آیا آنچه را بمباران فردو نساخت، خونِ #رهبر_شهید می سازد؟!
طرح مساله
آمریکای پیشاترامپ هم با عدم پایبندی به تعهدات متقابل برجام نشان داده بود از مصادیق واضح «ائمه کفر» است که به تعبیر قرآن «لاٰ أیْماٰنَ لَهُم» (عهد و پیمان ندارند) می باشند.
اما ترامپ با خروج از برجام و اصرار بر انجام تعهدات بیش از برجام به ایران، در واقع تسلیم مطلق می خواست.
این در فرهنگ علوی «پرستش» نام گرفته است:
« آن که حق کسی که حق متقابل را ادا نمی کند بپردازد، او را پرستش کرده است» (من قضیٰ حقَّ مَن لایقضی حقَّه فقدْ عبَده[۱])
دو بار تجاوز و حمله نظامی در حین مذاکره دو مساله را قابل بررسی کرده:
۱. توافق به هرقیمت (همان تسلیم)!
۲. خودِ مذاکره ی دوباره (تکرار سناریوی قبل)!
نظر مردم درباره اولی
به لحاظ دینی که بیان شد، اما نظر مردم ایران درباره «توافق به هر قیمت» چیست؟!
پیمایش متا در اسفند۱۴۰۱ نشان می دهد ۵۸/۲٪ مردم ایران قائلند: «مسئولان کشور در انجام مذاکره با آمریکا و کشورهای غربی باید از تصمیمات و سیاستهای مهم کشور به هیچ وجه کوتاه نیایند حتی اگر نتوانند به توافق مورد نظر دست یابند»!
سهمی از این نظر شاید به خاطر «تجربه برجام» باشد. پس سازش و تسلیم، قطعا نظر اکثریت مردم نیست[۲].
اما خودِ مذاکره!
اقلا تا شهریور۱۴۰۴ _یعنی پس از فریب کاری آمریکا و حمله نظامی به فردو در حین مذاکرات_ ۳۲/۹٪ ایرانیان «به طور کلی» مذاکره را به نفع کشور و ۴۰/۲٪ «فقط با حفظ شروط» ، مذاکره را بهتر می دانستند[۳]!
سرجمع «اصل مذاکره» ، نه توافق به هر قیمت و تسلیم، گزینه مطلوب مردم بوده است!
نظر رهبر شهید
در اندیشه انقلاب اسلامی، رهبری هم مربی و هدایت گر جامعه به صلاح خویش است؛ و هم منتخب آنها و «درچارچوب اسلام و قانون اساسی»، تابع «نظر جمع بندی شده» آنها ست.
از اینجا بود که «قول» و «تقریر» رهبر شهید برای برخی معما می شد:
از طرفی نفْس مذاکره با آمریکا را «مضرّ» ، « غیر شرافتمندانه» و… می خواند!
از طرف دیگر نمی شد همه ادوار مذاکره را «تحمیلِ مسئولان» به ایشان تحلیل کرد!
جمع این دو در رهبری حکیمانه و مردم سالار ایشان این بود که:
«وجه صلاح» (عدم مطلق مذاکره) را بیان و «امکان سازی» برای آن را تدبیر کند.
هم زمان «به قدر امکان موجود» بهترین تصمیم عملی را برای کشور بگیرد.
لذا در «عین ایستادن بر اصول قطعیِ استقلال و عدم سازش» _که نظر قاطع مردم هم بود(پیمایش اول)_ از «دولتهای مذاکره» هم حمایت می کرد. (که هم منتخب مردم و هم نظر مردم بود/ پیمایش دوم).
سئوال اساسی در شرایط جاری
حال تأمل اصلی در این است که:
آیا دو بار تجربه فریبکاری آمریکا و حمله در حین مذاکره، این هوشیاری را پدید آورده که «خودِ مذاکره»، مضرّ و پوشش و فریب است؟!
به تعبیر دیگر آنچه بمباران فردو تبیین نکرد را آیا خون رهبرشهید و دخترکان بی گناه تبیین می کند؟!
آیا خون رهبر شهید، «امکان تازه» در افکار عمومی ساخته است؟!
یک تفاوت مهم
یک تفاوت اساسی بین شرایط جاری و تجاوز قبلی آمریکا هست که به حل مساله کمک می کند:
حتی بعد بمباران فردو شاید برخی جز مذاکره، چاره ای نمی شناختند! یعنی «دوگانه جنگ یا مذاکره» بر ذهنشان حاکم بود؛ طبعاً مذاکره _ولو بی ثمر_ را از جنگ ترجیح می دادند!
اما این بار رسماً در جنگ و حمله گسترده آمریکا هستیم؛ آنچه نقطه فرار بوده الان واقع شده است. در چنین حالتی مذاکره، قطعا تسلیم بی قید شرط است که «نه خدا» و «نه مردم» نمی پذیرند.
شهادت رهبر شهید، امکان تازه ای ساخته است؛ که بدون شروع به جنگ در جنگی قرار گرفته ایم که یا با استقامت وارد «بلوک ابرقدرتی» می شویم یا در «جنگ وجودی»، «کف استقلال ایران» را از دست می دهیم!
تبیین خون رهبر شهید رساندن قاطبه جامعه ایرانی به این نظر جمع بندی شده است که «نفس مذاکره با آمریکا» مثل «توافق به هر قیمت و تسلیم» او شدن است.
توافق پایان جنگ!
جنگ ها معمولا به «ریشه کنی یک طرف» تمام نمی شود و با توافقی به سرانجام می رسد.
ثمره تبیین خون یاد شده این است که توافق پایان جنگ:
اولاً: با «مجمع بین المللی» باشد نه متخاصم!
ثانیاً: سر نقطه «تعهد عدم تجاوز» باشد نه مسائل قبلی (هسته ای و…).
ثالثاً: این بدون ضربه کاری در جنگ ممکن نیست.
رابعاً: «ضمانت کافی و عملیِ» آن بیش از پیمان ها و نوشته ها باشد که عهد شکن التزامی بدان ندارد.
«خروج کامل آمریکا از منطقه» تنها ضمانت عملی به نظر می رسد.
اگر آن خون پاک این «تبیین عمومی» و «تدبیر حکومتی» را نکند، آن را هدر داده ایم!
محسن قنبریان ۱۴۰۴/۱۲/۱۲
[۱] حکمت ۱۶۴
[۲] البته ۳۱/۵٪ نظرشان توافق ولو به قیمت کوتاه آمدن از سیاستهای مهم کشور بود!
[۳] فقط ۱۸٪ مخالف مطلق مذاکره و آنرا مضر می دانستند!