شاید کار عرصه سیاسی ما از «اختلاف» بیشتر شده و به «تفرقه» کشیده است!
اختلاف،«تفاوت نظر» هاست؛ اما تفرقه،«جدایی بدن» هاست!
تفرقه، قطع مباحثه ها و راه های مؤثر برای «حل اختلاف نظر ها» است.
تفرقه،«جبهه سازی» از اختلاف نظرهاست. حتی قبل از «خشونت رفتاری» و «توهین زبانی» هم تصویر دارد:
اینکه «هرچه» آنکه ( یا آنانکه) با او مخالفیم می گوید، حتماً «خلاف» است و «اعتراض» برآن در جامعه «وظیفه» است، حتی اگر با ادب و متانت هم بروز کند، چون «استمرار این رویّه»، «تثبیت بلوک بندی موافق_مخالف» است، نطفه تفرقه هاست!
پیشتر سه جلسه «درباره اختلاف» و راه درمان آن و کشیده نشدن به تفرقه سخن گفته ام که لازم است مخاطب اقلا چکیده های آن یا فایل صوتی اش را ملاحظه کند تا راه حل های اختلاف را برای تفرقه نیاورد!
اینجا ادعای عجیبی دارم :
تفرقه، درمان نمی شود!
توصیه و «گفتار درمانی»، در آخر دعوت کنندگان را «متهم» می کند!
تفرقه بعد از پیدایش، با «لاتفرقوا» قرآن و رهبران الهی هم درمان نمی شود!
پس تفرقه را چه باید کرد؟!
«انحلال تفرقه» یعنی چه؟! چه فرقی با دعوت «لاتفرقوا» دارد؟!
اگر حوصله خواندن و تأمل داشتید خواهد آمد!
محسن قنبریان ۱۹مرداد۱۴۰۵