آیه ۱۸سبأ: «میان آنان و میان آبادی هایی که در آنها برکت نهادیم، آبادی هایی متصل به هم قرار دادیم، و در میان آنها مسافت را، به اندازه، مقرر داشتیم. در این [راه]ها، شبان و روزان آسودهخاطر بگردید».
آیه از متشابهات است.
به حسب روایات: «قریه های مبارک» اهلبیت (ع) و برای ما حضرت مهدی (ع) و دولت کریمه اوست.
اما «قریه های ظاهری» کدامند؟!
فرمود: «القرى الظاهره الرسل و النقله عنا الى شیعتنا و فقهاء شیعتنا الى شیعتنا: [دوره اول] ناقلین حدیث به شیعیان و [دوره بعد] فقهای شیعه»
گرچه اینها معصوم نیستند و حتی برخی خیانت کرده و «عالمان درباری» می گردند!
این قدر که توسط امام(ع) «بدترین مردم» خطاب می شوند!
اما عموم خُدام و برپاکننده تعالیم اهلبیت چنان نمی شوند.
امام زمان (ع) هم در پاسخ محمد صالح همدانی نوشت: خُدّام و قُوّام واقعی، «قریه های ظاهری» در آیه ۱۸سبأ هستند.
اگر به حسب اجتهاد فقهای مبرّز شیعه، «دولت فقهاء» مشروع و «وراثتشان از انبیاء» بود،«دوره سوم» این قریه های ظاهری، حکومت فقهاست.
چیزی که نظریه اش از شیخ مفید در بین برخی فقها بود و امام خمینی آن را محقق کرد.
«سیر در قریه های ظاهری» برای رسیدن به قریه مبارک مهدوی، «تقدیر الهی» است. (قدّرنا فیها السّیْر).
این سیر و حرکت، شب و روز و «فراز و فرود» دارد (سیروا فیها لیالی و ایاماً)؛ انقلاب و نظام، جنگ و صلح و… دارد؛ اما «امنیت آن تضمین شده است» (سِیرُوا… آمنین)!
محسن قنبریان /نیمه شعبان/ حرم رضوی