ویدئو از شهید مصباح الهدی باقری را اینجا ببینید!
برای کسانی که دغدغه تحقق آرمانهای انقلاب اسلامی ۵۷ را دارند سئوال اساسی این است که باید چه کنند؟! بهترین کار چیست؟!
در دوره گردی هایم به مجموعه هایی برمی خورم که به تأسی از شهید بهشتی کار خود را «تربیت کادر» می بینند! تربیتی کارها را بیشتر چنین دیده ام!
برایشان توضیح می دهم «کادر»_ تازه به تعریف بهشتی_ دیروز «بانی و بنّا»ی یک سازمان و نهاد می شد مثل خودش در جهاد سازندگی یا قوه قضائیه؛ مهر بطلان بر میراث پهلوی می زد و خود می ساخت یا از صفر بنا می کرد؛ اما امروز بناها فربه شده اند، نزدیک ۵۰ سال جملاتی از رهبران و قوانین با مهر شورای نگهبان و… بر تارک زده اند؛
«دیوان»شان نیروی جهادی را می بلعد و «کارمند» می کند!
حتی کسانی با تیم خود رفتند و سازمانی را «کنترات» برداشتند اما…!
این وسط برخی دغدغه مندان دیروز هم «سیاسی کار» شده، ماندنْ پشت میز یا «باند خود را داشتنْ»، موضوعیت می یابد!
سرخوردگی اعتراض ها و مطالبات ( در حوزه فرهنگ یا اقتصاد و…) عده ای را به «کارهای سیاستی» به جای سیاسی کشاند! اندیشکده های حزب اللهی!
خدایی برخی هم شد ( مثل مسکن مهر و…)!
اما متوجه شدند «واگذاری امر سیاسی» زیانبار است!
هم از آنها «استفاده ابزاری» می شود؛ هم کار پر از «تقلیل و تنزیل» می شود.
«بسته سیاستی» پیشنهادی را دولتی دور می اندازد و دولتی فقط در یک تنزیل از «مسائل ریشه ای» به برخی «ترمیم های روبنایی» اجرا می کند!
اینبار ریزش برخی دغدغه مندان به «پروژه بگیری» را نمی شود ندید گرفت! فشار معیشت و… بار هرچه خود بردارند!
آقا مصباح باقری اما از چیز دیگری می گوید؛ حتی بیشتر از «معماری محتوا» درون آرمانها و عقلانیت انقلاب اسلامی: «معماری ساخت تشکل،نهاد و…»!
صرفا «خروجی محور» نیست که «اندیشکده متعارف» شود؛ با سماجت و دغدغه تا «چگونگی نشستن در نقطه اثر» تعقیب می شود…
پس واگذاری امر سیاسی به نام کار علمی و… نیست؛ پر کردن دست آن ( یعنی دست عدالت و آزادی و مردم سالاری دینی و ولایت و…) است.
ذوب شدن در دیوان سالاری موجود و «کارتابلی شدن» نیست؛ جنگیدن برای تحقق با «نیروی کارشناسی» و «نیروی اجتماعی» و «اختیارات قانونی» است.
به تعبیر اینجا «ناموسی» (در تعبیر منطق رشدی شان: مأموریتی) است. پس غیر از امر سیاسی، پای «تربیت» هم وسط است، تازه بیشتر از تربیت فرد؛ تربیت شبکه ای آدم متعهد که در ضمن یک «سازمان صالح»( به تعبیر شهید مطهری) شکل می گیرد؛ چیزی که خودش در مرکز رشد دانشگاه امام صادق(ع) دنبال می کرد و اینجا( نمایشگاه مدار۱۴٠۳) درباره مرکز نوآوری و تعالی کوثر می گوید.
جایش چقدر خالی است!
محسن قنبریان ۱۴۰۵/۵/۲۶