«تحجّر» (از «حَجَر»:سنگ) یعنی سنگ شدن!
جستجوی عقل و فطرت را بستن و پاس نداشتن سنّت تکامل اجتماعی و «ایستا ماندن» است.

«جَبَل» هم یعنی کوه، اما کوه شدن، نه ایستا ماندن بلکه «ایستادگی کردن» بر سر یافته ها و تکامل هاست.
«انَّ الْمُؤْمِنَ اَعَزُّ مِنَ الْجَبَل…: مؤمن، از کوه محکم تر است؛ زیرا از کوه با ضربات تیشه کم مى شود اما با هیچ وسیله اى از دین مؤمن نمى توان کاست».

جان آدمی یک تصلّب (سفتی و سختی) و یک تذلّل(پذیرش و نرمی) با هم می خواهد تا «نماد ایستادگی» شود نه «نمود ایستایی»:
«نَفْسُهُ أَصْلَبُ مِنَ الصَّلْدِ وَ هُوَ أَذَلُّ مِنَ الْعَبْدِ»
سفت تر از سنگ خارا (مقابل باطل، طمعِ استکبار و…) و ذلیل تر از برده (مقابل حق، حقوق مردم و…)!

به حسب اخبار دکتر صفورا نعمتی زاده از جونقان، چند روز پیش مقابل چند شعار دهنده که «جاوید شاه» می گفتند(!) فقط شعار داد: «الله اکبر، خامنه ای رهبر».
رتبه برتر دکتری فیزیک او از دانشگاه بهشتی نشان می داد «متحجّر» نیست، بلکه کارش «ایستادگی» مقابل «ارتجاع» و واپس گرایی است!

با درگیر نشدن و فقط متین سر منطق خویش ماندن، خود را مقابل «جنبش سلیطه گی» و «الگوی منحط زنِ غربی» نشان داد.

معلوم شد خصلت دیگر «مومنِ نامتحجر» اما «أصْلَب من الصَّلْد» را هم دارد:
سَهْلُ الْخَلِیقَهِ، لَیِّنُ الْعَرِیکَهِ: طبیعت آرام و برخورد نرم!

این «ایستادگی نجیبانه»، بستره بهتری برای عیان کردن، «داعش صفتی» و تحجر و ارتجاع آشوب گران است؛ اما مثل همیشه مظلوم و مدفون در جنگ روایتهاست!

محسن قنبریان