- ایرانْ بانانِ شریف!
قَالَ رَسُولُ اللَّه (ص): «مَثَلُ اَلْمُؤْمِنِ مَثَلُ اَلْأَرْضِ مَنَافِعُهُمْ مِنْهَا وَ أَذَاهُمْ عَلَیْهَا: مثَل مؤمن، مثَل زمین است که منفعت مردم از اوست، اما اذیتشان بر اوست!
«اهالی خیابان» در این شبها _که مومنان حقیقی انقلاب اسلامی و وفاداران صادق ایران اند_ مصداق این حدیث نبوی اند!
منفعت همه مردم از آنهاست. بدون حضور آنان، «تمامیت ارضی ایران» در خطر جدی بوده و هست.
اما اذیت ها هم بر آنهاست! از تهدید ترامپ تا ناسزای برخی وطن فروشان و غُر زدن برخی هم وطنان و…
این چند فراز برای/ درباره آنان _که ایران بانانِ شریفِ ایران می نامم_ می باشد:
گرچه بسیار زیادند؛ اما خودشان هم می دانند همه ۹۰میلیون ایرانی نیستند! در خانه ها، ایرانیانی هستند که وطن فروش هم نیستند؛ اما _به هردلیل_ با اینها در خیابان، هم نیستند!
همان ها که برایشان جزوات تبیین تدارک میکنند. در معرض همان شبهات و شوائب، اولویت های ذهنی و رفتاری دیگری دارند؛ ولو با اشغال و تجزیه ایران هم مخالف اند!
▫️ایران بانانِ شریف، «اهل اغاظه[۱]» و خشمگین و ناامید کردنِ دشمن ایران با راهپیمایی ها و خیابان گردی ها هستند؛ اما با غیر خود از ایرانیان، «اهل بردباری و مدارا»یند. حضور خود را در چشم هم محله ای ها و همشهری های دیگر نمی کنند!
در همین حدیث، ۵ گونه بردباری و مدارایِ لازم برایشان تصویر شده:
- خوار شدن در عزیزی (أَنْ یَکُونَ عَزِیزاً فَیُذَلَّ)!
شاید بعضی همسایه ها در شهادت رهبر شهید، ذلیلشان پنداشته، از مصیبت بزرگشان خندیده و حتی شادی کرده باشند؛ اما ایران بانانِ صبور، حوصله کردند تا آنها خود ببینند موشکهای دشمنِ ایران ساختمان آنها را هم میزند و به کودکان مدرسه هم رحم نمی کند! - متهم شدن در راستگویی (أَوْ یَکُونَ صَادِقاً فَیُتَّهَمَ)!
خبر از ایران قوی و مقتدر و ضعف مستکبران می دادند، اما تکذیب می شدند!
صبر و مدارا کردند تا همشهری های دیر باور ببینند بدون رهبرشان هم چگونه در «جنگِ ابرقدرتی»، دست بالا می شوند؟! چگونه ناو های جنگی و رادارهای پیشرفته در مقابل «اراده ایمانی یک ملت»، ضعیف اند. - اهانت دیدن به خاطر دعوت به حقیقت (أَوْ یَدْعُوَ إِلَى اَلْحَقِّ فَیُسْتَخَفَّ بِهِ)!
سالها در مقابل «متجاوزانِ زیاده خواه» چاره را مقاومت می خواندند؛ اما حرفشان پَست شمرده می شد و «موجب عقب ماندگی ایران» خطاب می شد! مدارا کردند تا بعد از هر دوْر مذاکره بمباران شوند، تا دیر باورترها هم به حقیقت برسند! - آزار دیدن بدون جرم (أَوْ أَنْ یُؤْذَى بِلاَ جُرْمٍ)! به خاطر ایستادنِ بی مزد و مواجب پای ایران و انقلابش، «نماد حکومت» شدند و مسئول (زیر سئوال) کاستی ها و ناکارآمدی ها، فسادها و تبعیض ها گشتند!
اما نیش زبان ها و آزارها _حتی به بچه هایشان_ بی طرفشان نکرد.
پای «اساسِ برحقی که بود»، ایستادند تا بتوانند به کمک بقیه همان عیب ها و نقص ها را «ایرانی» و «اسلامی» حل کنند. از روی فریب از «چاله خودی» به «چاه اجنبی» نیافتند. - مخالفت شدن بخاطر مطالبه حق (أَوْ أَنْ یُطَالَبَ بِالْحَقِّ وَ یُخَالِفُوهُ فِیهِ)!
حق انتقامی که جنگ را به «جای بازدارنده» برساند، حق بیعتی با «رهبری قانونی» که ایران را یک دست و متحد «تا آخر مقاوم» نگه دارد، مطالبه ای است که دارند و شاید بعضی مخالفتی داشته یا طولانی شدن کار مخالفشان کند!
اما باز چاره ای جز مدارا و همراه کردن همه ایران _همان که «ایرانْ بانَش» هستند_ ندارند!
این مراتب بردباری، «مدارای فعال» است؛ «هر کس به دین خود» نیست، که «تجزیه روانی ایران» و «زمینه فروپاشی» است!
مدارای فعال، «کنشگری مرزی» هم می خواهد! همان مرزهای لطیف با همسایه و همشهری که نباید «گسل» شود.
کنشگری مرزی یعنی:
رفت و برگشت کردن با «آن دیگران».
«چانه زنیِ نرم» بر سر نظام اولویت ها؛ که مساله اوّلِ امروز «استقلال» است یا نگرانی از آرمانی دیگر؟! و مانند آن…
سخن گفتن با زبان آنها.
شاید مصرف رسانه ای همه، رجزها و مداحی های موکب های ما نباشد، «چاووشی» ها و ادبیات های دیگر هم لازم باشد.
کنشگر مرزی، «وسطْ باز» و منافق نیست و نباید خطاب شود!
هسته داغ خیابان، «بیعت خون» می بندد، درستش هم همین است. اما بیعت گرفتن از دیگران «مبتنی بر قانون اساسی»، وسط بازی و «بیعت مشروط» نیست.
اصلا هر بیعت مشروطی هم الزاماً بد نیست. مهم این است در چارچوب نظام اسلامی و ایرانی مان (یعنی قانون اساسی) باشد و در طرح های دشمن ایران برای خروج از نظم قانونی نباشد.
محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱۲/۲۱
[۱] «اغاظه» یعنی به خشم آوردن. اصل اغاظه متخذ از آیه ۱۲۰توبه است که: راهپیمایی ای که موجب خشم کفار شود را عمل صالح قلمداد کرده است.