در دنیای مدرن، “جنگ” و “دیپلماسی” دو دست سیاست اند.

مهم این است که دوگانه میدان و دیپلماسی، میدان را “شهید” و سیاست را “اسیر” نکند و از یک جا هماهنگ شوند.

تا کنون شرط مذاکره، تمرکز بر هسته ای بوده است.

اما در حین مذاکره، دچار تجاوز اسرائیلی-آمریکایی شدیم!

طرف مذاکره رسما مراکز زیر نظر آژانس بین المللی را بمباران کرد!

این فاجعه عجیب حتما باید اثری داشته باشد.

سؤال اساسی اینجاست:

در چنین وضعیتی آیا احیای مذاکره با هر طرف (تروئیکای اروپایی یا آژانس یا غیر مستقیمِ مسقطی یا…) نباید پیش شرط دیگری بیابد؟!

بالاتر از تضمین های بی اعتبار آمریکایی نباید چیز واقعی ای شرط قرار داده شود؟!

پیشنهاد:

تعلیق کردن مطلق مذاکرات هسته ای به قرار گرفتن اسرائیل ذیل ان پی تی!

چیزی که واسیلی نبنزیا، نماینده دائم روسیه در سازمان ملل متحد هم طرح کرد: کل جهان خواهان پیوستن اسرائیل به پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای است.

گرچه می دانیم نسبت آژانس با ایران و رژیم صهیونی بالسویه نیست؛ لکن وضعیت پساتجاوز آمریکا و اسرائیل بهترین موقع برای این شرط عادلانه است!

امیرالمومنین(ع) فرمود:

مَنْ قَضَى حَقَّ مَنْ لَا یَقْضِی حَقَّهُ، فَقَدْ عَبَدَهُ :

هر که حق کسى را ادا کند که او حقش را ادا نمی کند، خود را بنده او ساخته است!

(حکمت ۱۶۴)

محسن قنبریان ۴/۴/۴

دو دیگری نظام امت_امامت:

1. دولت مارکت، مردم مصرف کنندگانند
   سرمایه دارترین کشور دنیا در کرونا بدتر تلفات داد!
2. . دولت استیلاء، مردم تماشاگرند
   مثل دولت صدام و قذافی

نظام امت و امامت، قائمه ای حاصل از دو ولاء و پیوند است:

– پیوند مردم_مردم (ولاء عرضی)

– پیوند مردم_حاکم (ولاء طولی)

در اینجا دولت، مردم و مردم دولتند!

شگفتی های نظام امت امامت در شرایط جنگی:

جمهور مردم فقط عِده (نفر و سرباز) نیستند عُده اند (یعنی همه امکان ها و همه جور تجهیزات)

این فرمایش بلند امیرالمومنین است…

برنامه ثریا ۱۴۰۴/۳/۲۹

…وَاعْلَمُوا أَنَّکُمْ غَیْرُ مُعْجِزِی اللَّهِ ۙ وَأَنَّ اللَّهَ مُخْزِی الْکَافِرِینَ(۲توبه)

1. خداوند جنگ شما را جنگ خود می داند و اینجا بعد از چند ماه مهلت، به دشمن اعلام می کند: “بدانید که نمی توانید خداوند را عاجز و ناتوان کنید”.
   پس شما هم به اتکاء او عجز و القاء آنرا نپذیرید!
2. خداوند در فاعلیت خویش بر خِزی و خواری دشمنِ کافر باقیست: “خداوند حتما خوارکننده کافرین است”.
   خداوند با دستان و تدبیر مومنان چنین می کند؛ شما دست و تدبیرش بمانید!

پ.ن:

هم ایران در پی محو رژیم غاصب است و هم او در پی زوال ج.ا و تجزیه ایران.

تجاوزات و وعده های صادق قبل و آتش بس اخیر روشن می کند، هر دو -به هردلیل- “تدریج” را در این کار پذیرفته اند.

حالا بیاندیشید در این تدریج چه حرف و اقدامی موثرتر است؟!

آنچه کمک به تدریج دشمن است را انجام ندهید!

طرح ولیّ برای زوال اسرائیل را کامل فهم کنیم تا نقش و اندازه موشک در آن معلوم شود و هربار فکر نکنیم با این وعده صادق، اسرائیل محو می شود و با نشدن اینقدر به هم بریزیم!

در آرامش و شرایط عادی میشود بیشتر از نقصان هایمان گفت و ترمیم کرد!

محسن قنبریان ۳تیر۱۴۰۴

مطلب مرتبط: الزامات مقاومت مردم پایه

1. مباهله پیامبر(ص) با اهل نجران، مباهله دین حق علیه دین باطل بود.
   حاوی فضایل اهلبیت بخصوص امیرالمومنین(ع) بعنوان نفس پیامبر هم هست؛ اما یک سطح جدید مواجهه است.
   لذا از سوی دیگران هم انجام شده از جمله از سوی بُریر -سید قراء کوفه- در کربلا علیه سپاه عمر سعد با یزید بن معقل!
2. در مباهله، مذهب حق باید بتواند رحمت را بر مذهب باطل و دروغین قفل کند:
   … فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْکَاذِبِینَ
   سپس ما لعنت (=بستن رحمت) را بر دروغگویان قرار دهیم.
   نه فحش است نه نفرین؛ میگوید اهل مذهب حق، امین الله است و کلید رحمت دست اوست، میتواند باز کند یا قفل کند. اگر راست می گویید که شما برحق اید، لعنت بر ما قرار دهید و رحمت الهی را برما ببندید! و الا ما می بندیم!
   در مباهله عاشورا جناب بُریر، معصوم نبود اما مباهله کرد و بُرد. طوری ضربت، کلاهخودِ یزید بن معقل را شکافت که شمشیر در جمجه سر گیر کرد! (الکامل ج۴ص۶۶) انگار خدا شمشیر زده بود!
3. صدای “قوم برگزیده ی خدا” بودن یهود گوش عالم را کَر کرده؛ مسیحیان صهیونیستِ آمریکا هم پشت هر دلار شعار خدا با ماست دارند.
   امسال سالروز مباهله مصادف با صف آرایی مذهب اسلام ناب مقاومت با مذهب دروغین صهیونیزم (شعب مسیحی و یهودی اش) شده است؛ چه اتفاق مبارکی!
   ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْکَاذِبِینَ!

مردم مظلوم و به ستوه آمده از صهیونیزم متجاوز دست بلند کنند و بُریرهای سپاه اسلام هم موشک شلیک کنند تا ببینیم برگزیده کیست؟!

محسن قنبریان ۱۴۰۴/۳/۳۰

کسانی که خوب نظام امت_امامت و مقاومت مردم پایه را نفهمیده اند باز بنام امنیت مردم و… ممکن است سخن از تعطیلی مجالس محرم بگویند!

1. جنگ تحمیلیِ اسرائیل، با زدن فرماندهان درون آپارتمان های مردم از اول اجتماعی شروع شد؛ جنگ اجتماعی، مقاومت اجتماعی می خواهد.
   کف مقاومت اجتماعی، “زندگی کردن” و “به رخ کشیدن آن” است و الا رهبرحکیم در پیام دوم مقاومت نمی فرمود: “زندگی را با قوت ادامه دهید”!
   زندگی مردم در دهه محرم، مجالس حسینی است هرگز نباید تعطیل شود.
2. فردو و انرژی هسته ای هست، چون عزّت هست و ضریب ذلت ناپذیری در ایران بالاست.
   معدن عظیم آن عاشوراست و “فن آوری بهربرداری” اش، مجالس حسینی است؛ چیزی که ماربین و جوزف آنرا “رولیسیون کبیر” می خوانند.
   وقتی شرّمطلق و شیطان اکبر با تهدید، تسلیم کامل از ملت ایران می خواهند، تعطیل کردن این خط غنی سازیِ روحیه مردم، واگذاری فردو و… است!
3. خداوند این ارادت به اهلبیت را “حیاتاً للانام”(زندگی برای آدمیان) قرار داده است! این مجالس پیوند اجتماعی مردم با هم و هم با ولیّ جامعه را بیشتر می کند؛ از آن، همه ی خدمات اجتماعی و سیاسی لازم در می آید.
   در سیل و زلزله ها و کرونا دیده ایم و باز هم در دفاع مقدس اخیر می بینیم.

این جوش و اتصال مهم “قائمه ی پیوند مردم-مردم و مردم-ولیّ” را نباید کم دید!

مرکز این خیرات را نبندید!

محسن قنبریان ۱۴۰۴/۳/۲۹

چرا اتاق جنگ در مقابل تهدید ترور فرمانده کل قوا کاری نمی کند؟!

همه می دانند نیروهای نظامی ایران جانفدای رهبری اند و قطعا اجازه نمی دهند دشمن غلطی بکند؛ لکن قبح تهدیدش هم نباید بشکند.

مگر غیر از این است که رژیم جعلی، شعار محو اسرائیلِ ایرانیان را بهانه حمله پیش دستانه کرد؟!

پاسخ نظامیِ اعلام کرده به تهدید ترور رهبر انقلاب درون وضعیت جنگی دیگر اقدام پیش دستانه نیست که جواز بین المللی اش ثابت نباشد!

مرجعیت شیعه در قم و نجف و مشهد و… هم در این هزینه سازی می توانند سهم جدی داشته باشند!

اعاظم فقه بهتر می دانند چنین تهدید به تروری چندین عنوان فقهی محرّم می گیرد و رفع و دفع آن واجب است.

جای اینکه خدای نکرده بعدا محکوم کنند، الان میتوانند مواضعی -بخصوص اجماعی- بگیرند به گونه ای که دشمن جرات فکر کردن به آن را نکند!

بیوت و معتمدین و مرتبطین مراجع عظام در تدارک این مساله تکلیف دارند.

دستگاه دیپلماسی نیز در خط قرمز کردن تعرض به بیت رهبری در همه مجامع بین المللی وظیفه دارد.

۱۳سند حقوقی بین المللی در راستای مبارزه با ترور وجود دارد…

بند۴ماده ۲منشور ملل متحد توسل به تهدید را منع می کند.

بیت مرجعیت شیعه از اماکن فرهنگی مذهبی و مشمول قطعنامه۲۳۴۷ شورای امنیت است که در شرایط جنگی هم نباید مورد تعرض قرار گیرد.

حقوق دانان وزارت خارجه و دولت بهتر میتوانند لایحه حقوقی دراینباره تنظیم کنند و باید این صدا هم از دستگاه دیپلماسی شنیده شود.

محسن قنبریان ۱۴۰۴/۳/۲۸

1. کف تاب‌آوری؛ مقاومت در برابر تحمیلِ ارادهٔ بیگانه و تسلیم‌کردن از بیرون است.
   یک ملّتِ آزاده و رشید این مقدار تاب‌آوری را حتماً دارد.
   «تبرّی» از دشمنِ بیّن، برای این سطح از مقاومت کافی‌ است.
   اشتباه بزرگ اسرائیل؛ بالفعل و #جنبشی‌ کردنِ این سطح از مقاومت در ملت ایران بود.
   یک رژیم کریه و متجاوزی که به هیچ قاعدهٔ بین‌المللی و عقلایی پای‌بند نیست، هم‌زمان با مذاکراتِ ملّت ایران؛ به تأسیساتِ زیر نظرِ آژانس حمله می‌کند و دانشمندان و فرماندهان و مردم را در خانه‌های‌شان می‌کُشد؛ درحالی‌که خودْ بمب اتم دارد و وزرایش تهدید به استفاده علیه غزه هم کرده‌اند!
   هیچ‌کس بهتر از او، نمی‌توانست پیوستگی و #هم‌جبهه‌گیِ مبتنی بر «تبرّی از دشمن» را برای ملت ایران بسازد.
   اسرائیل، جریانات و جناح‌ها و گروه‌هایی را هم‌صف کرد که اختلاف‌شان، امیدِ براندازان برای لحظهٔ حساس در
   حتی ذخایر براندازی برای آشوب در موقع حساس را با عنوان «ایادیِ اسرائیل» بیرون ریخت!
   در وضعیتِ هم‌جبهه‌گی و اتحاد ملّیِ ایران، خود مردم برای آنها کافی‌اند و می‌بینید خاطرات دههٔ شصت تکرار شده؛ مردم آنها را شناسایی و حتی دستگیر می‌کنند!
   براندازان هرگز گمان نمی‌کردند که آشوب‌طلبی‌ِ ایشان روزی این‌جور به سدّ مردم بخورد.
   این، تجربه‌ای بی‌نظیرتر از فتنه‌های گذشته در این سال‌هاست.
   این‌بار مردم نه‌فقط از آنها کنار می‌کشند، بلکه در حرکتی
2. سقف تاب‌آوری؛ تحقّق عزم ملّی و تحققّ خواستِ خود ملّت است.
   یک ملت رشید فقط به نفیِ ارادهٔ دشمن فکر نمی‌کند، بلکه به تحقّق ارادهٔ خود هم می‌اندیشد.
   تجمّع این ارادهٔ ملی، سطح دیگری از هم‌جبهه‌گی است که «تولّی» نام دارد.
   این سطح از تاب‌آوری «ولایت» می‌خواهد:
   اراده‌های آحاد به هم می‌پیوندد (ولاء عرضی) و آگاهانه و اختیاری، به رهبر و حاکمی می‌پیوندد (ولاء طولی) و از آن پس؛ ارادهٔ جمعی و عمومی خود را تحقق می‌دهد.

دهه‌های گذشته، تلاش‌های بسیاری برای شکستنِ این «قائمه» (ولاء عرضی و طولی) شده است؛ هم برخی فسادها و ناکارآمدی‌ها در حکومت، و هم تفرقه‌افکنی در تودهٔ مردم (نژادی و سیاسی و غیره)، پروژه‌هایی در این مسیر بوده است.

اینکه در تهدیدات، فرصت و ظرفیتی هست که در خودِ فرصت‌ها نیست؛ یکی همین‌جاست.

باید بیاندیشیم چگونه دوباره وحدت کلمه حول ولایت اجتماعی و سیاسی مثل روزهای پیروزیِ انقلاب شکل گیرد!

که این هم‌جبهه‌گیِ حاصل از تبرّی، به هم‌جبهه‌گیِ تولّی هم بیانجامد!

طرح ولیّ؛ نه فقط در مقابله با تجاوز دشمن، بلکه در حکمرانیِ همهٔ عرصه‌ها، مبتنی بر پیشرفت و عدالت و آزادی و مردم‌سالاریِ دینی تکمیل شود.

درونِ این تهدید، و در شیرینیِ هم‌جبهه‌گیِ مردم ایران، خوب است برای این تعالی بیشتر بیاندیشیم!

شاید دوباره نوشتم!

محسن قنبریان ۱۴۰۴/۳/۲۷

این زن متولد عاشوراست!

حق داری او را نشناسی چون از جنس او پیرامونت نمی بینی!

رب نوعش، زینب نامی است؛ دختر فاطمه(س)!

اشتباه ابن زیاد را نکن؛ هنرش سَجاعت و سخن وری اش نیست!

آن لعین هم افشاگری زینب را برنتافت در مقابل سلحشوری زینب کبری(س) گفت:

هذه سجاعه ولعمری لقد کان أبوک شاعرا وسجاعا : این سجاعت(به سجع و قافیه سخن گفتن) است به جان خودم پدرت نیز شاعر و سخن به سجع می گفت!

از سوز دل برای مظلوم البته زیبا سخن می گوید؛ اما هنرش شجاعت اوست!

این زن را دوباره خمینی(ره) احیاء کرد.

محسن قنبریان

اولین قدم برای مواجهه درست، واقع بینی و غافلگیر نشدن است. تمایز این مرتبه با وعده های صادق را همه دارند عیان می بینند.

مردم ایران در درون یک دولت اصلاح طلب (که متهم به تندروی نیست!) و درون روند مذاکرات (ولو به نظر برخی پوششی) با تجاوز اسرائیل مواجه شد!

خباثت اسرائیل در افکار عمومی بالاترین رتبه (حتی بیش از آمریکا) را دارد.

لذا مقابله با او، مورد اجماع ایرانیان است؛ حتی مخالفین و منتقدین سرشناس جمهوری اسلامی هم در این مساله هم نظرند.

رهبری هم در فرمان حمله روی همین نقطه ایستادند تا با اراده و عزم عمومی دفاع رقم بخورد.

قدر این مزیّت بزرگ را باید دانست و واقع بینانه باید با مردم حرف زد:

1. ممکن است وضعیت جنگی روزها و شاید هفته ها طول کشد و باید برایش آماده بود.
   دشمن هم می داند شیعیان آمادگی بیشتری نسبت به یهودیان در تحمل و تاب آوری دارند.
2. گویندگان روی متیقن های عزم ملی حرف بزنند:
   – نه اقلا پیش از رسیدن به بازدارندگی جدی، حمله ها پایان گیرد!
   – و نه مطالبه گشودن جبهه های دیگر شود و موجب تشتت صفوف شویم (مگر اینکه عزم عمومی را همراه کنیم)
3. یادآوری صفات انسانی اباء از ضیم(ننگ ناپذیری) تا وطن دوستی تا الهیات اسلامیِ مقاومت این روزها برای مردم ضروری است.

ایجاد حُسن تعاون (مثل ماجرای سیل ها و زلزله ها و کرونا) در دفاع از میهن، همراهی بیشتر ملت را در پی دارد.

تعاون و خدمت رسانی به مردم در پناهگاه ها و امنیت خانه ها (در صورت نیاز) و آرامش بخشی از اهم وظایف حلقه های میانی است.

محسن قنبریان ۱۴۰۴/۳/۲۵

شرایط ما هنوز به مرحله دوم اُحد نرسیده؛ غافلگیر شدیم اما نه اندازه اُحد!

یکبار دیگر طرح صهیونی با حزب الله تکرار شد: پیجرها و ترورهای هدفمند و ضربه سخت به فرماندهان رده اول، بعد حمله به زیر ساخت های موشکی و…!

در اُحد خیمه و موقف رهبری هم زیر حمله رفت و شایعه شهادت پیامبر(ص) پیچید!

جولان سریع دشمن و سردرگمی مردم، روحیه سوز است؛ در اُحد بدتر از این شد، جنگ ترکیبی موجب شد پیامبر(ص) را وانهند و فرار کنند!

خداوند تشر زد:

أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِکُمْ ۚ:

پس آیا اگر او [پیامبر] بمیرد یا کشته شود، به روش گذشتگان و نیاکان خود برمی گردید؟!

در یک نظام امت_امامت در چنین شرایطی چه می شود؟

یک انسجام و “نظم ایمانیِ خودکار” رخ می دهد تا وقتی بازسازی رده های فرماندهی صورت بگیرد، حتی تکلیف رهبری (در شرایط اُحد) معلوم شود.

همانطور که دسته بزرگ ماهیان یا پرندگان در حمله مهاجمان، غریزی عمل کرده و زود کُلنی خود را باز می یابند؛ جامعه ایمانی هم به یک قانون ساده عمل می کند:

ایستادن سر بیّنات و انسجام یابی با همان!

بیّنات مثل برحق بودن، وطن دوستی، مثل دشمنی آمریکا و اسرائیل!

ضربه سخت بوده و شاید روزها و حوادث سخت و روایت سازی های وحشت زایی در پیش باشد؛ تا بازیابی کامل فرماندهی، امت باید انسجام را حفظ کند!

سر حق بودن خود و پشتیبانی الهی و مقابله با دشمن تردید نکند!

محسن قنبریان ۲۳خرداد۱۴۰۴