حقش را نمی پردازد را ادا کند، به تحقیق او را پرستش کرده است[۱۱]»
   ملت ایران با ۱+۵ قرار داد بست، همه تعهداتش را انجام داد، طرف مقابل سهم خود را رعایت نکرد و یک طرفه از قرارداد بیرون آمد! با تهدیدِ جنگ، دوباره مذاکره خواست! در بین مذاکره بمب باران کرد! دوباره «تسلیم بی قید و شرط» با روکشِ مذاکره خواست؛ و دوباره هم بمباران کرد!
   طاغوت، اگر این نیست؛ پس در عالم، هرگز طاغوتی نبوده است!
   کُرنش مقابل ترامپ اگر «فَقَدْ عَبَدَه» نیست؛ پس این حکمت هیچ مصداق عملی در دنیای واقعی ندارد!
   ملت ایران «نخستین مردم زمین» اند که «ترامپْ پرستی» را «نه» گفتند!
   از اینجا حتی از صادق ترین ایمان های معاصر در #غزه هم جلو زدند و فریب «صلحِ ترامپی» را نخوردند!
   با خودِ «شیطان اکبر» رویاروی شدند؛ تسلیم او نشدند و بمبارانش را در خیابان به سخره گرفتند! پایگاه هایش در کشورهای مثلاً مسلمان و پادگانش در فلسطین را «به ویرانی غزه» شبیه کردند!
   دقیقاً ضدِ «سلطه ترامپ»، گزینه رهبری برگزیدند!
   آنچه «تجدید سلطنت» بود، پذیرش «سلطه ترامپ» درباره رهبر بعدی بود؛ که آن هم با «امتداد خامنه ایِ ضد آمریکایی»، زیر پایشان لِه شد!
   با نفی این پرستش، کشور را «پر از خدا» و توحید عملی و ایمان کردند؛ حتی اگر هنوز روسری بعضی شان مطابق رساله نشده باشد!
   «جان ایمان» در ایران حضور دارد و ایران را «جان یک جهان بی جان» کرده است!
   اینجا ایران است!

محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱۲/۲٠

[۱] جامعه اهل مناسک و رعایت شریعت

[۲] جامعه پرده در و هتّاک

[۳] آیه ۵۸مائده: چون بانگ نماز دهید و بدان فراخوانید، آن را به استهزاء و بازی می گیرند!

[۴] وصف منافقان درباره نماز خواندن شان در آیه ۱۴۲نساء: برای نماز بلند می شوند (نه نماز را برپا دارند)

[۵] تعبیر شایع قرآن درباره نماز مومنانه: به پا داشتن نماز با همه آثار و لوازمش

[۶] ادامه آیه ۱۴۲نساء: چون به نماز بایستند با سستی می ایستند و به مردم خودنمایی می کنند

[۷] حدیث: نماز معراج مومن است

[۸] حدیث: نماز مقرّب کننده انسان با تقواست

[۹] حدیث امام صادق(ع) درباره حجِ اسیر در اسلام اموی و عباسی: چه بسیار است ضجه کننده و چه کم است حج گزار!

[۱۰] آیه ۲۵۶بقره

[۱۱] حکمت ۱۶۴نهج البلاغه